Taşınmacılar yeni daireye mobilyaları getirdiklerinde, ev sahibesinin yıllar önce kaybolan bir şarkıcı olduğunu görünce şok oldular.
“Ahmet, gördün mü siparişi? Gardırop, kanepe, iki koltuk ve masa! Beşinci kat, asansör de yok! Bu paraya kendisi taşısın!” diye homurdandı Mehmet, sipariş fişini kamyonetin ön paneline fırlatarak.
“Bırak şimdi, Mehmet,” diye sakin cevap verdi Ahmet, gözlerini yoldan ayırmadan. “Bugün son işimiz bu, sonra eve. Karım mercimek çorbası yapmış.”
“Seninki çorbaya kavuşacak ama benim belim bana küser,” diye iç çekti Mehmet, pencereden dışarıdaki gecekondu mahallesine bakarak. “Kim beşinci katta oturmak ister ki? Normal insanlar gibi alt katta yaşasalar.”
“Ama manzara güzel,” diye gülümsedi Ahmet. “Üst kat komşular da tepinmiyor.”
“Romantikmiş,” diye burun kıvırdı Mehmet. “Hey, müşteri kim peki?” diye sordu, fişi eline alıp küçük yazıları okumaya çalışarak. “Ayşe Yılmaz. Telefon, adres… Peşinat verilmiş, kalanı teslimatta. Her zamanki gibi.”
Kamyon, ana caddeden ayrılıp arabalarla dolu sessiz bir sokağa girdi. Yeni apartmanlar, sıvaları dökülmüş eski binaların yanında garip bir tezat oluşturuyordu. Ahmet, kamyoneti boyası solmuş beş katlı bir binanın önüne park etti.
“Geldik. Şu kapı,” diyerek sıvası dökülmüş girişe işaret etti. “Umarım dairedeki kapılar geniştir, yoksa gardıropu sokmak çile olur.”
Arabadan el arabasını indirdiler ve Mehmet müşteriyi aradı.
“Alo, Ayşe Hanım? Merhaba, ‘Konfor Mobilya’dan arıyorum. Siparişiniz geldi. Evet, aşağıdayız. Tamam, bekliyoruz.”
Birkaç dakika sonra kapı açıldı ve kırklı yaşlarında, sade giyinmiş bir kadın belirdikot pantolon ve bol bir tişört. Koyu saçları dağınık bir topuz yapılmış, yüzünde neredeyse hiç makyaj yoktu. Gülümseyerek,
“Hoş geldiniz, buyurun. Beşinci kat, en üstte,” dedi.
Mehmetle Ahmet mobilyaları tek tek taşımak yerine el arabasına yüklemeye başladı. İlk önce en büyük eşya olan kanepeyi aldılar.
“Durun, ben yardım edeyim,” diye atıldı ev sahibesi, dar koridorda manevra yapmaya çalışırken.
“Yok canım, Ayşe Hanım, zahmet etmeyin,” diyerek elinin tersiyle işaret etti Ahmet. “Bu bizim işimiz.”
“Yine de,” diye ısrar etti, kanepenin bir köşesini tutarak. “Bu merdivenlerin dönüşleri öyle bir ki, bilmeyen zorlanır.”
Kadının sesi Mehmete bir yerden tanıdık gelmişti. Kaşlarını çattı, nereden duyduğunu hatırlamaya çalışarak. Bir yerden tanıyordu ama tam çıkaramıyordu.
Beşinci kata çıkmak kolay olmadı. Kanepeyi taşırken Mehmet, asansörsüz bina yapanları, oralarda oturanları ve özellikle de mobilya sipariş edenleri içinden saydı. Sonunda kanep
