38 yaşımda annemin evine döndüm.
İnanır mısın, 38 yaşıma geldiğimde çocukluk odamda tekrar yaşayacağım hiç aklıma gelmezdi. Kendimle en çok gurur duyduğum konu hep kendi ayaklarımın üzerinde durmamdı. Kimseye yük olmamak, kimseye muhtaç olmamak önemliydi benim için. Ama al işte; iki bavul, bir elimde kızım, ardımda bitmiş bir evlilik Yine annemin kapısındayım.
Boşanmamız çirkin değildi, ama acısı büyüktü. Eski eşimle aramızda büyük bir kavga çıkmadı, sadece uzaklaştık birbirimizden. İşler, sorumluluklar derken iki yabancıya döndük. Bir gün fark ettik ki artık aynı evde oturan iki misafir gibiyiz, karı koca değil. O kararı sessizce verdik ama hayatımdaki yankısı ne yazık ki çok gürültülü oldu.
Ev onundu. Benim hiçbir birikimim yoktu çünkü yıllarca kredi ödeyip durduk. Kızımla o evden çıkarken ayaklarımın altındaki yer kayıyordu sanki. Evliliğimin bitişinden çok, başaramamış, yetersiz kalmış gibi hissetmek ağır geldi bana.
Annem kapıyı açınca bana hiç soru sormadı. Odam neredeyse aynı kalmış; eski yatağım, babamın yıllar önce monte ettiği o hantal dolap Kendimi liseye yeni başlayan ve eski günlerine dönmüş biri gibi hissettim.
İlk haftalar çok zordu. Ben; boşanmış, çocuğuyla ortada kalmış bir kadın Annem; yıllar sonra yine biriyle oda paylaşmak zorunda kalan bir emekli. Küçük şehirde herkesin dili uzun, malum. Apartmanın merdivenlerinde teyzeler fısır fısır konuşmaya başlar hemen.
En çok gururum acıdı. Hep, Ben kimseye yük olmam, kendi yolumu kendim çizerim, derdim. Şimdi ise annemin çatısına, yemeğine, hatta çocukla ilgili yardımlarına muhtacım. Akşam eve yorgun dönerken sıcak yemeği bile annem hazırlar oldu.
Arada gerginlikler olmadı değil. Alışkanlıklarımız farklı, çocuk yetiştirme konusunda bakış açılarımız apayrı. Televizyon ne kadar izlenecek, ne zaman yatacak, akşam yemeğinde ne konuşulacak Bazen böyle ufak tefek şeylerden geriliriz. Annem kendini hiç takdir edilmiyormuş gibi hisseder, ben de sürekli eleştiriliyormuşum gibi.
Bir akşam annemi salonda bir arkadaşıyla telefonda konuşurken duydum. Evde yine gülüşler var, yalnız hissetmiyorum artık! diyordu. O an durup düşündüm. Ben eve dönmeyi bir yenilgi olarak görüyordum, halbuki o bana kavuşmayı bir ödül sayıyordu.
Şehirde bir muhasebe ofisinde işe başladım. Maaşı yüksek değildi ama benim için yeni bir başlangıç oldu. Ufak ufak para biriktirmeye bile başladım. Evde konuşmayı, anlamayı, sabırlı olmayı öğrendik. Annemden fikir almayı da, sadece kendi başıma yapamadığım için değil, onun tecrübesine saygı duyduğum için yaptığımı fark ettim.
Kızım da değişti. Daha huzurlu, mutlu biri oldu. Çünkü yanında her gün ona masal anlatan, beraber kek yapan bir babaannesi var artık. Akşamlarımız sessiz ve sıkıcı değil, sohbet ve kahkahayla dolup taşıyor.
Hâlâ onun evindeyim ama artık bundan utanmıyorum. Kendi evimi almak için birikim yapıyorum; biliyorum ki o gün gelecek. Artık desteği zayıflık olarak görmüyorum.
Şunu öğrendim; hayat hiçbir zaman düz bir çizgiyle ilerlemiyor. Ara sıra geriye dönüp güç toplaman gerekiyor. En zor anda yardım almak, özellikle de seni dokuz ay karnında taşıyıp büyüten insandan, utanılacak bir şey değil.
38 yaşımda annemin evine döndüm. Pes ettiğimden değil Hayat yolum beni koşulsuz sevginin olduğu yere geri getirdi, oradan da yeni bir başlangıç yaptım.
