Evi size sattık. Bir hafta daha burada kalma hakkımız var, dediler eski sahipler.
Yıllar, yıllar önceydi; 1975te köyden kente göç etmiştik. Şehrin kenar semtlerinden birinde zor bela bir ev almıştık; ve bizi hiç beklemediğimiz bir sürpriz karşılamıştı
Köy hayatında herkes birbirine elinden geleni yapar, yardıma koşar; bizimkiler de öyleydi. Eski ev sahipleri, evi aldıktan sonra bize gelip Bazı işlerin hallolması lazım, bu evde birkaç hafta daha kalmamız mümkün mü? diye rica edince, annemle babam düşünmeden kabul etmişlerdi.
O insanların ise dev gibi ve huysuz bir köpekleri vardı. Onu yanlarında götürmek istememişler, çünkü bizi dinlemiyordu. Hâlâ zaman zaman o kara köpeği hatırlarım.
Bir hafta geçti, ikinci hafta da… Sonra üçüncü; ama eski sahipler hâlâ evimizdelerdi. Akşam yemeğine kadar uyuyup uyanıyorlar, neredeyse hiç dışarı çıkmıyorlar, evi terk etmeye de hiç niyetleri yok gibiydi. Dahası, davranışları da hep hâlâ o evin sahibiymiş gibi En çok da kadının annesi böylesine buyurgandı.
Anne babam arada bir anlaşmayı hatırlatsalar da eski sahiplerin taşınması sürekli erteleniyordu.
Köpeklerini de devamlı salıveriyorlardı bahçeye. Dışarıya çıktığımızda korkudan tir tir titriyorduk, çünkü o köpek herkesin üstüne atlardı. Defalarca rica ettik, Köpeği dışarıda bırakmayın, dedik. Ama ne zaman babam işe, ağabeyimle ablam da okula gitse, zırt pırt bahçede buluyorduk o köpeği.
Açıkçası, o köpek sayesinde babam sonunda bu insanlar hakkında kararını verdi.
Bir gün, okuldan dönen küçük kız kardeşim bahçe kapısını açınca kara köpek üzerine atladı, yere devrildi. Allahtan beline bir şey olmadı, sadece elbiseleri yırtıldı. Hemen köpeği yakalayıp zincire vurdular; sonra da suçlu olan kardeşimi gösterdiler, Zamanından önce geldi, diyerek.
O akşam babam işten gelir gelmez, paltosunu bile çıkarmadan; eski kadını, üstündeki peştemaliyle birlikte dışarıya; sokağın ortasına çıkardı. Arkasından kızıyla damadı da kapıdan kovdu. Ne varsa, valizleriyle, yorganlarıyla, zırt pırt eşyalarıyla hepsinin elinde bulduklarını dışarı, çamurun içine attı babam.
Evdekiler de sözde köpeği babamın üstüne salmak istediler. Fakat kara köpek o manzarayı görünce hemen kuyruğunu bacaklarının arasına aldı ve kulübesine saklandı. Gitmeye de hiç niyeti yoktu. Bir saat geçmeden; eski sahiplerin bütün eşyaları dışarıdaydı, kapı üstlerine kilitlendi, köpek de sahipleriyle birlikte bahçe demirlerinin ardında kalakaldı.
İşte, yıllar geçtiği halde; çocukluğumun bu anısı, hâlâ zihnimde taptaze durur. O gün ailem, yeni bir hayatın ilk ciddi dersini almıştı. Biz de şunu iyi anladık: Herkesin iyiliği bir yere kadar.
