Oğlum hayatım boyunca hem dostum hem de dayanağım oldu, ancak evlendikten sonra birbirimize yabancılaştık.
Tek çocuğum Emre her zaman altın gibi bir çocuktu saygılı, nazik, yardımsever. Büyüdükçe bu özellikleri hiç değişmedi. Ta ki evlenene kadar Onunla sık sık görüşürdük, uzun sohbetler eder, mutluluklarımızı ve üzüntülerimizi paylaşırdık. Elbette sınırlarını aşmamaya özen gösterirdim; hayatına gereğinden fazla müdahale etmezdim. Ta ki o, yani Defne, hayatına girince her şey altüst oldu.
Evliliklerinde Defne ve Emre, ailesinden İstanbulun göbeğinde, yeni yenilenmiş bir stüdyo daire hediye aldı. Burası onların yuvası oldu. Hiç davet edilmedim içeri, ama Emre telefonundan fotoğraflarını gösterdi: aydınlık duvarlar, yeni mobilyalar, sıcak bir hava Kocam vefat ettikten sonra neredeyse hiç param kalmamıştı. Gençlere destek olmak için yıllar boyu biriktirdiğim altınlarımı kolyeler, yüzükler, küpeler verdim. Defneye dedim ki: “Eritip satmak istersen sakıncası yok.” İyi niyetle, yeni hayatlarında yanlarında olmak istedim.
Ama Defne Gerçek yüzünü hemen gösterdi. Bıçak gibi keskin bir karakter. Düğün zarflarını açarken içindeki parayı merakla sayışını gördüm bu hırs beni ürpertmişti. Bir yandan bu huyu onu iyi bir eş yapabilirdi, ama diğer yandan tedbirli olmak şarttı. Bugünün kadınları çoğu zaman eşlerini bir para kaynağı olarak görüyor, ardından boşanıp malın yarısını alıp yeni bir av peşine düşüyorlar. Emrenin böyle bir kaderi hak ettiğini düşünmüyorum, ama içimde bir endişe durmadan kemiriyor.
Evliliklerinin altıncı ayında Defne, şimdilik çocuk istemediğini söyledi. “Bu küçük dairede olmaz,” dedi ellerini havaya kaldırarak. “Kredi çekmek istemiyorum, ne zaman daha büyük bir eve çıkabileceğimiz belli değil. Emre henüz büyük bir pozisyona gelmedi.” Yüksek sesle düşünüyor gibiydi, ama sesindeki hesapçılık belliydi. Ben ise kocamın yarım kalmış evinde yaşıyorum. Duvarları tamamlanmamış, kışın içi buz gibi oluyor emekli maaşım tüm evi ısıtmaya yetmiyor. Sonra Defne, “Sen bu evi sat, bir stüdyo al, geri kalan parayı bize ver. O zaman çocuk düşünürüz,” dedi.
Anlıyor musunuz? Beni, yaşlı ve güçsüz birini, küçücük bir daireye tıkıp kendileri için en iyisini almak istiyorlar. Belki de bir gün o daireyi de alıp beni huzurevine gönderecekler. İlk başta kabul etmeyi bile düşündüm ayda bir maddi destek verseler yeterdi. Ama şimdi? Asla! Defne gibi biriyle uyanık olmak gerek her an bir oyun beklenir.
Bu konuşmadan sonra Emre birkaç kez yanıma geldi. Laf arasında, “Büyük bir eve ne gerek var? Bir dairede yaşasan daha kolay olur, aidatlar daha ucuz,” dedi. Ben ise kararlıydım: “Şehir büyüyor, 5-10 yıla kadar evlerin değeri artacak. Şimdi satmak aptallık olur.” Bir gün, “Madem öyle, yer değiştirelim. Siz bu eve taşının, ben stüdyoya geçeyim,” dedim. Ne de olsa aynı şeydi, değil mi? Ama Defne reddetti. Evin tadilat istemesi, masraf çıkarması hoşuna gitmemişti. O rahatını seviyor, mantıklı bile olsa fedakârlık yapmak ona göre değil.
Sonra hastalandım. Ateşler içinde yatıyordum, kalkacak halim yoktu. Emreyi aradım, yalvardım: “Yardım et, ilaç, yiyecek bir şeyler getir.” Gençlerin zamanı kıt, biliyordum, ama su bile kaynatamıyordum. Eskiden olsa tereddütsüz gelirdi. Şimdi? Ertesi gün ancak uğradı. Bir avuç “Tylol Hot” tozu hazırladı, ambalajsız, sanırım son kullanma tarihi geçmiş bir aspirin kutusu bırakıp gitti. Neyse ki bir komşum yetişti çorba, ilaç, ne lazımsa getirdi. Ya o olmasaydı?
Oğlum, ömrüm boyunca ışığım, desteğim oldu. Ona güvenim tamdı sadece oğlum değil, dostum, bir parçamdı. Ama evlilik her şeyi sildi. Yabancı olduk birbirimize ve bunu değiştiremiyorum. O benim tek evladım, sevgim, gururum Ama şimdi görüyorum ki kalbi artık bende değil. Onu seçti. Defne aramıza bir duvar ördü, ben ise burada, terk edilmiş, yalnız kaldım. Aklım diyor ki: “Bu bağ koptu. Seçim yapacak annesi mi, eşi mi? Cevap ortada.” Ama kalbim hArtık biliyorum ki, oğlumun geri dönmesini beklemek boşuna, çünkü onun kalbi artık benim için değil, sadece onun için atıyor.
