— Vasili Amca, yine mi otobüsü kaçırdınız! — otobüs şoförü Ahmet’in sesi şakacı ama biraz da sitemliydi. — Bu hafta üçüncü kez peşimizden koşuyorsunuz. Üzeri buruşuk montuyla nefes nefese kalan emekli Vasili Amca, kendini zar zor tutunarak otobüse bindi. Dağılmış beyaz saçları, burnunun ucuna inmiş gözlükleriyle her zamanki gibi mahcup bir gülümseme takınmıştı. — Kusura bakma, Ahmet oğlum… — dedi cebinden buruşuk bir banknot çıkararak. — Saat galiba geri kalıyor, ya da ben iyice dalgınlaştım artık… Otobüs şoförü Ahmet Yılmaz, kırklı yaşlarında, yılların tecrübesiyle güneşte esmerleşmiş yüzüyle yirmi yıldır aynı hatta çalışıyordu. Yolcularını çoğunlukla simalarından tanırdı, ama Vasili Amca başka bir yere sahipti: Her sabah aynı saatte, sessizce, büyük bir nezaketle binerdi. — Boş verin bunları, buyurun oturun. Bugün nereye? — Mezarlığa, her zamanki gibi… Otobüs hareket ettiğinde Vasili Amca her zaman oturduğu, şoföre üçüncü sıradaki pencere kenarına geçti. Elinde eski bir poşet, içinde mezarlıkta lazım olacak malzemeler var. Yolcular az: Sabah, hafta içi. Birkaç üniversiteli kız kendi arasında konuşuyor, takım elbiseli bir adam telefona dalmış. Sakin bir sabah. — Vasili Amca, — dikiz aynasından göz göze geldi Ahmet, — siz her gün oraya mı gidiyorsunuz? Zor olmuyor mu? — N’apayım evladım, başka gidecek yerim yok, — pencereye bakarak kısık sesle yanıtladı Vasili Amca. — Eşim orada. Bir buçuk yıl oldu rahmetli olalı. Her gün gelmeye söz verdim ona. Ahmet’in içi bir tuhaf oldu. Kendisi de evli, karısını çok sever. Onu kaybetse nasıl olurdu, düşünmek bile istemedi… — Evden oraya çok mu uzak? — Yok, otobüsle yarım saat. Yürüyerek gitsem, bacaklarım da ağrıyor, bir saatten fazla sürer. Emekli maaşım da bilete ancak yetiyor zaten. Haftalar böyle geçiyor. Vasili Amca sabah seferinin değişmez müdavimi. Ahmet Alıştı onun varlığına, sabahları onu beklemek bile hoşuna gidiyor. Bazen Amca gecikse Ahmet özellikle birkaç dakika bekliyor. — Şoför bey, beni beklemeyin, — demişti bir gün Vasili Amca, Ahmet’in neden geciktiğini anlayınca. — Sonuçta sefer saatine uymak lazım. — Boş verin, birkaç dakika kimseye bir şey yapmaz. Bir sabah Vasili Amca yok. Ahmet ufak bir gecikme vardır belki diye bekliyor, ama gelmiyor. Ertesi gün de yok, bir sonraki gün de. — Duydun mu, mezarlığa her gün giden amca bu aralar hiç gözükmüyor, — dedi Ahmet, kondüktör Tamara Hanım’a. — Hasta olmasın? — Bilmem, kimbilir belki ailesi gelmiştir, — kadın omuz silkti. Ahmet’in içi kaynamaya başladı. O kadar alışmıştı ki Vasili Amca’nın sabah sessizce ettiği “teşekkür ederim”lerine ve hüznüne. Bir hafta geçti, hâlâ yok. Ahmet meraklanıyor, rotasının son durağında, mezarlığın orada nöbetçi kadınla konuştu: — Affedersiniz, yaşlı bir amca var her gün buraya gelen, Vasili Amca… Beyaz saçlı, gözlüklü, elinde hep poşeti olurdu. Son günlerde hiç gördünüz mü? — A, o mu! Tabii ki tanırım, her gün gelirdi karısının yanına. — Şimdi hiç gelmiyor mu? — Yaklaşık bir haftadır yok. — Hasta mı oldu acaba? — Kim bilir… Bir defa adresini de söylemişti, yakında oturuyor. Sokağı ve numarasını da biliyorum… Siz kim oluyorsunuz? — Ben otobüs şoförüyüm, her gün getirirdim. Adres: Gül Sokak 15. Eski bir apartman. Ahmet ikinci kata çıktı, ilk kapıyı çaldı. Kapıyı ellili yaşlarında asık suratlı bir adam açtı: — Buyurun? — Vasili Amca’yı arıyorum. Ben otobüs şoförüyüm, devamlı müşterimdi… — O amca mı? Duydum, geçen hafta ambulansla hastaneye kaldırdılar, inme geçirmiş. Ahmet’in kalbine bir