Alev, Dilruba ve Rasimin evine ilk adımını attığında, oğulları Emir daha beşikteydi. Emir için Alev sadece bir bakıcı değil, adeta koruyucu meleği oldu. Dilruba ise, kendi hayatının telaşı içinde oğlunun her küçük derdiyle yabancı bir kadına koştuğunu görmekten derin bir sızı duyar, içinden içinden bu kadına kök salan kapkara bir kıskançlık büyütürdü.
Emir sekiz yaşına bastığında, Dilruba rakibinden kurtulmaya karar verdi. Ne var ki Rasim, yıllarını bu eve adamış, onurlu Alevin kapı dışarı edilmesine razı olmadı. O zaman Dilruba bir kötülük planladı. Kendi pırlanta kolyesini Alevin yatağının altına sakladı, ardından polisi aradı. Alev, haksızlık karşısında gözyaşlarıyla adalete seslendi ama çare olmadı, iki yıl hapse mahkûm edildi. Küçük Emir feryat figan, Alevin ellerine sarılmışken, onu zorla annesinden koparıp götürdüler.
Tam yirmi yıl geçti.
Artık yüzünde hayatın izleriyle 28 yaşında bir adam olan Emir, dışarıdan bakıldığında başarılıydı ama içinde hâlâ gerçek sevgiyi kendisine armağan eden kadına karşı derin bir hasret yaşardı. Dilruba ise ağır bir hastalığın pençesine yakalanmıştı. Ölüm kapıda olsa da, onu almaya bir türlü gelmiyordu. Çektiği azap tarifsizdi.
Bir gece gözyaşları içinde oğlunu yanına çağırdı ve sırrını açıkladı:
Emir, ölümü bekliyorum ama gelemiyor. Büyük bir günahım var; masum bir kadının hayatını mahvettim. Sana yalvarıyorum, Alevi bul ve onu bana getir.
Emir, şehrin dışındaki mütevazı bir evde Alevi buldu. Ellerinde ağır işlerin yorgunluğu, saçında yaşın beyazı, ama gözlerinde yine o eski, affedici iyilik parlıyordu.
Anne Alev diye fısıldadı Emir, ona sıkıca sarılırken. Gerçek annem sizi görmek istiyor. Ölmek üzere ve affınıza muhtaç.
Alev bir an bile düşünmeden Emirle yola çıktı. Eve geldiklerinde yatağında bitkin halde yatan Dilruba titreyen sesiyle seslendi:
Hoş geldin Alev diye mırıldandı, uzanan elleriyle.
Alev yanına oturup, ellerini şefkatle avuçlarının içine aldı.
Beni affet Alev. Sana yaptığımı ömrümce taşıdım, Allaha büyük bir günah işledim. Ölüm, ancak affını duyarsam gelecek, dedi Dilruba.
Bir zamanlar ona cehennemi yaşatan bu kadına öfke ya da kin duymadı Alev. İçtenlikle başını salladı:
Affettim seni Dilruba. Çoktan affettim. Artık huzurla uyu.
Dilruba derin bir nefesle gözlerini kapattı. Yüzünde ilk kez bir huzur belirdi. Son kez oğluna bakıp sonra Aleve dönerek,
Oğlum Artık sana emanet. Onun kıymetini bil, dedi.
O gece Dilruba sessizce hayata veda etti. Alev, Emirin evinde baş köşeye geçmiş, gerçek bir anne olmuştu. Emir, yıllarca hasretini çektiği sevgiyi ona sundu. Kısa süre sonra Emir iyi yürekli bir kızla evlendi; Alev, onların birleştirdiği yuvaya adeta bir anneanne gibi dualar, bereketler kattı. Hakikat galip geldi, merhamet yılların acılarını dindirdi.
