Resmi evliliğimizin üzerinden bir yıl geçti. Bütün bu süre boyunca kayınvalidem, oğlunun kendi senaryosu dışında bir seçim yapmış olmasını kabullenemiyor gibiydi. Anlaşılan, onu bir oligarkın kızıyla evlendirip hem kendisinin lüks içinde yüzmesini hem de kendisini bu refah dünyasına çekmesini hayal ediyordu. Bu kadar büyük hayaller kurmasının sebebi ise bir muammaydı. Gerçekte ise eşimle benim gelirimiz oldukça sıradandı: İlk zamanlar kemerleri sıktık ve konut kredisi çektik, şimdi benim bir odalı dairemde yaşıyoruz, yeni aldığımız evi ise kiraya verdik. Yakın planlarımız arasında bir araba almak var. Çoğu genç ailenin durumu gibi. Lüks yok ama aç da değiliz.
Ancak kayınvalidem gerçekle yüzleşmeyi reddediyor ve hâlâ kendi hayal dünyasında yaşıyor. Evliliğimizi bozmak için sürekli yeni yollar deniyor. Yöntemleri gerçekten şaşırtıcı: Eşimin gömleklerinde ruj izleri buluyor, kıyafetlerinden kadın parfümü kokusu geliyor, çantamda birdenbire prezervatifler çıkıyor. Tabii bu durumlar kavgalara, güvensizliğe ve tartışmalara yol açıyordu. Şükür ki her seferinde gerçek ortaya çıkıyordu ama yine de içimizde bir burukluk kalıyordu.
Geçenlerde eşime komşu şehirde birkaç aylığına çalışma teklifi geldi. Yeni bir şube açılıyordu ve başlangıcı organize etme görevi ona verilmişti. Bu, kariyeri için önemli bir fırsattı ve biz de kaçırmamaya karar verdik. Eşim gitti, ben ise evde günlük hayatıma devam ettim.
Birkaç gün sonra garip şeyler fark ettim: Eşyalar yerinde durmuyor, dolaba biri karışmış gibiydi. İlk başta eşimin gelip bir şeyler aldığını düşündüm, çünkü yol uzak değildi. Onu aradım, şaşırdı ve şehre uğramadığını söyledi. Bir saat sonra tekrar aradı. Sesi kararmıştı, muhtemelen annesi olduğunu söyledi. Bizim bir seyahatimiz öncesinde, “her ihtimale karşı” diye ona anahtar vermişti ve geri almayı unutmuştu.
Ertesi gün işten izin aldım ve ilk iş olarak bir ustayı çağırarak kilitleri değiştirdim. Eşime de tembihledim: Bir daha anahtarı kimseye verirse, artık koridorda yaşayacak. Akşam olduğunda her şey yerli yerindeydi. Demek ki gerçekten kayınvalidemdi. Dolapları kontrol ettim ve… üst rafta saklanmış küçük bir kamera buldum.
Hemen eşimi aradım. Önce sustu, sonra gülmeye başladı—sanırım şok olmuştu. Evi baştan aşağı aradım, belki başka bir şey bulurum diye, ama neyse ki başka bir şey yoktu. Kavga çıkarmadım, eşim dönüşünü beklememi, kendisinin halledeceğini söyledi.
Ertesi gün kayınvalidem kendisi aradı. Sanırım anahtarların artık çalışmadığını fark etmiş ve eve girmek istiyordu. Evde olup olmadığımı sordu, “bir çay içmeye uğrayacağım” dedi. Ben de olmadığımı, ama başka bir gün çay içebileceğimizi söyledim. Yarım saat sonra eşim aradı, annesinin ona zaten şikâyet ettiğini söyledi—benim serseri gibi bir yerlere gittiğimi, evin boş olduğunu anlatmış.
Artık bize komik bile gelmeye başlamıştı. Şakalaştık, acaba daha kaç bahane bulacak diye tahminler yürüttük. Haklı da çıktık—her gün birkaç kez arıyordu: Bir gün kuryenin bizim adrese paket getirdiğini iddia etti, bir gün gözlüğünü unuttuğunu, bir gün de börek getirmek istediğini söyledi.
Eşim döndüğünde neredeyse hemen “ziyarete geleceğini” bildirdi. Biz de hazırdık. Geldi, elindeki börek torbasını uzattı, “ellerimi yıkayayım” dedi ama tuvalete değil, yatak odasına yöneldi. Tabii peşinden gittik. Ve tabii ki dolabı karıştırırken yakaladık. Bizi görünce şaşkına döndü, anlamsız şeyler mırıldanmaya başladı. Eşim cebinden o kamerayı çıkardı ve ona gösterdi.
O anda olanlar oldu. Sürekli benim “başkalarıyla görüştüğümü” bağırmaya başladı, oğlunu aldattığımı, onun da kör ve naif olduğunu söyledi. Bir de ağlama sahnesi yaptı, kalbini tuttu. Son olarak kapıyı çarpıp, hakarete uğramış bir mazlum edasıyla çekip gitti.
Açıkçası, o an ayağa kalkıp alkışlamak istedim. Hiç provası olmayan bir oyunu o kadar iyi oynamıştı ki! Ama bu sadece bir çarpışmaydı. Savaşın henüz bitmediğini biliyorum. Yine de bu sefer eğilmediğimiz ve net bir mesaj verdiğimiz için mutluyum: Bizim ailemiz bir absürt tiyatro değil.
