“İkinci Bir İpotek Daha Alacaksın, Sen Ailen İçin Mecbursun!” dedi annem. “Biz seni büyüttük, ev sahibi yaptık.” — Off, ne kadar yabancılaştın böyle… — Annem çay doldurdu, her zamanki mutfak-koşuşturmasında. — Ayda bir geliyorsun, iki saat kalıp gidiyorsun. Babam ise televizyonun başında, sesi kısık: Ekranda futbol maçı, ara sıra göz ucuyla gollerin tekrarını izliyor. — Çalışıyorum anne… — Ellerimi çayın sıcaklığına sardım. — Her gün neredeyse dokuzda çıkıyorum işten. Eve gel, geri dön, gece yarısı oluyor. — Herkes çalışıyor. Ama aile asla unutulmaz. Dışarısı kararmış. Mutfakta sadece masa lambası yanıyor, köşelerde gölgeler. Masada lahana böreği — annem benim geldiğim her zaman yapar. Küçüklüğümden beri haşlanmış lahanadan nefret ettiğim halde… Asla söyleyemedim. — Çok güzel olmuş — yalan söyledim, çaydan bir yudum aldım. Annem, memnuniyetle gülümsedi. Karşıma oturdu, eller masada — çocukluğumdan bildiğim o “önemli konuşma” duruşu. O zaman da, ilk ev kredimi üzerime yaptırmak istediklerinde böyle başlamıştı her şey. — Dün kardeşin aradı — dedi. — Nasıl? — Yorgunmuş… Yurt, gürültü… Odada başkaları. Sık sık koridorda, pencere önünde ders çalışıyormuş. Başımı salladım. Nereye varacağımızı hissettim. Annem hep lafı dolandırırdı. Yavaş yavaş, damla damla, asıl konuya gelirdi. — Çok üzülüyorum ona… — iç çekti. — Çalışıyor, okuyor, burslu… ama imkan yok. — Biliyorum… bana da yazdı. Sessizlik. Sonra başı hafif eğik, sanki bir sır verecek: — Ben ve baban düşündük… — Sesi kısıldı. — Ona bir ev lazım. Küçük bir stüdyo daire. Kendi köşesi olsun, rahat okusun, insan gibi uyusun. Böyle gidemez… Bardağımı sıkıca tuttum. — Ne demek “ev”? — Büyük değil… — elini salladı. — Ufak bir stüdyo buluruz. Fiyatları uygun. Üç milyon civarı… Gözlerinin içine baktım. — Bunu nasıl düşünüyorsunuz? Annem babama baktı, o da televizyonun sesini biraz daha kıstı. — Bankaya gittik — iç geçirdi. — Konuştuk. Şansımız yok. Yaş, düşük gelir… Kredi vermiyorlar. Ve ardından, beklediğim o cümle: — Ama sana verirler. Maaşın iyi. Altı yıldır eksiksiz ödüyorsun. Bankada yüzün ak. İkinci ipotek, hemen onaylarlar. Biz de elimizden geldiğince öderiz, kardeşin ayakları üzerinde durana kadar. Sonra o da çalışıp taksitini öder. İçimde bir şey düğümlendi, sanki odadan havayı çektiler. “Biz öderiz.” Aynı masada, aynı lamba altında, aynı börekle, altı yıl önce de bunu duymuştum. — Anne… zaten zor geçiniyorum… — Hadi canım. Evin var, işin var. Daha ne olsun? — Evim var… ama hayatım yok — fısıldadım. — Altı yıl koşturuyorum. Her gün geç saatlere kadar çalışıyorum. Kimi zaman hafta sonu da. Parasına zor yetişiyorum. 28 yaşındayım ama bir buluşmaya gitmeye gücüm yok; ya vakit, ya para yok. Arkadaşlarım evlendi, çocuk yaptı… ben yalnız ve yorgunum. Annem sanki abartıyor gibi baktı. — Her zamanki gibi dramatize ediyorsun. — İkinci ipotek ne demek anne… Ben daha kendi ayaklarım üstünde duramıyorum. Annem dudaklarını büktü, örtüyü düzeltmeye başladı. — Biz sana yardım ettik… Babanla babaannenden kalan yeri sattık, peşinata koyduk. Yabancı mıyız sana? Ve… dayanamadım. — Anne… o benim payımdı. Yüzü değişti. — Ne “senin payın”(!)