Çocuklarımı neden babaannelerine ya da anneannelerine bırakamayacağımı anlatayım.
31 yaşındayım, üç ve bir yaşlarında iki kızım var. Çalışmıyorum, tam zamanlı anneyimbu kendi tercihim! İlk çocuğum olduğunda, saf bir saflıkla anneanneler, babaanneler en başta yardım eder tabii diye varsaydım. Meğerse yardım olmaktan ziyade daha çok ayak bağı olmuşlar, her şeyi kendim halletmek zorunda kaldım.
Anlatayım bakın başıma ne geldi:
Kızım doğduktan ve hastaneden çıkınca, tam anlamıyla çaresiz hissettimgenel olarak da bebeğe hangi taraftan yaklaşacağımı hiç anlamıyordum. Şimdi, iki çocuk sonrası, bana ufacık gelen şeyler üç yıl önce evde toplu kargaşaya yol açıyordu. Tabii, kafamda çocuk bakımıyla ilgili hiçbir kullanım kılavuzu yazılı değilmiş, onu anladım :)))
Neyse, ben beklerdim ki yaşça büyük, tecrübeli nesiller kesin bilir ki alt değiştirme, banyo yaptırma, besleme, tırnak kesme, neyle nasıl tedavi edilir… Ama mecburen her şeyi kendim öğrendim, çünkü banyo yaptırma yöntemi konusunda bile fikirleri apayrıydı :)))
Nihayetinde, bez bağlamadan tutun da türlü numaralara kadar ustalaştım. Anneciğime ve kayınvalideme minnet ve saygım çoktur, ama beni güldürüyorlar:
Büyükanne 1 (kayınvalidem):
Suyun üstüne dua oku, sonra çocuğa o suyu içir.
Altı ay sonra ben gidip filtre alıverdim.
Bu arada, gri sabun alıyorumbebek sadece onunla yıkanmalı. Hem, pişiğe de sürebilirsin.
Çocukları yanlış büyütüyorsun, ondan hastalanıyorlar (neden, bir fikrim yok).
Çocuk susmasın mı istiyorsun, al götür bir hocayao halleder.
Büyükanne 2 (annem):
Ağladıysa ne olmuş, geçer gider. Ateşi mi var, bir ilaç ver geçer zaten.
Çocuklara fazla oyuncak alıyorsun, biraz tutumlu ol.
Cumartesi günü saat 13:00te torunlarla durmaya gelirim, ama 16:00da sinemaya gideceğim, her hafta böyle.
Tatlı, tuzlu altı aydan sonra bebek yesin bir şey olmaz. İsterse her şeyi tadabilir.
Annemi çok seviyorum ama büyütülme şeklimizle ilgili epey sorum var!
Beni nasıl besledi ya da tedavi etti (veya etmedi) hâlâ emin değilim. Sık sık annem çalışınca anneanneme bırakılırdık; hatırladığım kadarıyla bütün gün makarna yer, evde de bolca yağlı yemekten kaçamazdık. Çocukken öksürüğüm defalarca umursanmadı ve sonunda ağır bir öksürük geçirdim. Şimdi pankreas sorunlarımın sebebini ve neden ciğerimin gerekenden fazla mesai yaptığını anlıyorum.
Sonuç: Büyükannelerimizle aramız çok iyi, ama çocuklarımı birkaç gün onlara bırakmayı hayal bile edemem. Gözüm üzerlerinde olursa eyvallah. Paranoik değilim, ama tırsıyorum…
