Bugün günlüğüme yazacaklarım, hayatın ne tuhaf dönemeçlerle dolu olduğunu bir kez daha hatırlattı bana. İstanbul’un o bunaltıcı yaz sıcağında, kızlarım Ece ve Defne’nin restoranında otururken, geçmişin gölgesi kapımızı çaldı.
Restoranın kapısından içeri, yorgun gözlerle bakan bir kadın girdi. Garson kız, önce sıradan bir müşteri sandı onu. Ama o kadının bakışlarındaki o derin umut ışığı, her şeyi değiştirdi.
“Ne arzu edersiniz?” diye sordu garson. Kadın titreyen bir sesle, “İş arıyorum… Bulaşık yıkarım, yerleri süpürürüm, ne verirseniz yaparım…” dedi.
Ece ile Defne, bu kadının haline dayanamayıp ona bulaşıkçı olarak iş verdiler. Adı Leyla’ydı. Yaşlıydı, bitkindi ama çalışkandı. Tüm gün bulaşıkları yıkıyor, hiç şikâyet etmiyordu. Kızlarım, onunla garip bir bağ hissettiler ama sebebini anlamıyorlardı.
O gün, restoranın mutfağına gittiğimde, işte o an her şey değişti. Leyla orada, bulaşıkları yıkıyordu. Beni görünce yüzü bembeyaz kesildi. Kızlarım merakla bana baktılar.
“Yeni mi aldınız bu kadını?” diye sordum sakince.
Ece, “Evet, baba. Tanıyor musun?” dedi.
İçimdeki acıyla başımı salladım. “O sizin anneniz. Leyla.”
Odasına bomba düşmüş gibi oldu. Kızlarım donup kaldı. Leyla, onları terk eden anneleriydi. Zengin erkeklerle evlenip gitmiş, sonunda yapayalnız kalmıştı. Şimdi ise karşılarında, yıkık bir halde duruyordu.
Leyla ağlayarak itiraf etti: “Anne olmayı bilmiyordum. Sizi terk etmemin özrü yok. Ama pişmanım.”
O gece kızlarım odalarında uzun uzun konuştular. Defne, “Onu affet etmeli miyiz?” diye sordu. Ece, “Zaman tanımalıyız,” dedi.
Günler geçtikçe Leyla, kızlarına yakınlaşmaya başladı. Yavaş yavaş, acılar yerini anlayışa bıraktı. Terapiye gitti, kendini düzeltti.
Bir yıl sonra, aile yemeğinde Leyla ayağa kalktı ve herkesten özür diledi: “Kızlarım bana sevginin bitmeyeceğini öğretti.”
Şimdi, hep birlikte güzel günler geçiriyoruz. Restoran başarılı, Leyla ise artık pişmanlıklarıyla değil, sevgiyle dolu bir hayat yaşıyor.
Bugün şunu öğrendim: Affetmek zordur ama vazgeçilmezdir. Geç de gelse, iyileşmenin yoludur.