? Her şey aile için. Sana verdik. Belgeleri, banka işlerini koşturduk! — Benim olan kondu, siz altı yıldır bana bunu “yardım” diye anlatıyorsunuz. Babam dönüp baktı, ağır bir gözle. — Hesap mı yapıyorsun, anne baban mı sana yabancı oldu? — Hesap değil… Gerçeği söylüyorum. Babam masaya elini vurdu, hafif ama ürperttici. — Biz sana ev aldık, sen kardeşine yardım etmek istemiyorsun. O senin canın, unuttun mu? Yutkundum, yine de sakin konuşmaya çalıştım. — Evimi siz almadınız. Kredi benim üzerimde. Peşinat için bana ait olanı kullandınız. İlk iki yıl arada on bin, on beş bin yardımcı oldunuz — sonra bıraktınız. Altı yıldır kendi başıma ödüyorum. Şimdi ikinci krediyi de üstlenmemi istiyorsunuz. — Biz ödeyeceğiz! — dedi annem çocuk teskin eder gibi. — Senden tek istenen üstüne almak. — Ben? Ne zaman kendi ayaklarımda olacağım? Sessizlik. Televizyonda reklam… Annem, utandırıcı bir şey söylemişim gibi baktı. — Ben gidiyorum — kalktım, çantamı aldım. — Dur yavrum… biraz daha otur… Konuşalım insanca… — Yorgunum anne. Arkamı dönmeden çıktım. Börek masada kaldı. Antrede duvara yaslandım, gözlerimi kapadım. Telefonum titredi — arkadaşım. — Neredesin sen, buluşacaktık? — Ailemin yanındaydım… — Nasıl geçti? Bir saniye sustum. — Felaketti. Bir kredi daha istiyorlar. Kardeşim için. — Nasıl ya? İlkini daha ödemedin ki! — Aynen. Banka bana verir, çünkü düzgün ödüyorum, diyorlar. Onlar ödeyecekmiş sözde, kardeşim işi olana kadar… — Bu resmen tuzak — dedi. — Eninde sonunda yine sen ödersin… Telefonu sıktım. — Biliyorum… O da başına benzer bir şey geldiğini, “söz veriyoruz, bir şey olmaz” denilmiş ve zar zor kendi evlerini kurtardıklarını anlattı. Sonra dedi ki: — “Hayır” deme hakkın var. Bu bencillik değil, yaşamak için şart. Apartmanın önünde bankta oturdum, ilk kez yıllar sonra on dakika öylece kaldım… Kafamda hep hesaplar: İlk kredinin taksiti. Dokuz yıl kaldı. İkinci kredi olursa, üstüne bir dokuz yıl daha. Yiyecek ekmek parası kalmayacak. Sırf borç ödeyeceğim. Hayat yaşanacak değil, ödenecek olacak. Üç gün sonra annem sabah kapıma geldi. Elinde pastalar, gülümseyerek: — Sakin sakin konuşalım kızım. Baban yokken… İçeri aldım. Çay koydum. Pasta kutusu kapalı kaldı. Annem başladı: — Gece uyuyamadım… Beni anlamanı istiyorum. Kardeşin küçücük, güçsüz. Sen ise güçlüsün, sana güvenimiz tam. Bakıp asla söyleyemediğim şeyi ilk kez söyledim: — Anne… ben güçlü değilim. Sadece başka seçeneğim yok. Elini salladı. — Her şeyin var. Ev, iş… Kardeşin ise sıfırdan başlıyor. O an defterimi çıkardım. Sayfa açtım, hepsini kuruşuna kadar hesaplamıştım. — Bak, maaşım… İlk kredi. Faturalar, yemek, ulaşım. Kalan… neredeyse hiç. Hasta olsam, bir şey bozulsam… bitik. Annem defteri savurdu, sanki sinekmiş gibi: — Kağıtta hesap başka. Hayatta bir yolunu bulursun. — O “bir yolunu bulmak” altı yılımı