Eşim çocukluğunu anne ve babasının yanında huzurlu ve sevgi dolu bir aile ortamında geçirmişti. Fakat babam 57 yaşındayken, ne yazık ki ailemizin annesi vefat etti. Tabii, kayınpederim için böyle bir acıyı atlatmak kolay olmadı. Bu yüzden biz de aramızda düşündük; onun dairesini satıp, elde edilen parayı ailemizle kardeşimin ailesi arasında bölüştürmeye ve kayınpederimi yanımıza almaya karar verdik. Ta ki, tekrar toparlanana kadar bizimle yaşasın istedik. Dediğimiz gibi de oldu.
Ben, altı ay geçer, kayınpederim yeni bir ev alır ve tekrar kendi başına yaşar diye düşünüyordum ama işler öyle olmadı. Burayı gerçekten çok sevdi. Ortak giderler ve market alışverişleri için hiç para vermedi. Yemekleri ben yapıyorum, çamaşırlarını yıkıyorum, odasını temizliyorum; o sadece işe gidip geliyor. Adeta bir tatil köyü hayatı sürüyor.
Böylece tam 11 yıl bizimle kaldı. Sonrasında sürekli bize ne yapmamız gerektiğini, nasıl yapmamız gerektiğini anlatmaya başladı. Bunun üzerine, ona şehre yakın bir yerde müstakil bir ev almaya karar verdik ve taşınması için gereken her şeyi hazırladık. Boylu poslu, sağlıklı bir adam, kendi başına yaşamaya müsait.
Evini aldık, taşınması için ne lazımsa yaptık. Kayınpederim ise sürekli kalp ağrılarını ve başka rahatsızlıklarını anlatmaya başladı. Her türlü bahane uyduruyordu, sırf bizimle kalmak için. Ama artık böyle bir ilgiyi kaldıramaz oldum, yoruldum…
