Ben 62 yaşındayken aşık oldum… Ve bir gün tesadüfen onun ablasıyla konuşmasını duydum.
Altıncı on yılıma geldiğimde aşık olabileceğimi hayal bile edemezdim, hem de yirmili yaşlarımdaki gibi. Ellerimdeki titreme, yanaklarımdaki kızarıklık… Arkadaşlarım gülüyordu, başlarını sallıyorlardı ama ben içten içe parlıyordum. Onun adı Veli’ydi, benden biraz daha büyüktü – sakin, kibar bir adamdı; yumuşak bir ses tonu ve samimi bakışları vardı. Tesadüfen tanıştık: şehirdeki bir kültür merkezinde oda müziği gecesi vardı, arada yan yana geldik. Bir sohbete başladık ve hemen anladık ki aynı frekanstayız.
O akşamda özel bir canlılık vardı. Dışarıda hafif bir yaz yağmuru, ıslanmış ıhlamurun kokusu ve asfalttaki su birikintileri… Eve dönerken hayatımda yeni bir sayfanın açıldığını hissettim.
Veli ile sık sık görüşmeye başladık. Tiyatroya, kafelere gidiyor, kitapları ve filmleri tartışıyorduk. O hayatını anlatıyordu, ben de kendi hayatımı, dul kaldığımı, uzun yalnızlığın nasıl sabırlı ve sessiz olmayı öğrettiğini… Sonra, beni göl kıyısındaki evine gitmeye davet etti. Kabul ettim.
Orası bir masal gibiydi: göklere ulaşan çamlar, sessiz sular, yaprakların arasından süzülen güneş ışığı. Birkaç güzel gün geçirdik orada. Ama bir gece Veli, şehirdeki kardeşinin sorunları olduğunu ve hemen gitmesi gerektiğini söyledi. Ben yalnız kaldım. Daha sonra telefonu masada titreşmeye başladı. Ekranda “Melek” adı belirdi. Telefona dokunmadım ama içimde bir huzursuzluk belirdi.
Döndüğünde, kim olduğunu dikkatlice sordum – Melek kimdi? Veli hafifçe gülümsedi ve yanıtladı: Ablası. Hasta olmuş, borçları varmış ve ona yardım ediyormuş. Her şey samimi görünüyordu. Ama o günden sonra, Veli gittikçe daha sık gitmeye başladı, sanki bir şey onu benden uzaklaştırıyordu. Melek’ten gelen aramalar sıklaştı ve fark etmemek imkansız hale geldi. Ama sessiz kaldım. Kırılgan mutluluğu bozmaktan korkuyordum.
Bir gece uyandım. Yanımda yoktu. Aralık kapıdan mutfaktaki konuşmasını duydum:
— Melek, lütfen biraz daha dayan… Hayır, o hiçbir şey bilmiyor. Daha hala şüphelenmiyor. Her şeyi halledeceğim, sadece zamana ihtiyacım var…
Donakaldım. “O hiçbir şey bilmiyor” — bu kesinlikle benimle ilgiliydi. Ama ne bilmiyorum? Ne saklıyor? Tekrar yatağa yatıp, o geri döndüğünde uyuyor gibi yaptım. Kalbim göğsümde çekiç gibi atıyordu.
Sabah bahçeye çıktım — güya meyve toplamak için; aslında sadece düşünmek ve nefes almak içindi. Arkadaşım Neşe’yi aradım:
— Neşe, ne yapacağımı bilmiyorum. Sanki benden bir şey saklıyor. Bir kez daha aldatılmaktan korkuyorum.
Neşe sessizce sustu, sonra basitçe dedi ki:
— Sor. Gerçek olmadan onunla yaşayamazsın. Ve eğer gerçek acı veriyorsa — yine de bilmen gereken bir şey demektir.
Veli “geziden” döndüğünde cesaretimi topladım.
— Veli, senin konuşmanı duydum. Benim hiçbir şeyden şüphelenmediğimi söyledin. Lütfen, bana neler olduğunu söyle.
Beyazlaştı. Sonra derin bir nefes aldı:
— Özür dilerim. Sana yalan söylemek istemedim. Melek, gerçekten ablam. Korkunç borçların içine girdi. Her şeyi ipotek ettim — hatta bu evi bile. Öğrenirsen gidersin diye korkuyordum. Sadece… seni kaybetmek istemedim.
Gözlerim doldu. En kötüsünü bekliyordum: çift hayat, aldatma, ihanet. Ama sadece ablasını ve bizi kurtarmaya çalışıyordu.
— Gitmeyeceğim, — sessizce söyledim. — Yalnız olmanın nasıl bir his olduğunu çok iyi biliyorum. Bana güvenirsen — birlikte bunun üstesinden gelebiliriz.
Beni sıkıca kucakladı. Uzun zamandan beri ilk defa kalbimi açma riskini boşuna almadığımı hissettim. Daha sonra Melek’le birlikte konuştuk. Belgelerle ilgilenmesine yardımcı oldum, bir avukat buldum. Bir çift olmaktan daha fazlası olduk — gerçek bir aile olduk.
Altmış iki yaşındayım. Ama artık biliyorum ki, içimde aşk varsa yaşın önemi yok. Önemli olan kalbini dinlemekten korkmamak. Ve korkularla bile başa çıkabileceğin birinin yanında olması. Çünkü sadece birlikte ve dürüstlükle — mutluluk mümkün.”
