Yasemin Hoca beyaz önlüğünü düzeltti ve saatine baktı. Mesaisinin bitmesine daha dört saat vardı ama yorgunluk şimdiden kendini hissettiriyordu. Nöroloji servisindeki her zamanki hareketlilik devam ediyordu – hemşireler koşturuyor, hasta yakınları koridorda fısıldaşıyordu.
“Doktor Yılmaz, bir ziyaretçiniz var,” dedi genç hemşire Elif kapıdan uzanan başıyla.
“Kimmiş?”
“Yedinci odadaki hastanın eşi. Yılmaz sanırım.”
Yasemin Hanım başıyla onayladı ve incelediği hasta dosyasını bir kenara koydu. Yılmaz. Bu isim kalbini hızlandırdı, oysa duygularını kontrol etmek için elinden geleni yapıyordu.
Odadan içeri ellili yaşlarında, kırlarıyla yakışıklı, yorgun bakışlı bir adam girdi. Aydın Yılmaz elinde bir meyve paketiyle endişeli görünüyordu.
“İyi günler doktor hanım. Eşimin durumu nasıl?”
“Buyrun oturun,” dedi Yasemin masasındaki sandalyeyi göstererek. “Münevver Hanım’ın durumu stabil. Tedaviye iyi yanıt veriyor.”
Aydın rahatlamış bir nefes aldı ve saçlarını düzeltti.
“Şükürler olsun. Tüm hafta endişeyle bekledim. Kriz geçirdiğinde onu sonsuza kadar kaybedeceğimi düşündüm.”
Yasemin bu adama bakarken göğsünde tanıdık bir sızı hissetti. Altı aydır orada yaşayan ve ne gece ne gündüz ona rahat vermeyen o sızı.
“Aydın Bey, eşiniz güçlü bir kadın. İnme çok geniş değildi, konuşması düzeliyor. Doğru bakımla normale dönebilir.”
“Yaptıklarınız için teşekkür ederim,” dedi Aydın gözlerinin içine bakarak. “Münevver’in size özel ilgi gösterdiğinizi söylüyor.”
Yasemin gözlerini kaçırdı. Evet, diğer hastalardan daha fazla zaman ayırıyordu Münevver Hanım’a. Ama mesleki değil, içini kemiren bir suçluluk duygusundan dolayı.
“Bu benim işim. Her hasta özeldir.”
“Yine de teşekkürler. Onu ziyaret edebilir miyim?”
“Tabii. Sadece uzun sohbetlerle yormayın.”
Aydın ayağa kalktı ama gitmeye pek niyetli görünmüyordu.
“Doktor hanım, size kişisel bir soru sorabilir miyim?”
Yasemin gerildi.
“Buyurun.”
“Evli misiniz?”
Soru havada asılı kaldı. Aydın’ın gözlerinde kendi yüreğindekiyle aynı duyguyu gördü.
“Hayır,” diye fısıldadı. “Evli değilim.”
“Anladım. Terbiyesiz.”
