” Sen bize yabancısın,” dedi kaynana ve gelinin tabağındaki etleri tencereye geri koydu.
Elif, elinde tabakla ocak başında donup kaldı. Tabağın üzerinde daha yeni pişirdiği etli yemeğin suyu duruyordu. Raife Hanım, bir bir etleri tencereye geri atarken sanki sayıyordu.
” Afedersiniz?” diye tekrarladı Elif, kulaklarına inanamayarak.
” Anlaşılmayacak ne var?” Raife Hanım elini önlüğüne sildi ve geline döndü. “Seni aileye biz almadık. Kendin zorla dayattın.”
Mutfak öyle sessizleşti ki, ocakta kaynayan çorbanın sesi duyuluyordu. Elif tabağı masaya bıraktı ve alnına düşen saçını geri attı. Elleri titriyordu.
” Raife Hanım, anlamıyorum. Vuralla beş yıldır evliyiz! Bir kızımız var”
” Ne olmuş?” diye sözünü kesti kaynana. “Leyla bizim kanımız, evet. Ama sen yabancı olarak kalacaksın.”
Mutfak kapısı açıldı, Vural içeri girdi. Saçları dağınık, gömleği önü açıktı belli ki işten gelince kanepeye uzanmıştı.
” Burada ne oluyor?” diye sordu, karısına ve annesine bakarak. “Neden bağırıyorsunuz?”
” Bağırmıyoruz,” dedi Raife Hanım sakince. “Sadece konuşuyoruz. Geline evimizde nasıl davranması gerektiğini anlatıyorum.”
Vural kaşlarını çattı ve Elife baktı. O solgun bir şekilde duruyor, dudaklarını ısırıyordu.
” Anne, ne dedin?”
” Doğruyu söyledim. Bu et herkese yetmez. Aile büyük, parçalar az.”
Elif, boğazına bir yumruk oturmuş gibi hissetti. İşte bu kadardı. Beş yıldır bu ailenin bir parçası olduğunu sanmıştı. Beş yıl boyunca kaynanasını memnun etmeye çalışmış, laf sokmalarına katlanmış, zamanla ilişkilerinin düzeleceğini ummuştu.
” Vural, anneme gidiyorum,” dedi kısık bir sesle.
” Nasıl gidiyorsun?” diye çıkıştı Raife Hanım. “Artık senin evin burası! İstediğin zaman girip çıkabileceğini mi sanıyorsun?”
” Anne, yeter,” dedi Vural, Elife doğru bir adım atarak. “Ne oldu?”
Elif sessiz kaldı. Kocasına nasıl anlatsaydı ki, annesinin ona “burada yabancısın” dediğini? Hatta bir tabak etin bile ona fazla olduğunu?
” Leylayı alıyorum,” dedi cevap vermek yerine. “Sonra onu anneme götüreceğim.”
” Niye?” diye telaşlandı kaynana. “Büyükanne burada, çocuğu niye oraya götürüyorsun?”
” Büyükanne, annesinin yabancı olduğunu düşünüyor,” dedi Elif sessizce. “Belki torunu için de daha iyi bir yer vardır.”
Arkasını döndü ve mutfaktan çıktı. Vural kolundan tuttu.
” Elif, dur! Ne olduğunu düzgünce anlat.”
Elif döndü. Kocası ona şaşkınlıkla bakıyor, kaynanası ise ocağın başında çorbayı karıştırıyor gibi yapıyordu.
” Annene sor,” dedi Elif. “O sana daha iyi anlatır.”
Çocuk odasında üç yaşındaki Leyla bebekleriyle oynuyordu. Annesini görünce koşarak ona sarıldı.
” Anneciğim! Bak, bebeği besliyorum!”
” Aferin kızım,” dedi Elif çömelerek çocuğunu kucakladı. “Acıktın mı?”
” Evet! Büyükanne bugün etli yemek yapacağını söyledi.”
” Olur tatlım. Ama biz annenin yanına gideceğiz.”
” Senin annene mi?” diye sevindi Leyla. “Yaşasın! Babam da gelecek mi?”
” Hayır, o evde kalacak.”
Elif, çocuğun eşyalarını çantaya toplamaya başladı. Kıyafetler, oyuncaklar birkaç günlük ihtiyaçları. Tam eşyaları düzenlerken Vural odaya geldi.
” Elif, bu ne çocukça davranış? Bir laf yüzünden mi gidiyorsun?”
” Çocukça mı?” Elif doğruldu ve kocasına baktı. “Annen bana yabancı olduğumu söyledi! Yemeğimi geri aldı! Bu laf mı?”
” Annem bir şey demiş! Bilirsin, hemen parlıyor. Yarın unutur.”
” Ben unutmam, Vural! İlk değil bu.”
” Boş ver! Annem yorgun. İşte sıkıntı var, üzerine atıyor.”
Elif acı bir kahkaha attı.
” Yorgunmuş. Beş yıldır yoruluyor? Hep bana söylüyor!”
” Duyarsızlık et o zaman!”
” Kendi evimde yabancı muamelesi görmeye duyarsız mı kalayım? Vural, kendin duyuyor musun konuştuğunu?”
Vural ensesini kaşıyarak odada bir tur attı. Her şeyden kaçtığında yaptığı hareket buydu.
” Elif, nereye gideceksin? Biz aileyiz. Bir çocuğumuz var.”
” İşte bu yüzden gidiyorum. Leylanın annesinin aşağılandığını duymasını istemiyorum!”
” Kim aşağılıyor? Annem fikrini söyledi.”
” Fikrini mi?” Elif eşyaları toplamayı bıraktı. “Vural, yemeğimi aldı! Yabancı olduğumu söyledi! Bu fikir mi?”
” Belki sert söyledi. Ama biliyorsun, annem hayatı boyunca bizi tek başına büyüttü. Babam erken vefat etti, o çekti. Kontrol etmeye alışkın.”
” Ömür boyu katlanm
