Hastanede sıradan bir hafta içi günü yaşanıyordu. Bekleme salonundaki insanlar kendi derdine dalmıştı — kimileri telefonunda vakit geçiriyor, kimi fısıltıyla konuşuyor, kimi de gözleri yerde randevusunu bekliyordu. Hemşireler koşuşturma içinde geçip gidiyor, doktorlar sırayla hastalarını çağırıyor, her şey rutinde ilerliyordu.
Tam o sırada salonda tuhaf bir sessizlik oldu. Kapı aralandı, yaşlı bir kadın içeri girdi. Üstünde vaktiyle rengi solmuş, yıpranmış bir palto, ellerinde sıkıca tuttuğu eski deri bir çanta vardı.
Gözleri sakin ama yorgun bakıyordu.
İnsanlar birbirine baktı. Gençlerden biri alçak sesle:
“Acaba nerede olduğunu biliyor mu?”
“Belki de hafızası iyi değildir?”
“Muayene için parası var mıdır?”
diye fısıldaşmaya başladı.
Kadın hiç oralı olmadan kenardaki bir sandalyeye oturdu, bu yeni ve steril modern tıp dünyasında kaybolmuş değil ama yabancı gibiydi.
On dakika sonra ameliyathane kapısı açıldı, şehrin en ünlü cerrahı Mehmet Kaya odaya girdi — adını herkes biliyordu, hastalar, öğrenciler, meslektaşları… Uzun boylu, ciddi, yeşil ameliyat kıyafetleri içindeki doktor tek kelime etmeden yaşlı kadına yaklaştı.
“Beklettiğim için özür dilerim Ayşe Hoca,” dedi saygıyla omzuna dokunarak, “Acilen fikrinize ihtiyacım var. Kafam çok karıştı.”
Salondaki herkes dondu. Fısıltılar kesildi. Haber peşinden koşulan bu adamın yaşlı kadının önünde huşû içinde duruşu anlaşılmıyordu.
Kayıt masasındaki memur araya girdi:
“Bekleyin… Bu Profesör Ayşe Yılmaz değil mi? Yirmi yıl önce aynı hastanede ameliyathane bölümünü yöneten?”
O anda her şey yerine oturdu. Bu kadın sıradan emekli bir doktor değil, bir efsaneydi. Modern aletlerin, robot cerrahların olmadığı dönemde hayat kurtarmış bir isim.
Mehmet Bey onun öğrencisiydi! Onu davet etmişti çünkü çözemediği bir vakası vardı. Ve biliyordu ki yalnız o gözler herkesin kaçırdığını görebilirdi.
Ayşe Hoca gözlerini kaldırdı ve sessizce cevap verdi:
“Öyleyse gidip beraber bakalım.”
Biraz önce fısıldaşıp yargılayanların hepsi gözlerini yere indirdi.
