İki aile arasında parçalanıyorum ve hangisini bırakacağıma karar veremiyorum.
Üniversite yıllarımda ilk aşkım, Elif’le evlenmiştim. Büyük bir tutku, fırtınalı duygular bizi nikah masasına götürmüştü. Evlendikten sonra sıradan bir hayat başladı: iş, ev, gündelik telaşlar. İki çocuğumuz oldu, her aile gibi inişler çıkışlar yaşadık. Mutlu anlar da oldu, kavgalar da, ama üstesinden gelmiştik. Hep böyle sürecek sanıyordum—dengeli, öngörülebilir bir hayat. Ama kader farklı yazmıştı ve şimdi kendi kurduğum tuzaktan çıkamıyor, uçurumun kenarında duruyorum.
Kırklarıma yaklaşmıştım İzmir’deki şirketimize yeni bir çalışan geldiğinde—Aylin. Başka bir dünyadan gelmiş gibiydi: genç, parlak, dergi kapağından fırlamışçasına ışıltılı bir gülüşü vardı. Gözlerimi ondan alamıyordum. Aklım hep ondaydı, yanımdan geçtiğinde kalbim hızlı atıyordu. Bu yaşımda bir çocuk gibi aşık olabileceğimi hiç düşünmemiştim. Ama Aylin de bana karşılık veriyordu. Bakışları, hafif flörtleri, tesadüfi dokunuşları—uzun zamandır unuttuğum bir ateşi yeniden körüklüyordu.
İlişkimiz bir romana dönüştü. Tek bir gece, bir anlık zayıflık ve durmayı başaramadık. Aylin’le birlikteyken hayat dolu, genç ve özgür hissediyordum. O anlarda Elif’e ihanet ettiğimi düşünmüyordum. Kendimi o kadar iyi hissediyordum ki ahlakı umursamıyordum. Aylin evli olduğumu biliyordu ama bu onu durdurmuyordu. Gizli buluşuyorduk, kiralık evlerde, otellerde, kimsenin gözünden uzak. Ailemi bırakmayı düşünmemiştim—iki hayatı da sürdürebileceğimi sanıyordum, bir denge kurabilirdim. Bir yanılsamaydı ama ona sıkı sıkı sarılıyordum, bir can simidi gibi.
Birkaç yıl sonra Aylin hamile olduğunu söyledi. Oğlumuz doğduğunda yedinci kat göktaydım. Onu kucağıma aldığımda bunun başıma geldiğine inanamıyordum. O kadar düzenli görünen hayatım altüst olmuştu. Uzun zamandır unuttuğum yeni başlangıç heyecanını yaşıyordum. Ama bu mutlulukla birlikte bir ağırlık da çöktü üstüme. İki aile arasında yaşıyordum. Elif’e iş seyahati diyordum, Aylin’e ve oğluma koşuyordum. Parçalanıyordum, birini seçemiyordum. İki kadın da benim için değerliydi, her biri farklı bir tarafıma dokunuyordu. İkisini de seviyordum ama kontrolümü kaybettiğimi hissediyordum.
Zamanla Aylin değişti. Annelik onu daha talepkar yapmıştı. Oğlumuzu tek başına büyütüyordu ve bu onu sertleştirdi. Bana kızmaya başladı: “Az para getiriyorsun, bizi iyi geçindirmiyorsun, yeterince zaman ayırmıyorsun” diyordu. “Ne yapacağını biliyordun” lafları canımı yakıyordu. Evli olduğumu, başka bir ailem olduğunu, onların da bana ihtiyacı olduğunu biliyordu. Azarları kavgalara dönüştü. Ama evde de durum farklı değildi. Elif de paranın azaldığını fark etmişti. “Neyle geçiniyoruz böyle?” diye bağırıyordu. İkisi arasında gidip geliyordum, ama hangi kapıyı çalsam kavga beni bekliyordu. Hayatım kabusa dönmüştü, bir saniye huzur yoktu.
Yoruldum. Yalan söylemekten, parçalanmaktan, bitmeyen suçlamalardan yoruldum. Her biri beni kendine çekiyor ve birini seçemiyorum. Elif benim tarihim, ailem, büyük çocuklarımın annesi. Onunla çok şey yaşadık ve onu terk etmeyi düşünmek içimi parçalıyor. Ama Aylin benim tutkum, yeni hayatım, oğlumun annesi. Onsuz kendimi hayal bile edemiyorum. İkisi de benim bir parçam ama bu cehennemde daha fazla yaşayamam. Hangisini bırakacağım? Kime ihanet edeceğim? İkisine olan aşkım içimi yakıyor, istekleri ve kavgaları beni çaresizliğe sürüklüyor. Bir yol ayrımındayım ve her adım uçuruma atılmış bir adım gibi geliyor. Kalbimi hangi seçim kırmayacak ki?
