Otobüs şoförü, 80 yaşındaki bir kadını indirdi Onun sakin cevabı herkesi sessizliğe boğdu
“Teyze, bilet yok, yol yok! İn aşağı!” diye bağırdı şoför, titrek elleriyle demire tutunan narin yaşlı kadına sert bir bakış attı.
Dışarıda ıslak kar yavaşça yağıyor, kasvetli şehri sessizliğe bürüyordu. İçerideyse neredeyse boş otobüs, havadan daha soğuktu. Kadın, yıpranmış alışveriş çantasını daha sıkı kavradı, tek kelime etmedi.
“İn dedim ya! Burası huzurevi değil!” diye kesti şoförün sesi sessizliği.
Yaşlı kadın adım adım kapıya doğru sürüklendi, her adım bir mücadeleydi. Basamakta durdu, yorgun gözlerini şoföre kaldırdı ve yavaşça:
Sözleri herkesi şoke etti. Şoför donup kaldı, birkaç saniye sonra otobüz tamamen boşalmıştı.
Durdu, şoföre yorgun gözlerle baktı ve fısıldadı:
“Bir zamanlar senin gibi insanları bu dünyaya sevgiyle getirmeye yardım ettim. Şimdiyse oturmaya bile hakkım yok.”
Sonra indi ve karlı yola adım attı.
Otobüz hareketsiz kaldı, kapıları açık. Arkada bir yerlerde biri usulca iç çekti. Yolcular tek tek indi, biletlerini geride bıraktı. Kısa sürede sadece şoför kaldı, söyleyemediği bir kelimenin ağırlığı altında: affetmek.
Ertesi sabah her şey aynıydı kahve, güzergah listesi ama içinde bir şey değişmişti.
Onun sözlerini unutamıyordu. Gördüğü her yaşlı yüzde onu arıyor, bir daha karşılaşma umuduyla bakıyordu.
Bir hafta sonra, eski pazarın yakınında minik siluetini gördü. Durdu, indi ve fısıldadı:
“Nine… özür dilerim.”
Kadın ona baktı ve sıcak bir tebessümle gülümsedi. Kızgınlık yoktu, sadece sıcaklık.
“Hayat hepimize bir şeyler öğretir evlat. Önemli olan dinlemektir. Sen de dinledin.”
O günden sonra cebinde hep fazladan jeton taşıdı parası olmayan nineler için. Ve her gün şunu hatırladı: birkaç kelime her şeyi değiştirebilir.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