aldı. Tatil, yeni bir kıyafet, hepsi yok. Arkadaşlarım tatile çıkar, ben izin günümde ek işte çalışırım, kenarda bir “tampon” olsun diye. Annem sesi yükseltti: — Biz söz verdik, biz ödeyeceğiz! — Geçen sefer de öyle demiştiniz. Gözleri parladı: — Beni suçluyor musun? — Hayır. Gerçeği söylüyorum. Sandalyeden fırladı. — Biz seni büyüttük! Okuttuk! Evini yaptık! — Bunu inkar etmiyorum. Ama artık taşıyamıyorum. Annem buz gibi dedi ki: — Yapamıyorsun… yoksa istemiyor musun? Ve ilk kez gözlerine korkmadan baktım: — İstemiyorum. Derin bir sessizlik. Sonra annemin yüzü kıpkırmızı oldu. — Demek öyle… Demek kardeşin de bize de yabancısın. Aklında tut bunu! Çantasını kaptı, kapıyı öyle sert çarptı ki antredeki ayna titredi. Ben mutfakta kaldım. Pastalar… masada; gereksiz, kapalı, şantaj paketleri gibi. Akşam kardeşime yazdım: “Selam. Cumartesi görüşelim mi?” Hemen döndü: “Süper! Gel!” Gittim. “Felaket” diye anlatılan yurda bakacaktım gözümle. Sıradan bir yurdu. Küçük evet. Kimi zaman gürültülü. Ama tertemiz, derli toplu. Kardeşim… mağdura benzemiyordu hiç. Sarıldı, güldü: — Keşke daha önce söyleseydin, toplardım! Oda: Yataklar, dolap, masa. Duvarda fotoları, led lambalar, keyifli bir dekor yapmış. Sohbet ettik; sonra sordum: — Annemle bu ev işini konuştun mu? — Evet… ama onlar alacak sanıyordum. Senin üzerine olacağını düşünmedim… — Yapamıyorlar, benim almamı istiyorlar. — Ama sen hâlâ kendi kredini ödüyorsun ki… — Evet. — Kaç taksit ödüyorsun? Söyledim. Şaşırdı: — Hiç bilmiyordum… Annem hiç söylemedi bana senin ne zorlandığını… Sonra, bana özgürlüğümü veren şeyi söyledi: — Israr etmiyorum. Cidden. Burada iyiyim. Arkadaşlarım var. Hatta biriyle tanıştım geçenlerde. Keyfim yerinde. Gerekirse çalışır, kendim hallederim. Şaşkın kaldım. Bunca zamandır bana “kardeşin aciz” diye yüklenmişler… Oysa sadece “uygun bahane” olmuş. Dönüşte trende dışarı baktım, ilk defa suçluluk duymadan. Kardeşim kendini kurtarır, küçük değil ki. Ve ben… artık başkasının kararlarının faturasını ödemeyeceğim. Annem aradım: — Kardeşimi gördüm. — Eee?! — Anne, o iyi. Israrı yok. Annem burun kıvırdı: — Çocuk daha. Gururundan başına geleni anlatmaz! Ve açıkça söyledim: — Anne… bu ipoteği almam. Sesi yabancı, buz gibi oldu: — Demek anne babana güvenmiyorsun? Biz ödeyeceğiz dedik! — Daha önce de dediniz. — Yeter artık tekrar etme! — Tekrarlamıyorum… Sadece kendimi yok etmek istemiyorum. Çığlık attı: Nankörsün İhanet ettin Aile terk edilmez Bir gün sana da lazım olur, unutma! Sonra kapattı. Babam da aramadı. Mesajlara cevap yok. Bir sessizlik oluştu. Ve ben yalnız kaldım. Çok ağladım. Ama suçluluk değil, acıdan… Çünkü — “Ya bizdensin, ya karşımızda,” dediler… Bu sevgi değil, kontrol. Gece o karanlıkta anladım: Bazen “hayır” demek… ihanet değildir. Bazen “hayır” tek kurtuluşundur. Çünkü hayat uzun… Yaşayacaksam, kendi hayatımı yaşayacağım. Başkasının değil, ailemin yazdığı senaryoyu değil. ❓Peki, sizce de çocuklar, hayatı pahasına da olsa, aileye “borçlu” mudur?

