“Ondan hemen kurtul!” dedi, on yıldır birlikte yaşadığım kedim hakkında.
Kız arkadaşım Selin ile birlikte yaşamaya karar vermiştik. Neredeyse sekiz aydır görüşüyorduk, her şey mükemmel gidiyordu, ona benim eve taşınmasını teklif ettim. Üçümüz için sıcak bir yuva olacaktı: Ben, Selin ve sadık dostum, kedim Pamuk.
Pamuk, on yıldır hayatımdı. Ailemin evinden alıp yanıma getirmiştim, farklı bir şehre taşındığımda. Hayatımın bir parçası olmuştu. Birlikte yalnızlığı, başarıları, hatta başarısız aşkları atlatmıştık. Pamuk her kapıda beni karşılar, yanımda uyur, zor günlerde mırıldanırdı. Onu sadece sevmiyordum, o benim ailemdendi.
Başta Selin hiç rahatsızlık belirtmedi. Aksine, bazen Pamuk’u okşar, “ne kadar tatlı” derdi. O zaman şanslı olduğumu düşünmüştüm, üçümüz huzur içinde yaşayacaktık. Ama bu mutluluk uzun sürmedi.
Birkaç hafta sonra Selin’de tuhaf belirtiler başladı: Sürekli burun akıntısı, kızarık gözler, öksürük, baş ağrıları. Doktora gitmesini önerdim. Teşhis şok etkisi yarattı: Kedi tüyü alerjisi.
“Ama nasıl?” diye şaşkınlıkla sordum. “Daha önce kedilerle vakit geçirdi, Pamuk’la oynadı…”
“Beyefendi, alerji sinsidir. Etkisi zamanla birikebilir. Görüştüğünüz sürece yoğun temas yaşamadı. Ama şimdi aynı evdeler. Reaksiyon şiddetleniyor, tehlikeli olabilir,” dedi doktor sertçe.
İçim paramparça oldu. Mantıkla yüreğimin acısı arasında kaldım. Selin’i seviyordum ama Pamuk’la ne yapardım? Ben yalnızken hep yanımda olan bu canla?
Eve dönerken kedimi aileme bırakmayı düşünüyordum. Selin’in sağlığı için kendimden bir parçayı feda etmeye hazırdım. Ama evin eşiğinden adım atar atmaz, paltosunu bile çıkarmadan sordu:
“Peki, ondan ne zaman kurtulacaksın?”
“Kurtulmak mı?” diye afalladım. “Daha yeni geldik, konuşalım en azından…”
“Konuşulacak bir şey yok,” dedi soğukkanlılıkla. “Her gün daha kötü oluyorum. Boğulmamı mı istiyorsun?”
Donup kaldım. Tonundan, keskin sözlerinden… O ana kadar uzlaşmaya hazırdım. Ama “kurtulmak” kelimesi kalbime bıçak gibi saplandı. Benim dostumu bir canlı olarak görmüyordu. Ona göre Pamuk bir engel, rahatsızlık kaynağıydı.
“Buradan gidecek biri varsa o da sensin,” diye fısıldadım. “Pamuk kalıyor. Son nokta.”
Selin birkaç saniye sessizce durdu, sonra tek kelime etmeden eşyalarını toplamaya başladı. Birkaç saat içinde varlığının izi bile kalmadı.
Önce boşluk hissettim, sonra garip bir rahatlama geldi. Hayatının bir parçasını yok etmeni isteyen birinin seni gerçekten sevemeyeceğini anladım. Evet, farklı çözümler bulabilirdim ama neden? Her an yeni bir “alerji” krizinden korkarak yaşamak için mi?
Pişman değilim. Bazen hayvanlar insanlardan daha sadıktır. O gece, demli çayımı yudumlarken Pamuk yanımda mırıldandı, “Ben seninleyim, her şey düzelecek,” der gibi.
Haklıydı da… Hayat tek bir aşkla bitmez. Ama zor zamanında yanında olanı hayatından çıkarmanı isteyen biri, sevgi değil bencillik gösterir.
Şimdi yine Pamuk’la yaşıyorum. Belki bir gün, ailemin sadece benden ibaret olmadığını, on yıllık tüylü dostumu da kucaklayacak biri çıkacak. Gerçek sevgi, bütününü kabul etmekle başlar, değil mi?
