Akşam olmuştu. Damadım, kayınvalidesini evimize getirmiş. Holde yere iki çantasını bırakıp, Zeynepin yanına gitti. Kadın annesini gördüğünde, yüzündeki hayal kırıklığı gizlenemiyordu. Demek şimdi hayatım boyunca sana bakmak zorundayım, öyle mi? Sonra tekrar köyüne dönmek istemeyeceksin sanırım… dedi.
Kısa bir süre önce, eski bir arkadaşımın annesine karşı sergilediği kötü tutumu öğrenmiştim. Neyse ki sonunda her şey yoluna girdi; kayınvalidesine damadı sahip çıktı ve onu ücretli, iyi bir bakımevine yatırdı. Tüm bunlar olurken, Zeynep olup bitenlerden habersizdi ve gerçekleri, annesi bakımevinden çıktıktan sonra öğrendi.
Zeynepin eşi, kayınvalidesini eve getirip, ona şöyle dedi: Annen artık sağlığına kavuştu, ihtiyacı olan her şeyi aldım. Fakat bir süre gözetim altında olması lazım. O yüzden bir müddet bizimle birlikte kalacak. Sakıncası yok, değil mi?
Oysa, mantıken bu soruyu asıl Zeynepin kocasıyla konuşması gerekirdi. Sonuçta konu kendi annesiydi. Fakat o, eşine minnettar olacağına tuhaf ve anlaşılması zor bir tepki gösterdi: Anne, ben yeni İstanbula taşındım, hayata yeni başlıyorum, şimdi de karşıma çıkıp burada benimle yaşamak istiyorsun! Bundan sonra hayatım boyunca sana bakacak mıyım yani, eski köyüne geri dönmeye hiç mi niyetin yok?
Emekli anne, kızının sözlerinden sonra çok üzülmüştü. Fakat en fazlasıyla şaşıran kişi Zeynepin eşi oldu.
Nihayetinde, eşi ona gerçek yüzünü göstermişti; evlenirken tanıdığı kadından pekte eser yoktu. Kayınvalide telaşla eşyalarını toplamaya başlarken, Zeynep ise öfkeyle kapıyı çarpıp arkadaşının evine gitti. Gece geç saatlerde eve döndüğünde ise valizlerinin hazırlandığını ve yanına bir tren bileti koyulduğunu gördü. Ne olup bittiğini anlamayan Zeynep, eşine sordu:
Ne oldu, annem hâlâ gitmedi mi? Yoksa sen mi gidiyorsun?
Hayır, dedi kocası sakin bir sesle, bunlar senin eşyaların ve senin biletin. Belki bir süre ayrı yaşamamız iyi olur. Uzun zamandır bir çocuğumuz olsun istiyordum ama bugün çocuklarımın böyle bir anneyle büyümesini istemediğime karar verdim. Lütfen davranışlarını bir düşün. Bir süre annemin köyündeki evde kal; annen de burada benimle kalır. Aklın başına gelirse, geri dönersin.
Zeynep, eşinin böyle bir karar alabileceğini asla düşünmezdi.
