Gelinim benden uzak durmamı istedi Ama sonra bir gün aniden yardım istedi
Oğlum evlendikten sonra, elimden geldiğince onları ziyaret ettim. Hiç boş gitmedim her seferinde lezzetli yemekler yaptım, tatlılar götürdüm, börekler pişirdim. Gelinim yemeklerimi övdü, hepsini ilk o tadardı. Aramızda sıcak, samimi bir bağ olduğunu düşünüyordum. Onlara yardımcı olabildiğim için, yanlarında olduğum için mutluydum. En önemlisi de, yabancı değil, ailenin bir parçası gibi hissettim kendimi.
Ama bir gün her şey değişti. Bir ziyaretimde sadece o evdeydi. Her zamanki gibi bir fincan kahve içtik. Ama hemen hissettim bakışları gergindi, sanki bir şey söylemek istiyor ama cesaret edemiyordu. Konuşma nihayet açıldığında, yüreğime bir hançer saplanmış gibi oldu.
Artık daha seyrek gelseniz iyi olur Murat sizi yalnız ziyaret etsin, dedi, gözlerini kaçırarak.
Bunu hiç beklemiyordum. Sesi soğuktu, gözlerinde öfke mi vardı? Anlayamadım. O günden sonra gitmedim. Günlük hayatlarından çekildim, rahatsız etmemek için. Oğlum bizi tek başına ziyaret etmeye başladı. Gelinim bir daha kapımıza gelmedi.
Susarak, kimseye şikayet etmeden içime attım. Ama içimde bir yara açılmıştı. Ne yanlış yapmıştım? Sadece yardım etmek istemiştim Hayatım boyunca ailedeki huzuru korumaya çalışmıştım. Şimdi ise varlığım bir yük olmuştu. İstenmediğini bilmek acı veriyordu.
Zaman geçti. Torunumuz doğdu uzun zamandır beklediğimiz bir neşe. Eşimle birlikte çok mutlu olduk. Ama yine de kendimizi geri çektik: Sadece davet edildiğimizde gittik, çocuğu gezmeye çıkardık, yol açmayalım diye. Görünmez olmaya çalıştık.
Sonra telefon çaldı. Gelinim. Sesi kısık, neredeyse resmiydi:
Bugün çocuğa bakabilir misiniz? Acilen dışarı çıkmam lazım.
Sormadı, sadece bildirdi. Sanki bu fırsat bizim için bir lütuftu. Sanki ona yalvarmışız gibi. Oysa daha yeni benden uzak durmamı istemişti
Ne yapacağımı uzun uzun düşündüm. Gururum, Hayır de, diyordu. Mantığım ise, Bu senin şansın, dedi. Onun için değil, torunum için. Murat için. Aile huzuru için. Ama başka türlü cevap verdim:
Bize getirsen daha iyi olur. Davetsiz gelmememi istemiştin. Evinize izinsiz girmek istemem.
Sustu. Ama birkaç saniye sonra kabul etti. Çocuğu getirdi. Eşimle benim için bir bayram gibiydi. Oynadık, güldük, parka gittik zaman su gibi aktı. Torun sahibi olmak ne büyük mutluluk! Ama içimde bir burukluk kaldı. Ne yapacağımı bilemiyordum:
Uzak mı durmalıyım? Onun adım atmasını mı beklemeliyim? Yoksa akıllı olup kin tutmamalı mıyım? Torunum için her şeyi yapabilirim. Kırıcı sözleri affedebilir, bir kez daha deneyebilirim.
Ama beni istiyorlar mı ki? O istiyor mu beni?
Bilmiyorum, yıllarca emek verilerek kurulan bir bağın ne kadar kolay yıkılabileceğinin farkında mı? Ve onu tekrar inşa etmenin ne kadar zor olduğunun…
