Bir zamanlar, geçmişte, dostluklara olan inancımızı derinden sarsan bir olay yaşanmıştı. O günden sonra, tıpkı eşim gibi ben de insanlara yaklaşımımı kökten değiştirmiştim. Artık arkadaşlarımızla daha az vakit geçiriyor, hayatımız hakkında onlara eskisi kadar çok şey anlatmıyorduk. Hayır, onlara olan güvenimizi tamamen kaybetmedik; hala iyi geçiniyorduk, fakat kimseyi özel hayatımıza dahil etmez olmuştuk. Bütün bu tavır değişikliği, yakın bir dostumun başından geçen tatsız bir olay yüzünden olmuştu.
Dostumun ve kocasının çok yakın arkadaşları vardı. Yıllardır süren bir dostlukları vardı. Eşleri birlikte çalışıyorlardı, kadınlar ise üniversiteden arkadaştılar. Sonra dostumun arkadaşı evlendi, bir yıl geçmeden de bir bebekleri oldu. Arkadaşını, eşinin iş arkadaşıyla tanıştırdı, onlar da çıkmaya başladılar.
Zamanla arkadaşının kocası işini bıraktı, daha iyi kazanan bir işe girdi; arkadaşı da iyi maaşlı bir iş buldu. Ancak iletişimleri giderek azalmaya başladı. Kadın ise bir hastalık raporundan diğerine geçmek zorunda kalıyordu, çünkü arka arkaya çocukları olmuştu. Patronları bundan hoşlanmadı ve bir bahaneyle onu işten çıkardılar.
Evin reisi gece gündüz çalıştı ki dört çocuğu ve eşi rahat yaşasınlar. Yine de, temel ihtiyaçlarını karşılamakla kalmıyor, büyük bir ev alıp evlerini de güzelce çekip çeviriyorlardı. Gelirleri giderek dengelendi, fakat büyük servet sahibi de olmadılar.
Arkadaşının ailesi ise çocuk yapmamış, kariyerlerine ağırlık vermiş, sık sık tatile çıkıyor, istedikleri gibi özgürce yaşıyorlardı.
Bir gün bu çift, dostlarını köydeki evlerine davet etmeye karar verdiler. Onlara göre şehir kalabalığından uzaklaşmak için harika bir fırsattı. Mangal yakabilir, derede yüzebilir, ormana gidebilirlerdi ve havalar da çok güzeldi. Kadın, dostunu arayıp bu güzel fikrinden bahsetti, çok heyecanlıydı. Fakat dostu, önce eşine danışacağını ve sonra haber vereceğini söyledi. Telefonu masaya koyup kapatmayı unuttu. İşte o anda kadın, kendisi ve ailesi hakkında hiç beklenmedik ve kırıcı şeyler duydu ve adeta donakaldı.
Meğer arkadaşı ve eşi, onları tam bir cahil ve hayatı bilmeyen insanlar olarak görüyorlarmış. Dört çocukları olduğu için maaştan maaşa zar zor geçinen aciz insanlar olduklarını söylüyorlardı. Aldıkları evin harabe olduğunu, misafir davet etmeye bile utandıklarını, çocukların terbiyesinin eksik, davranışlarının kötü olduğunu çekinmeden dillendiriyorlardı. Hatta o kadar ileri gidip, niye bu kadar çocuk yaptıklarını, yarısını çocuk yuvasına vermeleri gerektiğini söylüyorlardı. Kadının ise tek sıradan sohbetinin çocuklardan ibaret olduğundan şikayet ediyorlardı.
Eşi için ise ağır sözler sarf ediyor, kaba saba bir adam olup, onunla sohbet etmenin mümkün olmadığını söylüyorlardı. Bağlantı birden koptu ve o laflara kulak misafiri olan çift şaşkınlık ve öfke içinde kaldı. Hemen gidip yüzlerine her şeyi anlatmak istediler. Tam o sırada telefon çaldı, arayan dostun eşi idi; hafta sonu onlara geleceklerini söyledi, karşı taraf da kabul ederek telefonu kapattı.
Çift, tüm bu yaşananları aralarında konuşup, gelen misafirleri beklemeye karar verdi. Konuklar ellerinde ucuz reçeller ve çocuklara sıradan şekerlerle geldiler. Eve adım atar atmaz, dostun eşi şöyle dedi:
Maaşınız ne kadar düşük ki çocuklara ve eve kaliteli bir şey alamıyorsunuz! Neyse, biz sizi doyururuz, soframız geniş. Önce güzelce yersiniz, sonra bize yardım edersiniz, işlerimiz çok.
Çift ne olduğunu anlamakta zorlandı, ardından kadın söze karıştı:
Sizin neden hala çocuğunuz yok daha?
Daha hazır değiliz, zamanı gelince düşünürüz, dedi arkadaşı.
Biliyorum, neden olmadığını. Sadece cahiller çocuk yapar; akıllı insanlar ise kendileri için yaşar, deyiverdi kadın.
Bu laflar üzerine çift adeta dona kaldı. Her şeyi bildiklerini ama nasıl haberleri olduğunu kavrayamıyorlardı. Sözde dostları bir bahane bulup oradan hemen ayrıldılar.
Siz ne düşünüyorsunuz bu olay hakkında? Sizce çiftin tavrı doğru muydu? Misafirlerine daha nazik mi, yoksa daha sert mi davranmalıydılar? Siz olsaydınız ne yapardınız?