ağırlık çöktü. — Hangi hastanede? — Şehir Hastanesi, Mevlana Caddesi’ndeki. Durumu zormuş ama biraz iyileşiyormuş sanırım. Akşam iş çıkışı, Ahmet hastaneye gitti. Serviste hemşireye sordu, Vasili Amca’yı buldu. — Vasili Amca? Siz kimsiniz? — Tanıdık sayılırım, — anlatamadı bir anda. — Altı numaralı hasta odası. Ama hâlâ zayıf, yormayın fazla. Pencere kenarında yatakta, Vasili Amca oldukça solgun, ama bilinci açık. Ahmet’i görünce önce tanıyamadı, sonra gözleri kocaman açıldı. — Ahmet! Sen… Nasıl buldun beni? — Merak ettim de, gelmediniz birkaç gün, endişelendim. — Benim için mi üzüldün? — yaşlı adamın gözleri buğulandı. — Ben kimim ki… — Olur mu öyle şey amca? Her sabah beraberiz, alışıyor insan. Vasili Amca sustu, tavana baktı. — On gündür mezarlığa gidemiyorum, — dedi hüzünle. — Sözümü bu ilk defa tutamadım bir buçuk yıldır… — Aman Vasili Amca, eşiniz anlar durumu. Hastalık sonuçta… — Bilmem ki… Her gün gider anlatırdım havayı, olan biteni… Şimdi burada yatıyorum, o orada yalnız… Ahmet bakınca, gözlerinden anladı vicdan azabını. — İsterseniz ben gideyim mi? Eşinize durumu anlatırım, yakında iyileşeceğinizi söylerim… Yaşlı adam umut ve şüpheyle baktı: — Gerçekten yapar mısın bunu? Sonuçta yabancısın… — Siz bana yabancı mısınız Amca? Birbuçuk yıldır her sabah beraberiz, çoğu akrabadan daha yakınız. Ertesi gün Ahmet izin gününde mezarlığa gitti. Mezar başındaki taşta gülümseyen bir kadın fotoğrafı vardı: “Gülay Yıldız. 1952-2024”. Önce dili tutuldu, sonra içinden geldiği gibi konuştu: — Merhaba Gülay Hanım. Ben Ahmet, eşiniz her gün sizin için benim otobüsümle geliyor. Şimdi hastanede yatıyor ama inşallah iyileşecek, size selamı var, sevgileriyle… Biraz da Vasili Amca’nın nasıl iyi bir insan olduğu, size olan sevgisi, sadakati hakkında konuştu. Ne dese tam bilemese de, içinden doğru olanı yaptığını hissediyordu. Dönüşte Vasili Amca’yı yakaladı. Yaşlı adam belirgin şekilde toparlanmıştı, yüzü daha renkliydi. — Gittim, — kısa cevapladı Ahmet. — Her şeyi anlattım. — Nasıl buldun orayı? — sesi titriyordu. — İyi, yeni çiçekler var, birileri getirmiş. Temiz, bakımlı, bekliyor sizi Gülay Hanım. Vasili Amca gözlerini yumdu, yanaklarından yaşlar aktı. — Sağ ol evladım, Allah razı olsun. İki hafta sonra hastaneden taburcu edildi. Ahmet başında, onu evine kadar götürdü. — Yarın görüşür müyüz yine sabah? — dedi Vasili Amca otobüsten inerken. — Elbette Amca, saat sekizde buluşalım. Ertesi gün, Vasili Amca her zamanki yerindeydi. Ama artık sadece bir yolcu değil, Ahmet için çok daha fazlası olmuştu. — Biliyor musunuz Vasili Amca, — dedi Ahmet bir gün, — hafta sonu sizi ben arabamla götüreyim mezarlığa. Hem ailemle tanışırsınız, hem de yolunuz kolaylaşır. — Olur mu öyle şey, gerek yok evladım… — Gerek var, biz alıştık size. Üstelik eşim de diyor ki “Böyle iyi bir insana yardımcı olmak gerekir’’. Böylece hafta içi servis otobüsüyle, hafta sonu ise Ahmet’in arabasıyla mezarlığa ziyaret sürmeye başladı. Bazen Ahmet’in eşi de katıldı, dostlukları pekişti. — Biliyor musun, — dedi akşam karısına Ahmet, — başta işim gücüm sadece şoförlüktü. Oysa şimdi anladım, otobüste gördüğün her insanın bir hayatı, bir hikayesi var. — Evet, — onayladı karısı, — iyi ki görmezden gelmedin. Bir gün Vasili Amca onlara şöyle dedi: — Eşim Gülay vefat edince, hayat bitti sandım. Artık kimseye lazım olmadığımı düşünüyordum. Meğer insanlar yalnız bırakmıyormuş, bu çok şey demek… *** Peki siz hiç, sıradan insanların büyük işler başardığına şahit oldunuz mu?