Her şey sıradan bir akşamüstü başladı. İstanbul’un sokakları yumuşak bir ışıkla aydınlanmıştı, insanlar koşturuyordu; kimisi köpeğini gezdirmeye çıkmıştı, kimisi işten dönüyordu, kimisi de bakkalın önünde sohbet ediyordu. Polis devriye aracı, üzerindeki şeritlerle tanınan gri bir jip, yavaşça kaldırım boyunca ilerliyordu. İçinde iki polis memuru vardı – Komiser Demir ve Memur Yıldız.
“Bugün sessiz geçiyor,” diye esnedi Demir, camdan dışarı bakarken.
“Keşke hep böyle olsa,” diye gülümsedi Yıldız. “Ama genelde fırtına öncesi sessizlik olur.”
Tam o sırada, apartmanlardan birinin kapısından küçük bir kız fırladı – beş yaşlarında, sarı saçlı, tavşanlı pijamalarıyla ve çıplak ayaklarıyla. Yüzünde saf bir korku vardı.
Doğruca polis aracına koştu. Demir hemen fren yaptı, ikisi de arabadan fırladı.
“Hey, iyi misin?” diye sordu Yıldız, çömelerek kızın hizasına geldi.
“Siz… siz polis misiniz?” diye nefes nefese kaldı kız.
“Evet, tatlım. Ne oldu?”
“Yatağımın altında… bir adam var. Maskeli. Gördüm onu.”
“Ailen nerede?” diye kaşlarını çattı Demir.
“Annem banyoda. Bağırdım ona, ama ‘Beni korkutma’ diye bağırdı geri.”
İki polis birbirine baktı. Bir çocuğun hayal gücü gibi görünüyordu ama kızın gözlerindeki korku gerçekti.
“Nasıl görünüyordu?” diye yumuşakça sordu Yıldız.
“Siyah giysileri vardı. Ninja gibi bir maske. Uyandım ve yatağın altına süründüğünü gördüm. Beni uyur sanmıştı…”
“Kaçtın öyle mi?” diye sordu Demir.
“Evet. Hemen. Dolaba saklandım ama sonra pencereden sizin aracı gördüm…”
“Tamam,” diye başını salladı Yıldız. “Hadi gidip kontrol edelim. Emin olmak iyidir.”
Daire üçüncü kattaydı. Kızın annesi – korkmuş ve mahcup, bornozlu bir kadın – kimseyi duymadığını ve kızının karanlıktan korktuğunu sandığını söyledi.
“Son zamanlarda sürekli köşede bir şeyler gördüğünü söylüyor,” diye özür diledi. “Hayal gücü çok geniş.”
Polisler el fenerleriyle odayı aradı. Yatağın altı bomboştu.
“Belki de kaçmıştır…” diye fısıldadı kız, kapıda durmuştu. “Ama onu gerçekten gördüm! Yemin ederim!”
Demir şakayla geçiştirecekti ama Yıldız eliyle onu durdurdu.
“Bekle. Kamera kayıtlarına bakalım. Bu kadar emin bakışlar yalan söylemiyor.”
Kameralarda gördükleri herkesi şoke etti. Kızın ortaya çıkmasından 15 dakika önce, yakındaki bir apartmanda soygun yapılmıştı. Siyah giyinmiş iki adam çantalarıyla koşarak kaçmışlardı.
Diğer bir kamerada, polis aracını gören soyguncunun hızla köşeyi dönüp bir apartmanın yağmur ol
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
