Eskiden hatırlarıma kazınmış bir olay var; o zamanlar ben, Elif, evlenmiş bir kadın olarak değil, bir hizmetçi gibi hissetmişim, çocuk da yoktu.
“Anneciğim, Elif burada oturuyor. Evi yeniliyorlar, oturulacak bir yer yok. Boş bir oda var, niçin toz içinde kalmalı?” dedi Elifin kocası Muratın babası.
Bu söz Muratı hiç tedirgin etmemişti; ama karısı ve annesi hakkında aynı rahatlık söylenemezdi. Annesi, damadı Murata ve gelini Elife asla hoşgörülü davranmazdı.
“Mekânda çalışmam gerek, burada kalamam,” diye fısıldadı Elif.
Murat uzaktan çalışıyordu, sessizlik ve huzur onun için zorunluydu. Murat bütün gün işte olduğu için kayınvalidesiyle aynı çatı altında oturmak pek de kolay değildi. Elif ise yalnız kalmaya alışkındı, kimse onu rahatsız etmezdi.
Elif, kayınvalidesine bakıp söz bulamıyordu. Kayınvalidesi evinde Elifi istemezdi, ama çare yok gibiydi. Masaya oturdular, akşam yemeğine başladı.
“Elif, lütfen meşhur salatanı getir,” dedi Murat.
“Murad, bu kimyasal şeyi yeme. Sana başka bir şey hazırladım, daha sağlıklısı,” diye şikâyet etti kayınvalidesi.
Elifin yüz ifadesi değişti. Kocası domates alerjisi vardı kayınvalidesi bunu nasıl unutmuş olabilirdi? Kayınvalidesi, Murat küçüklüğünde bu duruma dikkat etmemişti. “Doktora koşmaya gerek yok, bir tablet veririm, geçer,” demişti.
“O alerjisi var. Neden salataya domates koydun?” diye sordu Elif.
“Ne diyorsun sen? Bir domates var, bir şey olmaz,” diye yanıtladı kayınvalidesi.
“O hastalanır.”
“Elif, sakin ol. O alerjisi yok. Onun annesi onu senden daha iyi tanır.”
“Ben onun eşiyim, ona bakıyorum.”
“Sen eş değilsin, sadece hizmetçisin. Çocuğun yok! Bir çocuğun olduğunda konuşuruz,” dedi kayınvalidesi sertçe.
Elif masadan kalkıp yatak odasına koştu. Kayınvalidesi her zaman bir çöküntü noktasına dokunur, Elifi üzmekten keyif alırdı. Murat da karısını teselli etmeye koştu.
“Murat, özür dilerim. Daha iyi olur, anneanneye ya da ofise gitsem. Senin annenle yaşamam,” dedi Elif.
“Bana onunla konuşma izni ver, bir şeyler değişir belki!”
“Hayır, bunu milyon kez denedik. Aynı çatıda uzlaşamayız.”
Böylece bir süreliğine ayrı bir daire kiralamak zorunda kaldılar, bir sonraki aile skandalını önlemek için. Kayınvalidesi tabii ki şikâyet etti, ama çare kalmamıştı. Elif ise, bu kadar anlayışlı ve hoşgörülü bir eşe sahip olduğu için ne kadar mutlu olduğunu hatırlıyor, gözleri dolu dolu oluyor.
İşte bu, yıllar önceki bir anı; zaman geçse de hafızamda taptaze duruyor.
