Ailemden Uzaklaştım Çünkü Eşim İstedi
44 yaşındayım ve birçok insanın hayal bile edemeyeceği bir ailede büyüdüm. Şefkatli anne-babam ikisi de Eskişehir’e yakın küçük bir kasabada kendi kliniği olan doktorlar ve çocukluğumdan gençliğime kadar en yakın arkadaşımım olan bir erkek kardeşim vardı. Her günün sevgi ve destekle dolu olduğu mükemmel bir mutluluk tablosuydu. Ta ki o hayatıma girene kadar dünyamı altüst eden, sonunda da paramparça eden kadın.
Merve’yle üniversitenin ilk yılında tanıştım. Tamamen zıt karakterlerdik, geceyle gündüz gibi. O, bir yetimhanede büyümüş, 11 yaşında evlat edinilmişti. Ancak mutluluk uzun sürmedi evlat edinen ailesi boşandı ve Merve, alkol bağımlısı olan annesiyle kaldı. Babasıyla olan bağı neredeyse yok oldu. Hayatı bir mücadeleydi, ama o direndi demir gibi bir iradeyle geçmişinden kaçmaya kararlıydı. Liseden sonra üniversiteye girdi, eğitimini kendi imkanlarıyla finanse etti. İki işte çalışıyor, geceleri ders çalışıyordu ve dereceyle bitirdi. Bu güç beni büyüledi.
İlişkimiz bir masal gibi başladı, ta ki onu ailemle tanıştırana kadar. Yoksulluk içinde büyüyen Merve, bizim sıcak evimize gizlenemeyen bir küçümsemeyle baktı. O an bir şey demedi, ama sonra bir tartışma anında bize “Zengin, kendini beğenmişler, hayal dünyasında yaşıyorsunuz!” diye bağırdı. Bu sözler beni yıldırım gibi vurdu, ama gururumu yutup her şeyi onun zor bir geçmişi olmasına bağladım. O krizi atlattık, ama aramızda bir çatlak oluşmuştu.
Evlenmeden önce, ailemin düğün masraflarını karşılamak istediğini söylediğimde Merve öfkeden deliye döndü: “Onlara hiçbir şey borçlu kalmayacağım!” Ses titriyordu ve onu nasıl sakinleştireceğimi bilemedim. Ailemle gizlice konuşup, çatışma çıkmasın diye parayı bana verdiler. Merveye söylemedim. Düğün muhteşem oldu ve o, her şeyi kendimizin yaptığını düşünerek gurur duyuyordu. Ben ise susarak onun yanılsamasını bozmamaya çalıştım.
Kızımız olacağını öğrendiğimizde ailem sevinçten havalara uçtu. Bir gün, minicik elbiseler ve patikler getirdiler. Bir fırtına bekliyordum ama Merve teşekkür edip gülümsedi. Kapı kapanır kapanmaz buz gibi bir sesle, “Artık ailenin sadakasını kabul etmiyorum,” dedi. Bunu aileme söyleyemedim torunlarına duydukları sevgi o kadar içtendi ki kalplerini kırmak istemedim. “Her şeyimiz var,” diyerek onları geri çevirdim.
Ama asıl fırtına doğumdan önce koptu. Ailem habersizce yeni bir bebek arabasıyla geldi mağazada gördüğümüz pahalı modelden. Mervenin yüzü bembeyaz oldu: “Bu lükse gerek yok, geri götürün!” Sonra kelimeler birbirini kovaladı ve kavga çıktı. O bağırıyor, hakaret ediyordu, ben ise şok içinde öylece durdum. Ziyaret skandalla bitti ve doğum erken başladı. Kimi suçladı? Ailemi! “Strese soktular beni,” diyordu. İlk kez karşı çıktım: “Haksızsın, onların suçu yok!”
Sonra bana korkunç bir seçim sundu: Ya onu ve kızımızı seçecektim, ailem ve kardeşimle tüm bağlarımı koparacak, onlardan tek kuruş almayacaktım, ya da boşanacaktım ve bir daha kızımı göremeyecektim. Kalbim parçalanıyordu. Ne yapabilirdim? Eşimi ve kızımı seçtim, bana her şeyi veren aileme sırtımı döndüm. Eski hayatımızdan uzak, başka bir şehre taşındık.
12 yıldır annemin sesini duymuyorum, babama sarılmıyorum, kardeşimle oyun oynamıyorum. Bir okulda öğretmenim ve ay sonunu getirmek için kuruş sayıyorum. Mervenin yardım kabul etmeme takıntısı yüzünden neredeyse yoksul sayılacak bir hayat sürüyoruz. Ona bakıyorum ve bir zamanlar bana ilham veren o güçlü kızı artık tanımıyorum. Şimdi sadece öfke görüyorum dünyadan nefret ediyor, hayatının başkalarınınki gibi olmaması için herkesi suçluyor. Ona âşık olduğum yanlar, şimdi içimi kemiren bir pişmana dönüştü.
Boşanmayı düşünüyorum. Çocuklar büyüdü, umarım beni anlarlar, neden böyle yaşayamadığımı anlarlar. Merve konusunda yanılmışım acımasızca, geri dönülmez şekilde. Bana güç gibi gelen gururu, etrafındaki her şeyi zehirleyen bir yılana dönüştü. Şimdi hayatımın enkazına bakıyorum ve kendime soruyorum: Nasıl bu kadar kör olabildim? Mutluluğun gölgesinden bile nefret eden bir kadın için ailemi nasıl feda ettim?
