Kasım ayının soğuğu kemikleri donduruyordu, rüzgar bıçak gibi keserken nehir kenarındaki beton binalar arasında beş yaşında bir çocuk oynuyordu. Annesi biraz ötede telefonla konuşuyor, arkadaşının anlattığı şakalara gülüyordu.
Çocuk farkında olmadan nehir kenarına yaklaştı. Su o gün özellikle hırçın ve bulanıktı – yakın zamandaki yağmurların etkisiyle akıntı da güçlenmişti. Bir anlık dikkatsizlik… ve çocuk çığlık atarak suya düştü. Kalın montu onu hızla dibe çekiyordu.
Annesi hiçbir şeyin farkında değildi. Telefona dalmış, ara sıra sıkılmış gözlerle etrafa bakıyordu.
Çocuk çırpınıyor, boğulmak üzereydi. Akıntı onu giderek daha uzağa sürüklüyor, nefesi kesiliyordu.
Tam o sırada karşı kıyıda bir adam belirdi. Mahallede kimsenin yüzüne bakmadığı, “Ali Dayı” diye tanınan evsiz bir adamdı. Kirli giysileri, bakımsız sakalıyla herkesin uzak durduğu biriydi.
Çocuğun çığlığını duyar duymaz buz gibi suya atladı. Dalgalar onu itip kakıyor, düşürmeye çalışıyordu ama Ali Dayı vazgeçmedi. Sonunda çocuğu yakaladı ve montunun yakasından tutup çekti.
Çocuk titriyor, ağlıyordu. Ali Dayı onu kıyıya çıkardı ve yırtık pırtık ceketine sarıp ısıtmaya çalıştı. Sonra da evine götürmek için yola koyuldu.
Annesi onları görünce çığlık attı:
“Ne cüretle dokunuyorsun oğluma seni pis herif!”
“Çocuk boğuluyordu…”
“Bırak boğulsaydı da senin gibi birinin eline düşmeseydi!”
Ali Dayı şaşkınlıkla baktı. İçi acıyla doldu ama daha çok çocuk için endişelendi. Bu kadın, çocuğunun durumuna bakacağına ona bağırıyordu. Bu kadar vicdansızlık karşısında ne yapacağını şaşırdı.
Ve sonra… kimsenin beklemediği bir şey yaptı. Çocuğu tekrar kucağına aldı ve hızla oradan uzaklaştı.
“Hey! Onu bırak! Geri getir!” diye bağırdı kadın, ama peşinden gelecek cesareti yoktu.
Ali Dayı mahallenin sevilen, şefkatli komşusu Ayşe Teyze’nin kapısını çaldı.
“Bu çocuğa yardım et,” dedi nefesi kesilerek. “Polisi ara. Annesi onu ölüme terk etti. Siz de gördünüz.”
Ayşe Teyze hemen polisi aradı. Kısa sürede gelen ekipler, hâlâ küfürler savuran kadını götürdü. Ali Dayı olanları olduğu gibi anlattı, hiçbir detayı saklamadı.
Mahkeme sonunda kadının velayet hakkını elinden aldı. Çocuk önce Ayşe Teyze’nin yanında kaldı, sonra iyi bir koruyucu aileye verildi.
Ali Dayı ise o günden sonra bir daha görünmedi. Aylar sonra biri onu hatırladığında, “O çocuğu kurtaran adamdı,” dediler. Belki de o çocuk için en iyisi de buydu… Çünkü öyle bir annenin yanında kalsaydı, belki de kurtarılmaya değmeyecek bir hayatı olacaktı.
