15 Nisan 2025, Cumartesi
Bugün 82 yaşındaki komşum Şebnemle evlendim; hâlâ bu eşleşmenin hayatımın en çılgın kararı olduğunu iddia ediyor. Haberi kardeşime duyurduğumda, bir lokma kekle neredeyse boğulacak kadar şaşkındı:
Aklımı mı yitirdin? dedi gözleri kocaman.
Her şey yolunda, sadece… 80 değil, tam 82 yaşında. Dinle dikkatli.
Şebnemin çocukları ara sıra ziyaret eder. Geçerler, bir derin nefes alırlar, sonra çıkarlar. Bu sefer yaşlı bakım evleri için broşürler getirdiler; anlaşılan baba, yeni yaşam temposuna uymuyor.
Baba, bu gerekli, dediler.
Gerekli mi? Hayat sadece kılavuz mu? diye sordu Şebnem, alaycı bir tavırla.
Aynı gün kapı çaldı; elinde şarap, gözlerinde bir kıpırtı.
Bir planım var: benimle evlen, huzurevine gönderilmem. Sen gençsin, ben inatçı; bu mükemmel bir formül mü?
Peki ya benim çıkarım? diye sordu Şebnem şüpheyle.
Güveç pişiririm, hikâyeler anlatırım, asla seni hüzünle bırakmam. dedim, sesim bir an için ince bir melodi gibi.
İlk düğünümüz tam bir romantik absürd diyordu:
Ben çırpısız topuklu ayakkabısız, o ise yüzyılın sonundan kalma bir papyonla. Şahitler, en yakın mahalle büfesinden gelen, imza atmak yerine kahkahalar atan kişilerdi.
Adam ve eş olduk, ama her biri kendi galaksisinde, sadece yan yana.
Sabahları beş şınavla yerden kalkar, kendini kahraman gibi hissederdi. Ben kahveyi dünün intikamı diye adlandırmaya devam ettim. Pazar günleri mutfağı güveç kokusu ve onun sıcak anekdotları doldururdu.
Akşam olunca sevecen çekişmelerimiz başlardı:
Ben hâlâ bir numarayım!
Sen sadece komşu güvercinlerin numarasısın.
Bir gün çocuklar bir komando gibi girip bağırdı:
Bu bir soygun!
Benim tek soyğunum, yeni yılda size getirdiğim kahve dedi Şebnem alayla.
Beni kazanılan şey ne diye sorduğunda, ona baktım; hâlâ cana yakın, zekice, gerçek bir insan.
Aile sıcaklığını kazandım. Birlikte dizi izlerken gülmek, eve döndüğümde beni karşılayan birinin varlığı. dedim.
Çocuklar gösterişli bir şekilde ayrıldı, Şebnem kahveyi koydu.
Beni deli sanıyorlar.
Haklılar, gülümsedim.
Senin gibisin.
O yüzden birbirimiz için harikayız.
Altı ay sonra hâlâ sabahları erken kalkıyor, hâlâ kahveyi bozuyorum, pazar günleri haftanın en lezzetli günü.
Pişman mı oldun?
Hayır, bu hayatımdaki en güzel absürdlük.
Ve bil ki, bir gün bile bu evliliğin sahte olduğunu hissetmedim.
**Kişisel ders:** Yaş farkı ve çılgın kararlar ne olursa olsun, samimiyet ve birlikte gülmeyi bilen iki insanın hikâyesi her zaman gerçek mutluluğa dönüşür.
