On dokuz yıl önce, ailem beni terk ederek bir yetiştirme yurduna verdi. O zamanlar henüz on yaşındaydım ve olanları gayet iyi anlıyordum. Bu anılar hala canımı yakıyor.
Neredeyse yirmi yıl geçti ve bu acıyla yaşamayı öğrendim. Yetiştirme yurdunda geçirdiğim zaman bana direnç ve bağımsızlık kazandırdı. Eğitimimi tamamladım, iyi bir iş buldum, iki odalı bir daire ve bir araba satın aldım. Sahip olduğum her şeyi kendi çabamla elde ettim.
Ancak bir gün geçmişim beni en beklenmedik şekilde yakaladı. Sıradan bir günde, yerel bir mağazadan alıştığım çekirdek kahveyi almak için girdiğimde, bana dikkatlice bakan bir kadınla karşılaştım. İlk başta bunu önemsemedim, ama bakışları çok tanıdıktı.
Birkaç gün sonra, bu kadının benim binamın önünde beni beklediğini fark ettim. Başta bunun tesadüf olduğunu düşündüm, ama durum defalarca tekrarlandı. Evin dışına çıkarken bakışlarını üzerimde hissetmek beni rahatsız etti.
Nihayet cesaretini toplayıp yanıma geldi. “Ben senin annenim” dediğinde sesi titriyordu. Donakaldım. Kulaklarıma inanamıyordum. Ancak çocukluğuma dair yalnızca ailemin bilebileceği detayları anlatmaya başlayınca şüphe kalmadı.
İçimde bir duygu fırtınası kopuyordu. Öfke, acı, güvensizlik. Nasıl olur da bunca yıldan sonra ortaya çıkma cüretini gösterdi? Ona en çok ihtiyaç duyduğum anda neredeydi?
Ama sürprizler burada bitmedi. Benden para istemeye başladı. Babamın içki içtiğini, yiyecek için bile paralarının olmadığını söyledi. Sonra daha da şok edici bir talepte bulundu: Benim yanıma taşınmak istiyordu, “bana bakmak”, yemek yapmak, evi temizlemek, işten sonra beni karşılamak için.
Bu, bardağı taşıran son damlaydı. Onun bu küstahlığına inanamadım. Gözyaşlarımı ve öfkemi bastırarak, hayatıma daha fazla müdahale etmemesini kesin bir dille söyledim. İtiraz etmeye çalıştı, ama kararlıydım.
Bu olaydan sonra uzun süre kendime gelemedim. Anılar tekrar gün yüzüne çıktı. Düşündüm ki: Belki o zaman beni terk etmeselerdi, hayatım başka bir yönde ilerleyebilirdi. Ancak bir yandan da, beni ben yapan bu zorluklar oldu.
Hayat beklenmedik dönüşlerle dolu. Ancak kesinlikle bildiğim bir şey var: Geçmiş geleceğimizi belirlememeli. Kendi kaderimizi, koşullardan bağımsız olarak biz tasarlıyoruz.
