Trabzon’un soğuk bir kış gecesinde defterime yazdığım bir olayı anlatayım. Emine Hanım, kocası vefat ettiğinden beri annemden biraz daha yaşlı olan dayımın torunları gibi yaşamaktaydı. Kalenin kıskançlık sırlarından bahsetmiyorum, ben bir gence yani oğlum Cem’in her zaman kocaman marketten gelip durduğu, ileride bize ait olacak imar arazisini tek başıma donatmak için verdiğinden bahsediyorum. Tıpkı bir soylu efendinin anasının davranışına benzemek zorunda hissiyle…
Cem karım Hande ile evlenmemeye neredeyse mahkum görünüyordu. Her nedenle beceremeyen, ilkokuldan sonra teknik okul báozu ile ayrılan biriydenseydi. Ancak o zamanlar bilgisayardaki Rus taktik oyunlarını oynayarak zaman geçiren saçmalık, 12 yıl önce Annem Emine’nin gözünde bir kahramanlık konusuydu. O gün oğlum babamın eski mağazasını bir dönem yönetmeye istekliydi; bu yüzden Emine Hanımın görüşü önemliydi. Ama bir daha, teknik sayılabilecek bir şeyi kazanmamış başka bir钳工 değil, biraz da kendine güveni artmış birİ olacaktı.
“