Sen alacaksın krediyi. Mecbursun, aileye yardım edeceksin! dedi annem. Seni biz büyüttük, ev bark sahibi yaptık.
Nee, ne hale gelmişsin… dedi annem çayı tabaktan bardağa dökerken, klasik tava-masa güzergâhında mekik dokuyarak. Ayda bir geliyorsun, o da iki saatliğine.
Babam televizyonun karşısında oturuyordu. Sesi kısmış ama tamamen kapatmamış. Ekranda futbolcular koşuştururken, görünürde izlemiyordu, ama gol tekrarlarında gözü kayıyordu bir yandan.
Çalışıyorum, annecim dedim, çay bardağını iki elimle tuttum, parmaklarım ısındı. Her gün neredeyse dokuzdan önce çıkamıyorum. Git gel derken gece yarısı oluyor.
Herkes çalışıyor evladım. Aile hiçbir zaman unutulmaz.
Dışarıda hava alacakaranlık olmuştu. Mutfakta masanın üstündeki lamba dışında ışık yoktu, köşeleri gölgelere boğuyordu. Masada yine lahana böreği vardı. Annem ne zaman gelsem yapardı.
İronik olan şu ki, çocukluğumdan beri haşlanmış lahanadan nefret ederim.
Ama bunu hiç diyemedim.
Ellerine sağlık, harika olmuş dedim, yalandan bir yudum aldım.
Yüzü hemen aydınlandı.
Sonra bana karşı oturdu, ellerini masanın üzerine koydu çocukluğumdan beri bildiğim bir hareketti bu. Tüm ciddi konuşmaların başlangıcıydı. Aynı masada, aynı lambada, aynı börekle bana ilk krediyi, ya da o çocuk sana göre değil diye anlatmaya başladıkları zamanlardaki gibi.
Dün kardeşini aradım dedi.
Nasıl?
Yorgun, dedi yurtta, kalabalık, sürekli gürültü Odada bir sürü kişiyle birlikte. Ders çalışamıyor, kütüphaneye gidiyor ama orada da genelde yer bulamıyor. Bazen koridorda pencere önünde takılıyor
Başımı salladım. Konunun nereye varacağını tahmin ediyordum.
Annem hep uzak mesafeden yaklaşır. Sinsi sinsi, damla damla, sonunda gerçeğe gelene kadar yolu dolandırır.
Çok üzülüyorum ona iç çekti. Elinden geleni yapıyor, okulu öyle kazandı ama şartlar çok kötü.
Farkındayım… bana da yazdı bunları.
Birkaç saniye sustu, başını eğdi, sanki çok gizli bir şey anlatacak.
Biz babanla düşündük sesi iyice kısıldı. Kendi evi olmalı artık. Yani, küçük bir yer. Küçücük bir stüdyo mesela. Kendi köşesi olur. Huzurla ders çalışır, insan gibi uyur. Böyle gidemez
Çay bardağını sıkıca tuttum.
Evi nasıl yani?
Büyük bir ev değil, kızım elini salladı umursamazca. Ufak bir şey işte Uyguna bir şeyler bulunur. Üç milyon liraya alınır bir şey…
Direkt yüzüne baktım.
Peki, siz bu işi nasıl hayal ediyorsunuz?
