Beş yıldır çocuklarımı görmüyorum, ama vasiyetimdeki değişiklik haberi onları geri getirdi
İki oğlum, üç torunum, iki gelinim var ama kendimi bir öksüz gibi hissediyorum. Yıllarca, yaşlandığımda bana destek olacak evlatlar yetiştirdiğimi sanmıştım. Hayat bana gerçeği gösterdi. Kocam vefat edeli beş yıl oldu, o günden beri hiçbiri kapımı çalmadı. Ne bir telefon, ne bir mektup, ne de bir ziyaret. Ta ki bir gün yüksek sesle, “Dairemi yeğenime bırakacağım,” diyene kadar. İşte o zaman sihirli bir değnek değmiş gibi ortaya çıktılar.
İki erkek evladım olduğu için kendimi şanslı sanıyordum, derler ya, oğlanlar hep anneye daha düşkün olur diye. Yaşlılığımda yalnız kalmayacağıma inanmıştım. Kocamla onlara sevgi, iyi bir eğitim verdik, hayata atılmaları için destek olduk. Babaları hayattayken arada bir uğrarlardı. Ama onu toprağa verdiğimiz gün, sanki ben de yok olmuştum.
Aynı şehirde yaşıyorlar, otobüsle kırk dakika mesafedeler. İkisi de evli, kendi ailelerini kurmuşlar. Hiç tanımadığım iki torunum ve bir torun kızım var. Bir düşüşten sonra yürümekte zorlanıyorum, ama onların hiç vakti yokhep meşguller, telefonlarımı açmıyorlar, “Sonra ararız,” deyip bir daha haber vermiyorlar. Artık boş vaatlerine alıştım.
Komşularım evi su basınca büyük oğlumu aradımaçmadı. Küçüğünü aradım”Gelirim,” dedi, ama gelmedi. Sadece tavandaki lekeyi boyatacak birine ihtiyacım vardı. Sonunda bir boyacı çağırdım. Canımı yakan para değil, iki oğlunun annesi için bir saat ayıramayacak kadar meşgul olmasıydı.
Buzdolabım bozulunca yine aradım. Sadece yanımda durup yeni bir tane almama yardım etmelerini istedim, kandırılmaktan korkuyordum. Cevap, “Anne, stres yapma, satıcılar her şeyi anlatır,” oldu. Sonunda kardeşim ve yeğenimle gittim.
Sonra pandemi geldi. İşte o zaman birden beni hatırladılar. Ayda bir aramaya başladılar: “Evden çıkma,” “alışverişi internetten yap,” “dikkatli ol.” Ama ben bunları nasıl yapacağımı bilmiyordum. Yeğenim öğretti. Bana uygulamaları kullanmayı gösterdi, ilaçlarımı getirdi, hastalandığımda yanımda kaldı. Her akşam arardı: “Teyze, iyi misin?” Kendi çocuklarımdan çok daha yakın olduk.
Bayramları artık kardeşim ve onun ailesiyle geçiriyorum. Yeğenimin kızı bana “anneanne” diyor. Bir gün fark ettim: Evlatlarım olabilir, ama ailem olan yeğenim oldu. O hiçbir şey istemedi. Sadece yanımdaydı. İlgilendi, yardım etti.
Ve karar verdim: Eğer çocuklarım beni unuttuysa, ev zor zamanlarımda yanımda olana kalsın. Vasiyetimi onun adına yaptım. O bile bilmiyor. Sadece adaleti sağlamak istedim. Bana hep bakan kişiye vermek.
Ama belli ki biri çene çalmış. Aynı gün, büyük oğlum aradı. Gergin bir sesle, sert sözlerle: “Daireyi başkasına mı bırakıyormuşsun, doğru mu?” diye sordu. Onaylayınca bağırdı: “Delirdin mi! Bunu nasıl yaparsın? Bu ailenin malı!” Telefonu kapattım.
O akşam kapım çalındı. İkisi de oradaydı. Bir pasta ile. Hiç görmediğim torunlarımla. Gülüyorlar, sevecenler. Sonra başladılar: “Bunu yapamazsın,” “seni sokağa atacak,” “biz senin çocukların,” “evi bir yabancıya veriyorsun.” HepsinOnlar gittikten sonra, kendime bir çay demledim ve şöyle düşündüm: “Evlat diye ağladıklarım, aslında sadece miras için gelmişler.”
