Eşim, on bir yıllık evliliğimizin ardından beni terk etti, üstelik gerekçesi inanılmaz derecede basitti: Artık kendime bakmadığımı söyledi. Ona göre bu, uzun zamandır biriken bir durumdu, ama o hiç açıkça konuşmamıştı. Tanıştığımızda her gün bakımlıydım: Makyaj, özenle seçilmiş kıyafetler, her zaman şekilli saçlar. Çalışıyordum, dışarı çıkıyordum, kendime zaman ayırıyordum. Sonra çocuklarımız oldu, rutinler, sorumluluklar arttı. Hem çalışmaya devam ettim hem de evi, yemekleri, temizliği, doktor randevularını üstlendim; yani bir ailenin ayakta kalması için gereken her şeyi yaptım ama bunlar neredeyse hiç görünmedi. Günlerim sabah altıdan önce başlar, gece yarısından sonra biterdi. Çoğu zaman makyaj yapacak vaktim yoktu, bulduğum ilk temiz şeyi giyiyordum. Umursamadığımdan değildi, sadece çok yorulmuştum. O ise eve gelir, yemeğini yer, televizyon izler ve uyurdu. Hiçbir zaman “Nasılsın?” ya da “Yardım ister misin?” diye sormadı. Zamanla eleştiriler başladı. Artık eskisi gibi bakımlı olmadığım, elbise giymediğim, bakımsız göründüğüm söylenirdi. Bunları geçici yorumlar zannettim. Bunların ayrılık sebebine dönüşeceğini hiç düşünmemiştim. O bana asla “Sana uzaklaştığımı hissediyorum” ya da “Konuşmamız gerek” demedi. Bir gün eşyalarını topladı ve gitti. Gittiği gün açıkça söyledi: Artık bana eskisi gibi hissetmediğini, değiştiğimi, onun için bakımına özen gösteren kadının artık olmadığını belirtti. Ona, ev, çocuklar ve ailemiz için yaptığım her şeyi hatırlattım. O ise bunun yeterli olmadığını, yanında gurur duyacağı bir kadın istediğini söyledi. Sessizce valizini topladı. Birkaç gün sonra, çocuğu olmayan, kendine her gün bakmaya vakti olan biriyle görüşmeye başladığını öğrendim. O zaman anladım ki sorun yalnızca makyajımda ya da bakımımdaki değişiklikte değildi. Bugün hâlâ erken kalkıyorum, çalışıyorum, evime sahip çıkıyorum. Artık kendime bakıyorum, istediğim için bakıyorum; bir başkasının beklentisine göre değil. Bakımı bırakmamın nedeni sevgisizlik değil, omuzlarımda bir hayat taşımamdı. Ama o yine de gitmeyi seçti. Belki spor salonuna başlamalıyım diye düşünüyorum ama vaktim yok. Ne yapalım, demek ki o aslında beni hiç istememiş.

Eşimle on bir yıllık evliliğimizin ardından benden ayrıldı. Gerekçesi ise beklemediğim kadar basitti: Ona göre artık kendime bakmıyordum. Söylediğine göre bu durum bir süredir birikiyormuş fakat hiç açıkça konuşmamıştı bu konuda.

Ona ilk tanıştığımız zamanlarda her gün kendime özen gösterirdim. Makyajım tam olurdu, kıyafetlerim özenle seçilmiş, saçlarım düzenliydi. Çalışıyordum, dışarı çıkıyordum, kendim için zamanım vardı. Sonra çocuklarımız oldu, hayatın rutini başladı, sorumluluklar arttı. Çalışmaya devam ettim ama aynı zamanda evin yükünü, yemekleri, temizliği, çocukların doktor kontrollerini yani bir aileyi ayakta tutan ama kimsenin görmediği her şeyi ben üstlendim.

Sabah altıdan önce uyanıp gece yarısından sonra yatardım. Çoğu gün makyaj yapmadan çıkardım evden çünkü gerçekten zamanım olmuyordu. Karşıma çıkan ilk temiz kıyafeti üzerime geçirirdim. Bu, umursamazlıktan değildi, yorgunluktandı. O ise eve gelir, yemeğini yer, televizyon karşısında uyuyakalırdı. Hiç yanıma gelip Nasılsın? ya da Yardım edeyim mi? diyerek elini uzatmazdı.

Zamanla küçük dokundurmalar başladı. Eski gibi özen göstermediğim, elbise giymediğim, bakımsız göründüğüm yönünde. Bunların arada yapılan sitemler olduğunu düşünmüştüm. Hiçbir zaman bunun bırakıp gitmek için bir sebep olacağını aklıma getirmezdim. O, hiçbir zaman Sana uzak hissediyorum ya da Konuşmamız gerekiyor gibi kelimeler kullanmadı. Bir gün sessizce eşyalarını topladı ve gitti.

O gün, ayrılırken bana açıkça söyledi. Artık eskisi gibi hissetmediğini, değiştiğimi, yanında bakımlı bir kadın görmek istediğini söyledi. Ona evimiz, çocuklarımız ve ikimiz için yıllardır yaptıklarımı hatırlattım. Bunlar yetmiyor, dedi, Yanımda gurur duyabileceğim bir kadın görmek istiyorum.

Sessizce çıkıp gitti. Birkaç gün sonra başka biriyle görüştüğünü duydum. Çocuğu olmayan, her gün spor salonuna gitmeye zamanı olan, sürekli bakımlı bir kadın… O anda anladım ki problem asla makyajla ilgili değildi.

Şimdi hâlâ erken kalkıyorum, hâlâ çalışıyorum, hâlâ evimi ayakta tutuyorum. Kendime özen gösteriyorum ama istediğim zaman bir başkası istediği için değil. Kendime bakmayı sevgisizlikten bırakmadım; bir ömrün yükünü tek başıma çekmekten bırakmıştım. O yine de gitmeyi seçti. Spor salonuna başlamayı düşünüyorum ama hâlâ vaktim yok. Neyse Demek ki, peşinde olduğu ben değilmişim.

Hayat bana şunu öğretti: Kendini başkası için değiştirmeye çalışmanın sonu huzur değil, yorgunluk ve yalnızlık oluyor. Kendin için yaşamak, gerçek huzurmuş.