**Günlük,**
Birine borçlu olmak ağır bir yüktür ama yüz kat daha kötüsü, alacaklının sürekli yüzüne vurduğu “iyiliği” ve ebedi minnet beklentisidir. Ben, Aylin, ve kocam, Emre, her zaman borca girmeden yaşamaya çalıştık. Ama kayınvalidem, Sevgi Hanım, zorla yardım edip sonra bizi nasıl “kurtardığını” hatırlatmaktan vazgeçmiyordu. Bu hatırlatmalar sadece yeni bir “ödünç” verdiğinde susardı. Emre borcunu zamanında ödese bile, kendini övmekten geri durmazdı: “Gördün mü, bankalarla uğraşmadınız, faiz canavarlarına para kaptırmadınız, anneniz imdada yetişti!” Bursa’nın küçük bir kasabasında yaşıyoruz ve bu “hayırseverlik” oyunu hayatımızı zehir ediyordu.
Ev alma konusu gündeme gelince, kayınvalidemin yardımını kesinlikle kabul etmek istemedim. Anneannem vefat edince bir fırsat doğdu. Anneme kalan evi satıp parayı bana ve kız kardeşime paylaştırdı. Bu, ihtiyacımız olan paranın neredeyse yarısıydı. Ama Sevgi Hanım hemen atıldı: “Eksik kalanı ben tamamlarım—şartıyla ev tapusu bana geçsin!” Şaşkınlıkla sordum: “Neden size?” Kesip attı: “Başka kime geçsin? Paramı ben veriyorum!” Kendimi tutamadım: “Annem de para verdi. Belki ona da ortak olursunuz?” Kayınvaldem kıpkırmızı kesildi: “Dalga mı geçiyorsun?” “Hayır,” dedim, “evi alıp kendi üzerimize yazdıracağız. Paranıza ihtiyacımız yok. Kredi çekmek, size ebedi borçlu olmaktan daha az korkunç.”
Artık eskisi gibi susmuyor, onun tarzında cevap veriyordum. Bu onu çıldırtıyor, akrabalara “gelin iyice azdı” diye şikâyet ediyordu. Ama parayı yine de Emre’ye tutuşturdu, itirazlarımızı dinlemeden. O, perişan bir halde eve döndü: “Affet, annemden parayı aldım. Senin ‘inatçılığın’ ve kredi lafların yüzünden beni bunaltıyordu.” İç çektim: “Peki, eğilelim ve minnet duyalım.” Ama başımıza gelecekleri tahmin edemezdim.
Evin bir kısmını ödeyince Sevgi Hanım kendini sahibi sanmaya başladı. Hangi duvar kağıdını, hangi mobilyayı alacağımızı, koltuğun nereye konacağını dikte ediyordu. “Duşakabini kaldırın, ben eski küvetimi getirteceğim. Küvette rahatım, bir de çocuk olunca nasıl yıkayacaksınız?” diye buyuruyordu. “Tavsiyelerine” karşı koymaya çalıştık ama boşunaydı. Ev düzenlenince, “güvende olsun” diye anahtar istedi. İçimde kaynayan öfkeyle kabul ettim, kavga çıkmasın diye. Büyük hataydı.
İlk Pazar günü garip bir mutfak sesiyle uyandım. Uykulu gözlerle, tişörtümle mutfağa gidince donakaldım: Sevgi Hanım tabakları dolaba yeniden yerleştiriyordu. “Ne yapıyorsunuz?” diye zorlukla sordum. Cevap yerine çığlık attı: “Utanmaz! Üzerine bir sabahlık almak bu kadar mı zor?” Sabrım taştı: “Neden? Bu benim evim! İstediğim gibi gezerim! Siz ne arıyorsunuz mutfağımda?” “Senin evin mi?” diye hışımla karşılık verdi, “Parayı kim verdi?” Kontrolümü kaybettim: “Siz değil! Mutfağı annem ödedi. Sizin paranız banyoya gitti, orada krallığınızı sürün!” Emre, çığlıklara uyanıp başını tutarak yatak odasına kaçtı.
Tek başıma baş edemeyeceğimi anlayıp yardım çağırdım—annemi, Selma Hanım’ı. Banyoda kapıyı kilitleyip fısıltıyla durumu anlattım. Yarım saat sonra kapı çaldı. Kayınvaldem, hiçbir şey olmamış gibi açtı: “Aaa, Selma Hanım, çantalarla mı? Ne sürpriz!” Annem vakit kaybetmedi: “Tek başıma sıkıldım, çocuklarda birkaç hafta kalayım dedim. Ben de parayı verdim, hakkım var. Siz ne işiniz var burada?” Sevgi Hanım şaşırdı: “Ben… sadece bakmaya geldim.” “Neye?” diye üsteledi annem, “Yıkmak istediğiniz duşakabine mi? Bana kalsa o kalsın. Sizin küvetiniz herhalde eski mi eski… Bölüşelim: size küvet, bana müzikli duş!”
Annem laf bırakmıyor, karşısında eşit bir rakip olduğunu anlayan kayınvaldem geri çekilmeye başladı: “Hadi canım, neden tartışıyoruz? Şu köşedeki kafede kahve içip konuşsak daha iyi.” Gittiler, biz de sonunda rahat bir nefes aldık. Annemin ne konuştuğunu bilmiyorum ama o günden sonra Sevgi Hanım baskınları kesildi. Habersiz gelmiyor, “öğütler” vermiyor, kibarca konuşuyor—annemin beni koruyacağını anladı.
Bu küçük zafer sevincimi katladı ama içimde bir korku var. Kayınvalidem kin tuttu, bir gün “iyiliğini” yüzümüze vuracak fırsat kolluyor. Ama şimdi biliyorum: Annem benim kaleArtık biliyorum ki annemin desteğiyle her zorluğun üstesinden gelebilirim.