Annem hemen babama göz attı. O hafifçe öksürdü, televizyonu biraz daha kıstı.
Bankaya gittik dedi iç çekerek. Birine sorduk, sonra birine daha Olmaz dediler. Yaş geçti, gelir düşük Onay alamadık.
Ve beni şaşırtmayan o cümleyi kurdu:
Ama seni onaylarlar. Maaşın gayet iyi. Zaten altı senedir kredini tıkır tıkır ödüyorsun. Hiç bir gün geciktirmedin. Süper sicilin var yani. İkinci krediyi verirler. Biz de destek oluruz, ta ki kardeşin mezun olup kendi ayaklarının üstünde durana kadar. Sonra o çalışır, kendi öder.
İçimde bir yerde, sanki odanın havası çekilmiş gibi bir sıkışma oldu.
Biz destek oluruz.
Bu cümleyi altı yıl önce de, yine bu masada, bu lambanın altında, aynı börekle duymuştum.
Anne şu an bile zor yetişiyorum
Hadi canım, evi var, işi gücü var, daha ne istiyorsun?
Evet, evim var ama hayatım yok dedim sessizce. Altı yıldır aynı çarkın içinde dönüyorum. Her gün geç saatlere kadar iş. Bazen hafta sonları da çalışıyorum. Ki ay sonunu getireyim. Yirmi sekiz yaşındayım, normal bir akşam buluşmasına bile çıkamıyorum; ya halim yok, ya da param yetmiyor. Arkadaşlarım evli, çocuklu ben ise yorgun, yalnız ve öyle devam ediyorum.
Annem bana sanki abartıyormuşum gibi baktı.
Yine ne dramalar
Anne, ikinci kredi mi? Ben daha kendi ayaklarım üzerinde duramıyorum.
Dudaklarını büktü. Dantelli masa örtüsünü düzeltti, sanki sorun oradaymış gibi.
Biz sana yardımcı olduk, ne çileler çektik. Anneannenin yazlığını sattık, kapora yaptık. Biz yabancı mıyız?
Ve işte… artık dayanamayıp patladım.
Anne o benim miras hakkımdı.
Yüzü bir anda değişti.
Ne hakkı kızım?! Her şey aile içindir. Onu sana biz verdik. Bankaları, evrakları kim koşturdu?!
Siz benim paramı harcadınız, üstüne altı yıldır biz sana ne çok iyilik yaptık deyip duruyorsunuz.
Babam sonunda kafasını ekrandan kaldırdı.
Bakışı ağırdı.
Ne oluyor yani, hesap mı yapmaya başladın? Aileni gözden mi çıkardın?
Hayır, hesap değil. Doğruyu söylüyorum sadece.
Masaya hafifçe vurdu, öyle ki içim titredi.
Gerçek şu ki, biz sana ev aldık, sen kardeşine bir kredi çok görüyorsun. Akraba kanı, bak unutuyorsun!
Boğazım düğümlense de, sakin konuşmak için kendimi zorladım.
Evi bana siz almadınız. Kredi benim adıma. Mirasımı yatırdınız. İlk iki sene arada on bin, beş bin destek oldunuz. Sonra tamamen bıraktınız. Altı senedir yalnız ödüyorum. Şimdi de İKİNCİ kredi istiyorsunuz.
Biz öderiz ya! dedi annem sabırla, sanki beş yaşındayım. Senden hiçbir şey istemiyoruz. Sadece başvur, gerisi kolay.
Peki ben ben ne zaman kendi ayaklarım üzerinde duracağım?
Sessizlik.
Televizyon da sustu reklam arasıydı. Babam yine sırtını döndü.
Annem bana sanki ayıp bir şey söylemişim gibi baktı.
Kalkıyorum, dedim, çantamı kaptım.
Yahu dur… biraz daha otursana diye ısrar etti. Azıcık konuşmaya gel
Yoruldum, anne.
Hiç arkamı dönmeden çıktım.
