**Günlük, 15 Ekim 2023**
Artık torunumu görmeye çağırmıyorlar. Gizlice bir dadı tutmuşlar, benimle karşılaşmamak için.
Kendi kızım bile benimle konuşmak istemiyor. Telefonumu bile açmıyor. Ailesinin boşanmasına benim sebep olduğumu düşünüyor. Oysa suç bende değil, kendisi yardım istemişti.
**Elif**, 18 yaşında evlendi. **Mehmet**’le askerden döner dönmez tanışmışlardı. Bir anda aşk başladı, okulu bıraktı, adeta uçuruma yuvarlandı. Benim tavsiyelerimi duymak bile istemiyordu. Damadı da evime aldım ki kira derdine düşmesinler. İlk zamanlar iyiydi, düğünden sonra da geçinip gidiyorduk. Sonra kızım hamile kaldı, bana takılmaya başladı, yemek kokusu midem bulandırıyor diye. Ben de artık kendi evlerine çıkmalarını söyledim.
Kayınvalidelerle konuştuk, gençlere bir ev alalım diye. Kendi başlarına yetemeyeceklerini biliyorduk. Kızımın babasını aradım, belki bir çözüm bulur diye. O ise “Nafakayı verdim, benden başka bir şey beklemeyin” dedi.
Torunum doğduğunda çok yardım ettim. Kızım dinlensin diye bütün vaktimi **Zeynep**’le geçiriyordum. Sonradan anladım ki hasta numarası yapıp tüm sorumluluğu bana yıkmaya çalışıyormuş.
Onlara sık sık sinemaya, restorana gitmeleri için izin verdim. Hatta 10 günlük bir tatile bile çıktılar. Torunumla ilgilenmek beni mutlu ediyordu, yük değildi. Tabii çok yoruluyordum ama kızımın mutluluğu için her şeyi yapardım.
Tatilden döndüklerinde, damada evi yenilemeyi teklif ettim. İşten sonra sürekli uzanıyordu, hâlbuki çok yoğun çalışmıyordu. Malzemeleri götürdüm, torunumu da iki haftalığına yanıma aldım. Üstüne bir de işçi gönderdim ki fazla yorulmasın. İşte o zaman suçlamalar başladı. Mehmet, benim “buyurgan” tavrımdan rahatsız olmuş. Peki, ondan bir adım gelmeyince ne yapayım?
Tadilattan sonra ilişkimiz iyice bozuldu. Artık torunumu görmeye çağırmıyorlar, gizlice bir dadı tutmuşlar. Tabii ki gücendim, ama yine de doğum günümde tüm akrabaları topladım. Kızım ve torunum tek başlarına geldi. Damat telefonda bile kutlamadı. İçim acıdı. Ben onlara yardım ettim, evlerini düzelttim… Bunu hak ettim mi?
Damadın bana bağırdığı gün her şey bitti. “Benim evimde benim kurallarım geçer, seni görmek istemiyorum!” dedi.
Belki yardım konusunda biraz ileri gitmişimdir, ama iyi niyetle yaptım. Şimdi kızım sürekli kocasıyla kavga ediyor, suçu bana atıyor. Ağlayarak arıyor, öfkesini bana boşaltıyor. Meğerse damat boşanmayı bile düşünüyormuş. Torunumu artık hiç göremiyorum, sesini bile duyamıyorum.
Ben onlar için yaşadım, şimdi ne yapacağım? Neden bu kadar nefret ediyorlar benden?
