Benim adım Zeynep Çelik ve Sakarya’da, nehrin sessiz kıyılarında yaşayan bir kadınım. Bu sabah yine alarmdan önce kalktım, evde temizlik yapmak için, oğlum Mert hala uykudaydı. O artık 35 yaşında ve benimle birlikte aynı çatıyı paylaşalı yıllar oldu. Mutfakta bir yığın kirli bulaşık var; oturma odasında ise etrafa dağılmış eşyaları, sanki burada sonsuza dek kalacakmış gibi bir his veriyor. Hayat durmuş, televizyon ise açık kalmış gibi. Ona demek istiyorum ki: “Artık kendi yaşamını kurmanın vakti geldi,” ama bu sözler boğazımda düğümleniyor ve yüreğim korkuyla sıkışıyor.
Mert küçükken, onu tek başıma büyüttüm. Eşim bizi terk ettiğinde, anne, baba ve evin geçimini sağlayan kişi rolünü üstlendim. O parkta düşüp dizlerini kanattığında ya da okulda düşük not aldığında hep onun yanındaydım, onu her türlü tehlikeye karşı koruyordum. Yıllar geçtikçe bu koruma kalkanı onun bir kafesi oldu. Fiziken büyüdü ama ruhen hep kanatlarımın altında bir çocuk olarak kaldı. Onu, her zaman sorunlarını çözecek kişiyi olarak, hiç fark etmeden sonsuz bir çocukluk döngüsüne hapsettiğimi fark edemedim.
Bir gün bir arkadaşım benden eski mobilyalarını taşımakta yardım istedi. Mert’e seslendim: “Oğlum, biraz yardımcı olur musun?” O sadece omzunu silkti: “Anne, işim var, belki başka zaman?” dedi ve bilgisayarına daldı, sonsuz oyunlarında kayboldu. Bu yaşadıklarımızın bir aynasıydı: Ben onun için her şeyi yapmaya hazırken, o, annesinin her zaman onu kurtaracağına inanarak yaşıyordu. Arkadaşlarım bir ağızdan “Zeynep, bu senin evin, senin kuralların! Onu göndermek tek çözüm, yoksa asla kendi ayakları üzerinde durmayı başaramaz!” diyorlar. Bu sözler yüreğimi yakıyor ama kapıyı arkasından kapattığım anı düşününce içim buz kesiyor. Çünkü o dizlerini kanata kanata bana koşan, okulda alay edildiğinde ağlayan, akşam işten döndüğümde birlikte yemek yediğim küçük çocuktu.
Kendimi, mızmız bir ihtiyara dönüşürken buluyorum. Her sabah kendi kendime söyleniyorum: “Yine çöpü dışarı atmadı, eşyalarını ortalıkta bırakmış.” Annelik içgüdüsü yorulmuşluğumla savaşırken, her şeyi tek başıma omuzluyorum. Mert sürekli bir işi yok — bazen çalışıyor ama hızla ilgisini kaybediyor. Para kazansa da, bunlar eğlencelerine harcanıyor. Kuruşları hesaplamaktan ve büyük bir alışverişte ona destek olamamaktan utanıyorum, ama asıl acı olan, onun hayatımı kolaylaştırmak adına bir çaba göstermemesi.
Birkaç gün önce konuşmak için cesaretimi topladım. “Mert, bir şeyleri değiştirmemiz lazım,” dedim titreyen bir sesle. “Zaman geçiyor ve sen yerinde sayıyorsun. Ben sonsuz değilim, ben olmadığım zaman ne olacak?” Yüzü asıldı, sessizce ayağa kalktı, kapıyı çarptı ve odasına kapandı. Konuşmamız olmadı ve içimi, ona ihanet ediyormuşum gibi bir his kapladı, yılların sevgi emeğini yıkacağımı düşündüm. Ama arkadaşlarım haklı mıydı diye de düşünüyorum. Belki de onu artık bırakmanın zamanı gelmiştir, bu içimi parçalasa da. Başka kadınların çocukları bu yaşta aile kurmuş, torun sahibi olmuşken, ben hala ona yemeğini pişirip gömleğini ütülüyorum ve “yarın değişeceğim” diyen boş sözlerini dinliyorum. Bu “yarınlar” yıllara yayıldı ve bir adım atmadıkça çözülemeyecek.
Bazen mesele onun gitmesi değil de, ona kendi başına yaşamayı teşvik edecek kelimeleri bulamamaktan kaynaklanıyor. Ama onu incitmeden nasıl söylerim? O duygusal biri, içinde bir dağ gibi korkular ve gücenikler var, belki aşırı ilgim onu bu eve bağladı. Ama ben de insanım — yoruldum, huzur istiyorum, yetişkin bir oğulun sorumluluğundan kurtulmak istiyorum. Bugün, lavabonun önünde, Mert’in beş yaşında raflara ürün yerleştirirken bana nasıl yardımcı olmaya çalıştığını hatırladım. Beraber bir takımdık, bir aileydik. Şimdi ise o, omzundaki koca bir yük ve onu nasıl kaldıracağımı bilmiyorum.
Zaman acımasız. Bir gün Mert’in, güvenlik yastığım olmadan adım atabileceği bir dünyaya girmesi için cesaretini bulacağına inanıyorum. Ama bunun için, benim korktuğum o adımı atmam gerek. Bunu nasıl başaracağımı bilmiyorum. Ama anlıyorum ki bu bir acımasızlık değil, onu özgür bırakabilmenin gerekliği — bu yüzden ona büyüme şansı vermek, ne kadar gözyaşı ve karşılıklı suçlamaya mal olsa da. Nihayet ona her şeyi söylediğimde ne olacağını tahmin edemem. Belki gider, kapıyı çarpar ve beni “ihanet”le suçlar. Belki de zamanla özgürlüğünü bulur ve yıllar sonra “teşekkür ederim” der. Ama kesinlikle biliyorum ki bu yükü daha fazla taşıyamam. Bu duygu, korku ve hafifleme karışımı olarak yüreğimde çarpan bir çekiç gibi. Anne sevgisi sadece bakım değil, zamanında “Kendi yoluna git” demeyi de bilmektir. Ve bunu hem onun hem de kendim için yapmam gerekiyor.
