Umudum bir anda kaybolmadı. Onunla ilgili hiç haber almadan tam bir yıl geçti Her yerde onu aradık. Duyuru afişleri yapıştırdık, barınakları tek tek aradık, telefona sarılıp durmadan sorduk. Artık geri döndüğünde demeyi bıraktık. Sonra, sıradan bir günde, bir mucize oldu…
Bir yıl boyunca kaybolan kedimden hiçbir iz yoktu. Her yere baktık, ilanlar astık, barınakları aradık, defalarca telefona sarıldık. Sonra o evde bıraktığı sessizlikle yaşamayı ağır ağır öğrenmeye başladık.
Umudumuz birden sönmedi. Her geçen gün biraz daha küçüldü. Zamanla ne zaman dönecek demeyi bıraktık, sessizce sadece belki dönerse diyorduk.
Ve işte bir gün, hava sıradanken, olan oldu.
Bisiklet sürüyorduk, aklımızda hiçbir şey yoktu. İleride bir kedi gördüm. Yürüyüşünde öyle bir şey vardı ki, kalbim sıkıştı. Düşünmeden onun adını bağırdım: Pars.
Durdu.
Arkasına döndü.
Çıkardığı ses kısık, tok ve tanıdıktı. Bir anda içime işledi.
Bize doğru koşmaya başladı. Bisikletimi yere attım, dizlerimin üstüne çöktüm, o ise kucağıma atladı. Sanki bir daha kaybolmaktan korkuyormuş gibi montumu pençeleriyle sımsıkı tuttu. Başını göğsüme gömdü, hem mırıldıyor hem de titriyordu.
Bir yıl ayrı kalmak hiçbir şeyi değiştirmemişti. Onun için.
Bazı bağlar zamanı aşar, kopmaz. Sessizce beklerler. Ve sevgi bir gün yolunu bulup eve dönerse, nereye ait olduğunu asla unutmaz.
Eğer sen de gerçek sevginin asla kaybolmadığına inanıyorsan, bunu sevdiklerinle paylaşmayı unutma.
Hayat bazen umudu azaltsa da, sevgi yolunu bulur; çünkü sevgi, beklemeyi ve bulmayı iyi bilir.
