Ayşen işten eve her akşam olduğu gibi eli boş dönmekten hoşlanmaz. Akşam yemeği için bir şişe küçük şarap almayı sever, masasını öyle kurar. Fakat bugün eve girdiğinde karşısında beklenmedik bir tablo bulur: kocası, Kadir, valizini toplamaktadır.
Yeni bir iş mi buldun? Bir yere mi gidiyorsun? diye sorar Ayşen endişeyle.
Hayır, gidiyorum, der Kadir, sesi donuk.
Nereye gidiyorsun Kadir, saat on oldu, gece yarısı?
Duymuyor musun? Söyledim ya, gidiyorum! Senden boşanıyorum, salak!
Ayşenin dizlerinin bağı çözülür, hemen sandalyeye oturur.
İyi misin? Kafayı mı yedin sen? Bak, iki tane çocuğumuz var. Seni, bir oto yıkamacısında sefil bir halde tanıdım. Seni temizledim, karnını doyurdum, insana dönüştürdüm. Ben hep çalıştım, sen ise evde oturdun, yıllardır seni ben geçindirdim… Ve şimdi karşılığın bu mu?
Kadir omzunu silker:
Çocukları bırakmam, onları terk etmem. Ama seni… seni terk ediyorum. Her gece elinde bir şişeyle eve gelmenden bıktım, sözde iştahımı açıyormuşsun. Ama Zeynep öyle değil, o mis gibi kokuyor, üstünden şarap ya da rakı değil, çok daha tatlı bir koku yayılıyor.
Demek Zeynepe gidiyorsun? Kim olduğunu biliyor musun sen onun? Bu şehirden kaçıp buralara sığınmış biri, kim bilir başına ne gelmiş İstanbulda. Gerçekten bu kadar saf mısın!
Kadir Ayşeni artık dinlemez. Kapıyı sertçe kapatıp çıkar gider.
Ayşen yıkılır. İçkiye daha da düşer, her sabah işe mahmurlukla gider gelir. Terzi olarak çalışır; elleri titrer, iğneyi, ipliği tutamaz. Haftalar böyle geçer. Ayşen her akşam içer, bazen çocuklara akşam yemeği hazırlamayı unutur. O günlerde çocuklar yalnızca kreşte karınlarını doyururlar.
Ev harap olur, her yan sigara dumanı kokar, tencerelerde küf çıkar, çocuklar perişan hâlde sokaklarda oynar. Sonunda apartmanın kapıcısı gelir ve durumun kötüleştiğini şikayet eder. Görevli, çocukları Ayşenin elinden alır. Ayşene ise bir şans daha verildiğini, toparlanabilirse çocukları geri alabileceğini söylerler. İşini kaybetmemiştir, bir evi var; tek yapması gereken hayatını düzene sokmak…
Ayşen patronundan kısa bir izin ister. Günlerce yatağından kalkamaz, yeniden içmemek için direnir. Beşinci gün açlığını bastıramayınca elleriyle evi temizlemeye başlar. Ardından çalışmak için atölyeye döner. Akşamları eve dönünce kafasını başka şeylerle oyalamak için sürekli temizlik yapar.
Aylar sonra çocukları ona geri verilir. Fakat yetkililer hâlâ evine uğrayıp kontrol etmektedir. Ayşen, ne olursa olsun artık içkiyle arasına mesafe koymuştur. Çocukları onun için şimdi her şeyin önündedir. Hatta Kadirin bir süre sonra Zeynepe evlenme teklif ettiğini öğrendiğinde bile taviz vermez, yıkılmaz. Oysa, ona iki evlat doğurmuş, sekiz sene aynı çatıyı paylaşmışlardı; resmi nikâhları bile olmadan yaşayıp gitmişlerdi.
Aylar geçer, bir akşam Kadir kapıda belirir, gözü mosmor.
Ayşen… Özür dilerim. Zeynepin kocasından kaçtığı doğruymuş. Adam bizi buldu, bana saldırdı, Zeynepi ise saçından tutup arabasına sürükledi…
Ayşen derin bir nefes alır:
Kadir, bana çocuklarımı ve bu hayattan aldığım kıymetli dersi verdiğin için teşekkür ederim. Fakat geri dönemezsin artık. Lütfen, evimden git.Kadir başını öne eğer, bir an Ayşenin gözlerinin içine bakamaz. Sessizce yüzünü siler, ardından valizini kapıp kapıdan çıkar. Ayşen kapıyı ağır ağır kapatır, ardında kalan sessizliği içine çeker; bu defa bir eksiklik değil, tarifsiz bir hafiflik duyar.
Pencereyi açar, çocukların odasından gelen neşeli kahkahalara kulak verirken arka sokaktan uzaklaşan Kadirin adımlarına veda eder. Ayşen mutfağa döner, masa örtüsünün üzerine bir tabak taze börek, bir sürahi limonata koyar. Küçük oğlunun Anne, yemek hazır mı? diye seslenişini duyduğunda ilk kez içi huzurla dolar.
O gece ilk defa yatak odasının penceresi açık kalır, ay ışığında Ayşen kendi gücünü ve özgürlüğünü fark eder. Bir daha geçmişe dönmemeye kararlıdır; yaralı ama yenilmemiş, yalnız ama umut dolu. Ve Ayşen, o andan sonra kimsenin gölgesinde solmaz.
Çocuklarının minik elleriyle ona sarılışı, artık yaşadığı her günü, kendi elleriyle yeniden kurduğu hayatın en güzel mükâfatı olur. İçinden bir cümle geçer sessizce: “Bazen, bir kapı kapandığında, ardında yalnızca yalnızlık değil, özgürlük de olur.”
Ve Ayşen, bir bahar sabahı yeni kahkahalarla uyanan evinde, ilk kez kendini gerçekten evinde hisseder.
