On dokuz yıl sonra annem geri döndü şimdi para ve bir ev istiyor.
On yaşındayken, hayat verenlerin her zaman yanında kalanlar olmadığını anladım. Bu yavaş yavaş ayrılık değildi, gözyaşlarıyla vedalaşma değildi. Hayır, acımasızca bir kopuştu.
Bir gün bir evim, bir ailem, anne babam vardı. Ertesi gün beni bir yetimhaneye bırakıp ardına bile bakmadan gittiler.
Bir açıklama yoktu. Son bir sarılma yoktu. Geri geleceklerine dair tek bir söz bile…
İlk günler ağladım. İlk haftalar umut ettim. İlk aylar bekledim.
Bir hata olduğunu, beni almaya geleceklerini düşündüm. Beni sevdikleri ve iyi bir nedenle bıraktıklarına inanmak istedim.
Ama hiç gelmediler.
Zamanla kimsenin gelmeyeceğini anladım. Kimse nerede olduğumu, karnımın doyup doymadığını, geceleri üşüyüp üşümediğimi merak etmiyordu.
Yetimhanede hayallere yer yoktu. Orada aşktan, aileden bahsedilmez, sadece hayatta kalmayı öğrenirdin. Terk edilmenin ağırlığıyla kırılan çocuklar gördüm, gözlerindeki ışığı kaybedenler…
Ama ben pes etmedim.
Çalıştım, öğrendim, kendi geleceğimi kendi ellerimle inşa ettim. Bir dönem kimseye muhtaç olmayacağıma yemin ettim.
Ve başardım.
Yıllar süren emek ve fedakarlıktan sonra, nihayet her şeye sahiptim. İstanbul’da küçük bir daire, düzenli bir iş, bir araba. Yalnızlığım vardı, ama kimseye ihtiyacım yoktu.
Geçmişimi gömdüğümü sanıyordum. Ama geçmiş, en beklenmedik anda geri döner.
**Geçmişin Gölgesi**
Her şey sıradan bir sabah başladı.
Her zamanki gibi mahallenin küçük kahvecisinden kahvemi alıyordum. Taze çekilmiş kahvenin kokusu havada asılıydı, dünya huzur doluydu.
Sonra onu gördüm.
Karşı kaldırımda duruyordu. Gözlerini bana dikmişti, bakışlarından bir huzursuzluk yayılıyordu.
Gözlerimi kaçırdım ve yürümeye devam ettim.
Ertesi gün yine oradaydı.
Ve bir sonraki gün de.
Bir akşam, apartmanımın önünde gördüm onu. Hareketsiz, tereddütlü, sanki içeri girmek istiyor ama cesaret edemiyordu.
Sonunda konuşmaya yeltendi.
“Emre Sen misin?”
Sesi titriyordu, fısıltıdan biraz daha güçlü.
Döndüm ve bir anlığına zaman durdu.
Onu tanıdım.
Yıllara, yüzündeki derin çizgilere, saçlarına düşen aklara rağmen kim olduğunu biliyordum.
Oydu.
Annem.
**Beni Terk Eden Kadın, Şimdi Kalmak İstiyor**
Tepki vermeme için zaman tanımadan konuşmaya başladı. Sesinde telaş vardı, aceleyle anlatıyordu, sanki her şeyi söylemeden kaçacağımdan korkuyor gibiydi.
Hayatın onu nasıl hırpaladığını, babamın içkiye nasıl battığını, her şeylerini nasıl kaybettiklerini anlattı.
Sonra beklediğim istek geldi.
“Gidecek yerim yok Yanında kalabilir miyim?”
Hiçbir şeyi yoktu.
Ne para, ne ev, ne de aile.
Ve benim hayatıma girmemi istiyordu.
Bana bakabileceğini, yemek yapabileceğini, hiç olamadığı bir anne olabileceğini söyledi.
Sanki her şey bir anda silinebilir, bir sözle düzeltilebilirmiş gibi.
Dinledim. Yanağından süzülen yaşları izledim.
Ama içimde hiçbir şey yoktu.
Ne öfke.
Ne merhamet.
Sadece dipsiz bir boşluk.
**Her Şeyi Değiştiren Karar**
“Beni terk ettin.” Sesim sakindi, ama buz gibiydi. “Gittin ve bir daha dönüp bakmadın. Şimdi geri gelmeye hakkın olduğunu mu sanıyorsun?”
Bakışları karardı, omuzları çöktü.
“Emre Hata yaptım Korkuyordum Kaybolmuştum Ama sen benim oğlumsun.”
Acı bir gülümseme belirdi dudaklarımda.
“On dokuz yıl önce senin oğlundum. Bugün, senin için bir yabancıyım.”
Elini uzattı bana, bir temas, bir umut arıyordu.
Geri çekildim.
“Lütfen Artık kimsem yok.”
Bir an duraksadım. Belki bir saniyenin kırıntısı kadar.
Belki bir başkası onu içeri alırdı.
Belki bir başkası sözlerine inanırdı.
Ama ben değil.
Ona karşı değil.
O, seçimini on dokuz yıl önce yapmıştı.
Şimdi sıra bende.
“Bir daha karşıma çıkma.”
Israr etmedi.
Sadece başını öne eğdi.
Sonra döndü ve uzaklaştı.
Sokakta kayboluşunu izledim, bir şeyler hissetmeyi bekleyerek.
Ne olursa.
Ama hiçbir şey yoktu.
Ne rahatlama.
Ne pişmanlık.
Sadece mutlak bir sessizlik.
Belki de o zaman kalsaydı, başka biri olurdum.
Belki bir ailenin ne demek olduğunu bilirdim.
Ama asla bilemeyeceğim.
Geçmiş değiştirilemez. Ama gelecek?
Bana ait.
Ve ben yalnız yürümeyi seçiyorum.
