Geçenlerde ailemi ziyaret etmek için uçağa bindim. Ciddi bir kaza sonrası travma sonrası stres bozukluğu yaşadığımdan, yanımda her zaman sertifikalı bir yardım köpeği bulunur. Bu eğitimli köpek sadece bir arkadaş değil panik ataklarımı hissediyor, sakin nefes almama yardım ediyor ve kaygıya kapılmamı engelliyor. Onsuz yapamam.
Sessizce yerlerimize yerleştik: ben pencere kenarına, köpeğim ayaklarımın dibine tam kurala uygun şekilde. Ama huzur uzun sürmedi.
Orta yaşlı bir kadın köpeği görünce aniden durdu, yüzünde tiksinti ifadesiyle bağırdı:
“Bu da ne şimdi? O pis köpeğin yanına oturacak değilim!”
“Bu tıbben eğitimli bir yardım köpeği,” diye sakince cevap verdim. “Tüm uçuş boyunca ayaklarımın dibinde duracak. Üstelik hiç de pis değil.”
“İğrenç!” diye çıkıştı kadın. “Köpekli yolcular ayrı bir bölümde oturmalı. Ya alerjim varsa? Şu köpeği bagaja koyun!”
Gözlerim dolmuştu. Bir hostes yaklaştı.
“Bir sorun mu var?” diye nazikçe sordu.
“Evet!” diye atıldı kadın. “Burada bir köpek var. Alerjim var ve rahatsız hissediyorum.”
Hostes sakin ama kararlı bir şekilde yanıtladı:
“Hanımefendi, bu sertifikalı bir yardım köpeği. Uçakta bulunma hakkı var ve burada kalacak.”
“Kurallar umurumda değil,” diye hırladı kadın. “Isırabilir! İkisini de uçaktan atın!”
Köpeğim örnek davranış sergiliyordu sakin ve odaklı, tam bir eğitimli köpek gibi. Ama nefes almakta zorlandığımı hissettim. Panik bastırıyordu. Hostes sessizce sordu:
“Belgeleriniz var mı?”
Titreyen ellerimle köpeğin sertifikasını ve kimlik belgesini uzattım. Okudu, gülümsedi ve:
“Teşekkürler. Her şey yolunda. Kalabilirsiniz.”
Kadın gözlerini devirdi:
“İnanılmaz! O köpek, yardım köpeğine bile benzemiyor!”
“Emin olun ki öyle,” diye yanıtladı hostes. “Ya yerinize oturursunuz ya da size başka bir koltuk ayarlarız.”
“Ben kıpırdamıyorum! Hayvanı olan o!”
“O halde, hanımefendi, kurallara göre burada kalacaksınız aksi takdirde uçaktan inmeniz gerekecek,” diye net bir şekilde belirtti hostes.
Tam o anda öyle bir şey oldu ki kadın söylediği her kelimeye pişman oldu Umarım doğru olanı yapmışızdır
Pilot bize doğru yürüdü. Sert bir ifadeyle soğuk bir ses tonuyla konuştu:
“Gerçekten köpek alerjiniz mi var? Bir doktor raporu gösterebilir misiniz?”
Kadın tereddüt etti ve mırıldandı:
“Hayır… Ama bir köpeğin yanında oturmak zorunda değilim.”
“O halde lütfen uçağı terk edin,” dedi buz gibi. “Bugün uçmayacaksınız. Ve şahsen sizin bir daha bizim havayolumuzla uçmamanızı sağlayacağım.”
Kabinde alkışlar patladı. Biri “Bravo!” bile diye bağırdı.
Kadın çığlık atmaya, tehditler savurmaya, küfretmeye başladı ama artık kimse onu dinlemiyordu. Öfkeden deliye dönmüştü ama tamamen yalnızdı. Uçaktan usulca alındı.
Ben yerimde oturmuş, elimi köpeğimin sıcak sırtına koymuştum. O hâlâ ayaklarımın dibinde sakince yatıyordu tam da olması gerektiği gibi.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