Börek üstünde kaldı, elimi bile sürmedim.
Apartman boşluğunda duvara yaslandım, gözlerimi kapattım.
Telefonum titredi arkadaşım arıyor.
Nerelerdesin? Görüşecektik hani?
Evdeydim
Nasıl geçti?
Bir saniye sustum.
Berbat. Bir kredi daha almamı istiyorlar. Kız kardeşim için.
Şaka mı bu? Sen daha ilkini ödeyemedin ki!
Aynen. Banka onaylar diyorlar, çünkü çok düzgün ödemişim. Onlar ödeyecekmiş kardeşim kendi ayaklarının üstünde durana kadar
Bu tuzak resmen dedi. Bildiğin sen ödeyeceksin, sonu yok bu işin.
Telefonu bastım.
Biliyorum
Sonra bana başkalarının da başına geldiğinden, imza alıp olmaz bir şey dediklerinden, zor kurtulduklarından örnekler anlattı.
Ve dedi ki:
Hayır deme hakkın var. Bu bencillik değil. Bu hayatta kalmak.
Apartmanın önündeki banka oturdum, nefeslendim.
Uzun zamandır ilk kez öylece on dakika oturdum, koşturmadan.
Kafamda hep rakamlar dönüyordu.
İlk kredi aylık taksit şu kadar.
Daha dokuz yıl var.
E, ikinciyi de alırsam bir o kadar daha.
Elimde avucumda yiyecek parası bile kalmaz.
Yaşamak için değil, borç ödemek için yaşarım.
Üç gün sonra annem habersiz geldi.
Sabah. Çok erken. Daha kahvaltı yapmamıştım.
Sana pasta aldım diye girdi. Dertleşelim istedim, baban olmadan.
Evime buyur ettim.
Çay demledim.
Pastayı olduğu gibi bıraktım, dokunmadım.
Oturdu, anlatmaya başladı:
Gece boyu uyuyamadım Beni de anlamalısın. Kardeşin daha küçücük. Ayakta duramıyor. Sen güçlüsün, kızım. Herkes güveniyor sana.
Bakıştım.
Ömrümde ilk kez şunu söyledim:
Anne ben güçlü falan değilim. Başka çarem yok sadece.
Elini salladı.
Her şeyin var. Evin var, işin var. Kardeşinin hiçbir şeyi yok.
Defterimi çantadan aldım.
Aylık bütçemi çıkardığım sayfayı açtım.
Bak anne. Maaşım. Birinci kredi. Faturalar. Yemek. Ulaşım. Geriye… neredeyse sıfır. Bir hastalık olur, bir eşya kırılır bittim.
Defteri itekledi, sinek kovalar gibi.
Kızım bunlar kağıt üstündeki hesaplar. Hayat öyle olmuyor. Bir şekilde döndürüyorsun işte.
Annecim, bir şekilde dediğin benim hayatım. Altı yıl Altı yıl ne tatil, ne kıyafet, ne bir keyif. Arkadaşlarım denizde, ben izin günlerimi ek iş yaparak bari yedek olsun diye geçiriyorum.
Sesini yükseltti.
Ama söz verdik, biz öderiz!
Geçen sefer de verdiniz.
Gözleri parladı.
Beni suçluyor musun şimdi?
Hayır. Gerçeği söylüyorum.
Sandalyeden bir hamlede kalktı.
Seni biz yetiştirdik! Okuttuk! Ev sahibi yaptık!
Ben nankörlük etmiyorum. Sadece, daha fazlası olmuyor artık.
Sesi buz gibi oldu:
Yapamıyorsun yoksa istemiyor musun?
Ve ilk kez gözlerimi kaçırmadan bakıp dedim:
İstemiyorum.
Donuk bir sessizlik oldu.
Sonra yüzü birden kızardı.
Demek ki Demek ki kardeşine sırtını döndün. Demek ki aile artık bir şey ifade etmiyor sana. Güzel! Bunu iyi hatırla.
