“Burası senin için bir hayır işi projesi mi?” diye fısıldadı Luciana, gözleri dolmuş bir şekilde.
Rodrigo onu yakaladı, ellerini tuttu. “Bana bak,” dedi yumuşak ama kararlı bir sesle. “Gözlerimde hayırseverlik mi görüyorsun?”
Luciana baktı. Gözlerinde sadece saf sevgi, adanmışlık ve derin bir bağ vardı.
“Sevgi görüyorum,” diye fısıldadı.
“Çünkü o gerçekten sevgi,” dedi Rodrigo. “Seni seviyorum. Santiago’yu seviyorum. Birlikte kurduğumuz bu hayatı seviyorum. Sen benim hayır işim değilsin Luciana… Sen benim kurtuluşumsun.”
Beş yıldır ölü gibi yaşıyordum. Sen ve Santiago bana yeniden hayat verdiniz, bana bir amaç verdiniz, her sabah umutla uyanmamı sağladınız.
Birbirlerine sarıldılar. Santiago uykusunda mırıldanarak döndü.
“Şimdi ne olacak?” diye sordu Luciana.
Rodrigo gülümsedi. “Artık resmi bir aile olacağız. Santiago yasal olarak benim oğlum olacak. Ve sen…” Duraksadı. “Sen benim hayat arkadaşım, en iyi dostum ve aşkım olacaksın.”
Luciana’nın gözleri parladı. “Evet,” dedi. “Evet, hepsine evet.”
O gece, yıldızların altında, geçmişin acılarını geride bırakarak geleceğe baktılar. Artık üç kişilik bir aileydiler. Ve bu aile, kimsenin bozamayacağı bir sevgiyle bağlıydı.
Çünkü aile kanla değil, sevgiyle kurulurdu.
