Kocamın ailesi gerçekten harika insanlar. Kendi kızları olmasına rağmen, beni de öz evlatları gibi benimsediler.
Kayınvalidem fazlasıyla bilge bir kadın. Onunla hiç tartışmadık, en ufak bir münakaşamız bile olmadı. Eleştirilerini o kadar ince ve nazikçe yapar ki, hiçbir zaman içime dokunmaz.
Kocamın kız kardeşi yıllar önce evlendi, ama ilk torunları biz verdik. Kızları önce kendisi için yaşamak istiyordu, çocuk düşüncesine hazır değildi.
Kayınpederim ve kayınvalidem çocuklarımızı çok seviyor. Onları sık sık hediyelerle şımartır, mutlu olmaları için ellerinden geleni yaparlar.
Kayınvalidem her fırsatta bana şunu söylerdi:
*”Ayşe ne zaman torun verecek bize? Artık otuz yaşına geldi, düşünse iyi olur.”*
Sonunda beklenen mutlu haber geldi. Ayşe hamileydi. Herkes bu habere sevindi. Küçük kızım bile kuzeninin doğumunu sabırsızlıkla bekliyordu.
Ama sonra bir olay oldu ki içimi acıttı.
Oğlumla parka yürüyüşe çıkmıştık. Bir tanıdığım yanıma geldi, sohbet ettik. Bana Ayşe’nin doğurup doğurmadığını sordu. *”Neredeyse doğuracak”* dedim.
Sonra bana dönüp, *”Peki sen nasıl hissediyorsun? Artık her şey değişecek. Kocanın ailesine ‘gerçek’ torun gelecek, anlıyor musun?”* dedi.
Şaşkınlıkla sordum:
*”Ne demek ‘gerçek torun’?”*
*”Farkı hisset! Sen kaynanana torunlar verdin, ama şimdi onların öz kızı çocuk doğuracak.”*
Onun sözleri bana çok acayip geldi. Yani kızın çocukları gerçek, oğlun çocukları değil mi? Bu nasıl bir saçmalıktı?
Yine de eminim ki, Ayşe’nin doğumundan sonra kayınvalidemle olan ilişkimiz bozulmayacak. Ama bu konuşma, içimde küçük bir burukluk bıraktı.
Gerçekten bazı büyükanneler torunları böyle ayırıyor mu? Kimden doğdukları, oğuldan mı kızdan mı, bu kadar mı önemli?