Çantasını aldı, çıkarken kapıyı öyle çarptı ki antredeki ayna zangırdadı.
Ben mutfakta kaldım.
Pastalar masadaydı ihtiyacım olmayan, açılmamış… adeta şantaj poşeti gibi.
Akşam kardeşime mesaj attım:
Selin, cumartesi uğrayabilir miyim, görüşelim mi?
Cevabı hemen geldi:
Süper olur, bekliyorum!
Gittim.
Kendi gözümle görmeliydim şu kabusu annemin anlattığı gibi mi…
Yurt, bildiğin yurt işte.
Daracık, evet.
Bazen gürültü var.
Ama temiz, derli toplu.
Ve kardeşim hiç mazlum, mağdur değildi.
Sarıldı güldü:
Keşke önce haber verseydin, toplardım burayı!
Etrafıma baktım birkaç yatak, dolap, masa. Duvarlarda fotoğrafları, lambalı bir süs. Kendince sıcak bir yuva yapmaya uğraşıyor.
Oturduk, lafladık.
Sonra sordum:
Annemle ev hakkında konuştunuz mu?
Şaşkın bakışla döndü.
Evet ama ben onların ilgileneceğini sanıyordum. Yani, sen değil
Olmazmış, bana kalmış iş.
Suratı değişti.
Ama sen hala kendi kredini ödüyorsun
Evet.
Aylık kaç ödüyorsun ki?
Söyledim.
Şok geçirdi:
Bilmiyordum… Annem hiç bu kadar ağır anlattı mı sana?
Ve sonra dedi ki, içimi açan cümle şuydu:
Hiç istemiyorum valla. Gayet iyiyim. Arkadaşlarım var, geçen sevgili bile yaptım. Keyfim yerinde. Gerekirse bir iş bulur, kendi yolumu çizerim.
O anda gülsem mi, ağlasam mı bilemedim.
Senelerce bana yıkılmış biri gibi anlatılan kardeşim
Oysa sadece bahaneymiş söyledikleri.
Dönüşte trende camdan bakarken, ilk kez kendimi suçlu hissetmiyordum.
Kardeşim başının çaresine bakar.
O ne küçük,
ne de beceriksiz.
Ve ben ben artık başkalarının kararlarının faturasını ödemeyeceğim.
Annemi aradım.
Kardeşimi görmeye gittim.
Ee? Gördün mü nasıl yaşıyor?!
Anne, hiç fena değil. Hiç de mağdur değil. Kendi de ısrar etmiyor.
Annem hışımla:
O çocuk daha. Gururu yüzünden içine atar!
Ve çok net söyledim:
Anne, krediyi almayacağım.
Sesi buz kesti.
Demek bize güvenmiyorsun artık? Biz ödeyeceğiz dedik ya!
Onu daha önce de söylemiştiniz.
Hep aynı terane!
Hayır, terane değil. Kendimi harcatmak istemiyorum, anne.
Bağırmaya başladı:
Nankörsün,
Hainlik ediyorsun,
Aile terk edilmez,
Bir gün ihtiyaç duyarsın da görürsün,
Ve nihayet telefonu kapattı.
Sonra babam da açmadı.
Mesajlar, sessiz.
Sessizlik
Yalnız kaldım.
Ağladım.
Evet.
Çok hem de.
Ama içimdeki suçluluk değil, acının gözyaşıydı.
Çünkü insana:
Ya bizdensin, ya karşımızda,
diye söyleniyorsa
Bu sevgi değildir.
Kontroldür.
Ve gecenin karanlığında anladım ki:
Bazen hayır demek…
İsyan değildir.
Bazen hayır tek kurtuluştur.
Çünkü hayat uzun.
Ve bu hayatı yaşamak gerekiyorsa…
Kendi yazdığım senaryonun başrolü olmak isterim,
başkalarınınkinde figüran değil.
Peki sence bir çocuk ailesine ömrü boyunca borç ödemek zorunda mı, sırf onlar öyle istediği için?