**Başlık: Hayatın Armağanı**
**Bölüm 1: Geçmişin İzleri**
Adım Ahmet, 61 yaşındayım. Hayat inişli çıkışlı bir yolculuk oldu, ama şimdi yalnızlık ve özlemle dolu bir yerdeyim. İlk eşim, sekiz yıl önce uzun bir hastalığın ardından aramızdan ayrıldı. Son nefesine kadar onun yanındaydım, o günden beri sessizlik içinde yaşıyorum. Çocuklarım artık kendi ailelerine sahip, ayda bir uğrayıp bir miktar para ve ilaç bırakıyorlar. Onları suçlamıyorum; herkesin sorumlulukları var. Ama yağmurlu gecelerde, damlalar çinko çatıya düşüp rüzgâr kapı aralığından sızdığında, kendimi çok küçük ve yalnız hissediyorum.
Geçen yıl Facebookta gezinirken lise aşkım Leylaya rastladım. Gençken ona deli gibi âşıktım. Uzun, dalgalı saçları, gece gibi kara gözleri ve sınıfı aydınlatan bir gülüşü vardı. Ancak üniversite sınavlarına hazırlandığım sırada, ailesi onu Güneyden, on yaş büyük bir adamla nişanladı. O günden sonra bir daha haberimiz olmadı.
Kırk yıl sonra kader bizi yeniden bir araya getirdi. O da dulmuş; eşi beş yıl önce vefat etmiş. En küçük oğluyla yaşıyordu, ama o da başka bir şehirde çalıştığı için nadiren uğruyordu. Önce selamlaştık. Sonra telefon görüşmeleri başladı. Ardından öğle çayları… Bir de baktım ki, her birkaç günde bir, eski motorsikletimle evine gidiyorum, elime bir sepet meyve, biraz tatlı ve eklem ağrıları için ilaçlar alıp.
Bir gün şakayla karışık, Ya bizim gibi iki yaşlı ruh birbirine eş olsa? Bu yalnızlık biraz hafiflemez mi? dedim. Gözleri doldu. Hemen şaka yaptığımı söyledim, ama o tatlı bir gülümsemeyle başını salladı. Ve böylece, 61 yaşında, ilk aşkımla yeniden evlendim.
**Bölüm 2: Düğün Günü**
Düğün günümde koyu kahverengi bir takım giydim. O ise sade, krem rengi bir ipek kıyafetle gelin oldu. Saçları özenle toplanmış, ufak bir inci broşla süslenmişti. Arkadaşlar ve komşular geldi. Âşık iki delikanlı gibi görünüyorsunuz! diyorlardı. Dürüst olmak gerekirse, öyle hissediyordum.
Akşam, yemekten sonra saat geç olmuştu. Ona sıcak bir süt hazırladım, sonra bahçe kapısını kapatıp ışıkları söndürdüm. Bu yaşta bir düğün gecesi yaşayacağım aklıma gelmezdi. Odaya girdiğimde, yatakta utangaç bir gülümsemeyle beni bekliyordu.
Yanına yaklaştım. Titreyen ellerimle bluzunu nazikçe çıkardım ve donup kaldım. Sırtı, omuzları, kolları karanlık lekelerle kaplıydıderin, eski yara izleri, acının haritası gibi. Kalbim parçalandı.
Hemen bir battaniyeye sarındı, gözleri korkuyla açılmıştı. Titreyerek sordum: Leyla bunlar ne? Yüzünü çevirdi ve boğuk bir sesle, O yıllarda çok kötüydü. Bağırır, vururdu Kimseye anlatmadım dedi.
**Bölüm 3: Sessiz Acı**
Yanına oturdum, gözlerim dolmuştu. Bütün bu yıllar boyunca korkuyla, utançla yaşamıştıkimseye söylememişti. Elini alıp göğsüme götürdüm. Artık bitti. Bugünden sonra kimse sana zarar veremez. Kimsenin seni incitmeye hakkı yok ben hariçama sadece seni çok sevdiğim için.
Ağlamaya başladıhafif, titreyen bir ağlama, odanın her köşesine yayılıyordu. Nazikçe sarıldım. Sırtı kırılgandı, kemikleri belli oluyorduo küçük kadın, bu kadar acıyı yıllarca taşımıştı. Düğün gecemiz gençlerinki gibi değildi. Yatakta yan yana uzanıp bahçedeki cırcır böceklerini, rüzgârın ağaçlardaki hışırtısını dinledik. Saçlarını okşadım. Alnına bir öpücük kondurdum. O da yanağıma dokunarak fısıldadı: Teşekkür ederim bana hâlâ değer veren biri olduğunu gösterdiğin için.
Gülümsedim. 61 yaşında nihayet anlamıştım: Mutluluk ne paradadır ne de gençliğin ateşli tutkularında. Bir elin seni tutmasında, bir omzun sana dayanak olmasında ve gecenin ortasında yanında kalıp kalbinin atışını dinleyen birinin varlığındadır.
**Bölüm 4: Yeni Bir Başlangıç**
Günler geçtikçe aramızdaki bağ güçlendi. Leylayla birlikte yeni anılar biriktirdik. Sabahlar bizimdi, kahkahalarla, geçmişe dair konuşmalarla, yapamadığımız hayallerle doluydu. Parkta yürüyüşlere çıktık, birbirimizin ve doğanın keyfini çıkardık.
Bir gün yürürken, Ahmet, yeniden mutlu olabileceğimi hiç düşünmemiştim. Yaşadıklarımdan sonra hayatın hep yalnız olacağını sanmıştım, dedi. Ona baktım ve cevap verdim: Hayat bir armağan, Leyla. Bazen mutluluğa giden yolu bulmak için biraz zamana ihtiyacımız oluyor.
Birlikte planlar yaptık. Sahile kısa bir gezi düzenlemeye karar verdikikimizin de gençliğinde mutlu olduğu bir yere. Küçük bir pansiyon ayarladık, denizin kokusu ve dalgaların sesi bizi sarıp sarmaladı. Zaman durmuş gibiydi, o altın günleri yeniden yaşıyorduk.
**Bölüm 5: Geçmişin Gölgeleri**
Ama her şey kolay değildi. Bazen kahkahalarımızın arasında Leyla dalıp gidiyordu. Geçmişin acısı onu ziyaret ediyordu. Bir akşam, sah
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
