Büyükanne olacağım… Peki ama oğlumdan 12 yaş büyük olan bir kadınla nasıl başa çıkacağım?
Bazen, özellikle Ahmet’le boşandıktan sonra, yok olup gitmek istiyorum. Komşulardan, arkadaşlardan, akrabalardan, hatta aynadaki kendi yansımamdan bile kaçmak… Kendimi yeniden başlatmak, yorgun kalbime biraz sessizlik ve taze bir başlangıç şansı vermek için saklanmak istiyorum.
Böyle anlarda bir kitap alır, battaniyeye sarılır, boşanma sonrası aldığım yeni evimin kanepesine uzanır ve özgürlüğün tadını çıkarırım. Oğlum pek sık gelmez—Yiğit, biricik evladım, geçenlerde yirmi beşinci yaşını kutladı. İşi, arkadaşları, kendi hayatı var. Beni yormaz, ilgimi talep etmez. Buna minnettarım, ama bazen yalnızlık dayanılmaz oluyor.
Yedi ay önce, yan daireye Zehra taşındı. Keskin bakışlı, yumuşak gülümsemeli, otuzlu yaşlarında bir kadın. İlk görüşte sevdim onu—kibar, samimi. Çabucak arkadaş olduk. Bazen beni kahveye davet eder, bazen de ben ona bir kadeh şarapla…
Zehra’nın hayatı hiç kolay olmamış: iki boşanma, bir düşük, kısırlık. Bunları hatırladığında gözleri dolardı. Ama asıl istediği sadece bir çocuk değil, sağlam bir aileydi; acıda ve sevinçte yanında olacak bir adam.
Ben, yaşanmışlığımla ona nasihat ettim. “Ömürlük aşk aramak zorunda değilsin,” dedim. “İyi bir insan bul, donör olarak, çocuk yap. Önemli olan çocuktur. Erkeklere gelince… gelirler, giderler.” Ama Zehra kararlıydı. Ona sadece annelik değil, eş sevgisi de lazımdı.
Geçenlerde doğum günümde sadece Yiğit’i çağırdım. Onunla ciddi konuşmamız gerekiyordu, çünkü üç yıllık sevgilisinden ayrılmıştı. Kız zengin, yaşlı, “gelecek vaat eden” birini seçmişti. Yiğit üzgündü, ona kelimeler bulmaya, teselli etmeye çalıştım.
Sonra… kapı çaldı. Eşikte muhteşem bir buketle Zehra duruyordu. İçeri davet ettik, üçümüz sıcak bir akşam geçirdik. Yedik, içtik, güldük. Yiğit, aylar sonra ilk kez bende kaldı. Mutluydum—oğlum nihayet gülümsüyordu.
Haftalar geçti. Yiğit daha sık gelmeye başladı. Zehra ise uzaklaştı. Ama bambaşka görünüyordu—daha aydınlık, huzurlu. “Hayatında güzel bir şey mi oldu?” diye sorduğumda, gizemli bir gülümsemeyle, “Belki. Henüz erken,” dedi.
Sonra Sevgililer Günü geldi. Sabah Zehra aradı: “Benim için parmaklarınızı çapraz yapın. Bugün önemli bir gün.” Akşam, kocaman frezya buketiyle döndüğünü gördüm. Yanında kimse yoktu. Onun adına üzüldüm.
Birkaç dakika sonra kapı çaldı. Açtım—karşımda Yiğit duruyordu. Arkasında Zehra vardı. İkisi de mahcup bakışlarla birbirine baktı, sonra Yiğit öksürerek:
“Anne… tebrikler! Büyükanne oluyorsun.”
Dizlerimin bağı çözüldü. Bu Zehra mıydı? Komşum, arkadaşım? Ona “geç kalma, donör bul” diye nasihat ettiğim kadın? Meğer donörüm oğlummuş.
Tanrım, ona ne söylemişim ben… Peki ya aradaki yaş farkı—o 36, oğlum 24. Ona mutluluk diliyordum, ama kendi oğlumla değil!
Şimdi sessizlikte oturup düşünüyorum: Ne yapmalıyım? Bir yanda torun. Sevgi. Öte yanda şok ve acı. Ama kalp… o da sıcaklık istiyor. Belki onlar da bu garip, eşit olmayan birliktelikte mutluluğu bulmuşlardır?
Galiba affetmeyi öğrenmem gerekecek. Kabullenmeyi. Ve hayatın senaryoya göre ilerlemediğini hatırlamayı… Ama bir çocuk varsa, hayat devam ediyor demektir.
