Bir gün ansızın çalışanının evine giden zengin bir kadın… ve orada yaptığı keşif, hayatını kökten değiştirdi.
Benim adım Ercan Yıldırım. Elli yaşına henüz varmamışken, İstanbulun en büyük emlak şirketlerinden birinin sahibiyim. Her şeyim yolunda, her işim saat gibi işlerdi. Yüksekten bakan ama içten içe duygularımı hiç belli etmeyen bir adamdım. Şirketimin Beşiktaştaki ofisleri İstanbul Boğazına nazır, en üst katlarda, camdan kulelerin içinde bulunuyordu. Kişisel dairem ise, iş dünyası dergilerinin kapaklarında sıkça yer alır, lüks ve ihtişamın sembolüydü. Benim dünyamda, herkes dediklerimi anında yerine getirir, kimsenin bahaneye, hele ki zayıflığa tahammülü yoktu.
Ama o sabah, tuhaf bir şekilde, sabrım taşmıştı. Temizlik işleriyle ilgilenen Hasan Özkan, son bir ayda üçüncü kere izin istemişti. Üstelik her defasında aynı neden:
Ailemi ilgilendiren acil bir durum var, beyefendi.
Kendi kendime, hafif alaycı bir şekilde mırıldandım:
Çoluk çocuk… Üç yıldır çalışıyor, bir kere lafı geçmedi.
Asistanım, Elif, Hasanın her zaman dakik, dürüst ve çalışkan olduğuna beni ikna etmeye çalıştı ama kulağımı tıkadım. Benim için mesele netti: Disiplinsizlik, mazeretle perdelenmiş bir zafiyetti.
Adresini ver bana dedim. Neyin ne olduğuna bizzat bakacağım.
Kısa süre sonra ekrana bir adres düştü: Bağcılar, İncirli Sokak No: 46. O lüks semtlerden uzakta, dar gelirli ailelerin yaşadığı, sokaklarında çocukların top oynadığı bir mahalle… Dudaklarımda belirgin bir tebessüm, her şeyin rayına girmesi için kararlıydım. Kim derdi ki, o kapıdan içeri girdiğimde yalnızca bir çalışanın değil; kendi hayatımın da tamamen değişeceğini
Yarım saatlik bir yolculuğun ardından, siyah Audi aracım dar, asfaltı bozuk yollarda ilerledi. Çukurlardan, sokak köpeklerinden ve yalınayak koşturan çocuklardan sakınarak evin önüne vardım. Evler küçük, mütevazi, kimisi kiremit rengiyle, kimisi de solmuş maviyle boyanmış. Lüks arabamı gören komşular meraklı bakışlarla beni izledi.
Takım elbisem ve parlayan İsviçre saatimle arabadan indim. Kendimi bu sokaklarda yabancı hissetsem de kafa tutar gibi dimdik yürüdüm eve kadar. Kapı eski, mavi boyası göçmüş, üstündeki 46 neredeyse silinmiş.
Kapıya sertçe vurdum.
Ses yok.
Sonra içeriden çocuk sesleri yükseldi, telaşlı ayak sesleri, ağlayan bir bebek sesi
Kapı yavaşça aralandı.
Açan Hasandı, ama iş yerindeki temiz, bakımlı Hasandan eser yoktu. Kucağında bir bebek, üstünde eski bir tişört ve lekeli bir önlük, saçlar darmadağınık, gözleri uykusuzluktan morarmış. Beni görünce dona kaldı.
Ercan Bey…?
Ofisimin neden kirli olduğunu görmeye geldim, Hasan, dedim. Sesim buz gibiydi.
Camdan girmek istercesine kapıdan hamle yaptım, o da istemsizce yolu kapattı. Derken içeriden bir çocuk feryadı işittik. Artık dayanamayıp içeri girdim.
İçerisi, nohut çorbası ve rutubet kokuyordu. Bir köşede, eski bir şiltenin üstünde, altı yaşlarında bir çocuk incecik bir battaniyeye sarınıp titriyordu.
Ama beni yerle yeksan eden şey, yemek masasının üzerindeydi.
Tıbbi kitaplar, boş şurup kutuları ve bunların ortasında, çerçevelenmiş bir fotoğraf Kardeşim Burakın fotoğrafı! On beş yıl önce trafik kazasında kaybettiğim, çocukluğumun en kıymetlisi. Fotoğrafın yanında, aile yadigârımız olan altın bir kolye Kardeşimin mezarında kaybolan kolye!
Bunu nereden buldun? dedim, elim titrerken kolyeyi kaptım.
Hasan dizlerinin üstüne düştü, hıçkırarak ağlamaya başladı.
Yemin ederim çalmadım, Ercan Bey. Burak Bey bana verdi. Kendisinin en yakın dostuydum, son aylarında hemşiresiydim. Ailesi hastalığını kimsenin bilmesini istemediği için ben gizlice bakıcılığını yaptım. Benden, bir şey olursa oğluna sahip çıkmamı istedi. Sonra… vefat ettiğinde beni tehdit edip susturdular…
Dünya başıma yıkıldı.
Şiltede yatan çocuğa baktım. Burakın ta kendisiydi; gözleri, burnu, hatta uyurkenki hali…
O… Kardeşimin oğlu mu? diye fısıldadım, diz çöküp ateşler içindeki çocuğun başına sokuldum.
Evet, Ercan Bey. Sırf gurur yüzünden sahip çıkılmayan oğlu. İlaçlarını alacak param yok, tek amacım ofisinize yakın olup bir gün yüzümü size dönüp gerçekleri anlatmaktı…
O anda, kendime bile itiraf edemediğim kadar derinden sarsıldım. Yıllar yılı hissetmediğim bir şey elimden tuttu; küçük bir el, o küçücük çocuğun sıcacık eli
O akşam, lüks arabam mahalleden iki kişiyi daha aldı. Hasan ve Burakın küçük oğlu Ayaz; onları özel bir hastaneye götürdüm, masrafları bizzat karşıladım.
Haftalar geçti. Artık ofisimde soğuk camlardan çok insan sıcaklığı hissediliyor. Hasan temizlikçi değil, Burak Yıldırım Vakfı’nın müdürü oldu; vakıf, kronik hastalıklı çocuklara umut olmaya başladı.
Gerçek zenginliğin, metrekareyle değil; geçmişten kalan, unutulmaya yüz tutmuş bağlarla ölçüldüğünü öğrendim.
Bir çalışana hesap sormaya giderken, aileme dair en değerli hazinemi; sevginin ve vicdanın altın kadar kıymetli olduğunu keşfettim. Hayatta bazen en değerli şeyleri bulmak için, kendimizi ait hissetmediğimiz yerlere cesaretle adım atmalıyız. Bu benim unutamayacağım dersim oldu.
