En iyi sevgililer, çoktan unutulmuş eşlerdir
Ben, kendi kendime hep şöyle derdim: Demek ki eş seçerken şansım yaver gitmemiş. Sıcak, heyecanlı bir kadın hayalim varken, bana soğuk biri denk geldi. Doğrusu, eskiden fena değildi, ama şimdi o eski heyecan kalmadı. O kıvılcım, insanın eve koşa koşa dönmesini sağlayan o his artık yok.
Yine de, genel olarak her şey fena sayılmazdı: Ev pırıl pırıl, çorba hep hazır, çocuk büyütülmüş ve kendi kendine üniversiteye girip başka bir şehre taşınmış. Hepsi tıkırında, ama sanki otomatik pilotta ilerliyordu, eskiden olduğu gibi o kırmızı tül donların dönemindeki enerji yoktu. Eşim, sessiz sedasız femme fatale liginden sevimli ev kaplumbağasına terfi etmiş gibiydi ve ben de buna çoktan alışmıştım.
Onu kıskanmayı çoktan bırakmıştım zaten. Kimi kıskanacaktım ki? İş arkadaşlarından mı, markette çalışan kasiyerden mi? Bu 75 kilo istikrara mı kıskanacağım, Allah aşkına?
Bu yüzden, eskiden gizli saklı yapılan şeyler artık neredeyse açıktan yaşanmaya başladı. İnternet sitelerinde bir bakayım neler var tarzı dolaşmalar, öz güvenimi tazelemek için yazışmalar, arkadaşlarla erkekler de dinlenmeli tabii diye buluşmalar
Eşim birkaç kez bir şeyler fark etti, şüphelendi, kavga etti, sonra sustu. Ben bunu bir tür teslimiyet olarak yorumladım; demek ki yerini kabullenmişti.
Tam bu sırada, tam hayalimdeki fırsat ayağıma geldi. Eşimin iş yerinden bir seyahati çıktı, yani küçük bir iş gezisi. Ben mest oldum: sonunda tam anlamıyla rahatlayabilecektim. Önceden hayalimde canlandırıyordum, nasıl yazışmalar yapacağımı, yeni insanlarla tanışacağımı, kahveye davet edeceğimi, belki de sadece kahveyle kalmayacağını… Hayat renklenmişti.
Gerçekler ise beklentilerimden çok uzaktı. Arkadaşlık sitesinde yüzlerce mesaj attım, on tanesi cevap verdi, dördüyle sohbet başladı. Biri hemen kripto para ve başarı hikayesi anlatmaya başladı, diğeri bot çıktı, kalan ikisi ise birkaç mesaj sonra sessizce kayboldu. O an fark ettim ki, özgür ve neredeyse boşanmış, ayrı evi ve düzenli maaşı olan bir adam aslında öyle cazip bir lokma değilmiş.
Bir akşam, internet üzerinden yaptığım tüm maceraların izlerini silerken, eşimin seyahatiyle ilgili tuhaf bir bilgiye rastladım. Ne kadar araştırdıysam, işler o kadar içinden çıkılmaz bir hal aldı.
Meğer iş gezisi gerçekmiş. Ama küçük bir detay varmış: O gezide eşime bir yol arkadaşı eşlik ediyormuş; hem de sevgilisi, 27 yaşında genç biri. Üstelik masraflar onun tarafından karşılanmış! Biletler, otel, restoran… Hepsi sessiz, rutin ve sözde soğuk eşim tarafından ödenmiş.
İlk başta inanmadım, sonra inandım ve öfkeye kapıldım. Meğer ben tembel tembel yeni maceralar ararken, benim ev kaplumbağam deli dolu, hareketli bir hayat yaşıyormuş. Üstelik, benim hayalini kurduğum çılgınlığı gerçeğe dönüştürmüş.
Tabii büyük bir kavga çıktı; karşılıklı suçlamalar, uzun, yıpratıcı konuşmalar…
Şimdi, erkekler Böyle eşleri kapının önüne koymalı! diyeceklerdir ama kimse kimseyi kapının önüne koymadı. Biraz bağırıp çağırdık, ağladık, konuştuk ve birden anladık ki birlikte yaşamak; tek başına olmaktan daha kolaymış.
Ben, bu olaydan sonra eşime tamamen farklı gözle bakmaya başladım. Artık onu sıradan bir ev eşyası gibi değil, içinde hayal ve arzular barındıran bir kadın olarak gördüm. Kim bilirdi ki, kadın hala arzu ediliyor sadece ben arzu etmiyormuşum.
Kimseye böyle bir deneyi aile saadeti reçetesi olarak tavsiye edemem. Çoğu zaman boşanmayla, gözyaşı ve sinir harbiyle biter. Ama bu hikayede hoşuma giden tek bir fikir var: soğuk kadınlar aslında hiç de soğuk değil. Sadece yorgunlar… Ev hayatından, ilgisizlikten ve uzun zamandır bir kadın olarak görülmemekten.
Bazen küçük bir kıvılcım yetiyor; ve birden fark ediyorsunuz ki, evde kaplumbağa değil, ateş gibi bir kadın yaşıyor. Sadece o ateş, artık başka biri için yanıyor ve o kişi bu ateşi görmeyi biliyor.
