Bir zamanlar, İstanbulun eski bir mahallesinde, Muratın annesi Ayşe Hanım evin içinde, Sen eş değilsin, hizmetçisin. Çocuğun bile yok! diye bağırıyordu.
Muratın karısı Gülçin, Anne, Gülçin burada oturacak. Evi yeniliyoruz, hâlihazırda yaşanmaz. Boş bir oda var, neden o toz içinde kalsın? dedi, ve kocasının sesi odada yankılandı.
Ayşe Hanımın bu sözlerden hoşlanmadığı açıktı; oğlu Muratın eşine ve annenin evine tahammül edemezdi. Gülçin, Çalışmam lazım, burada kalamam, diye fısıldadı.
Karısı uzaktan çalıştığı için sessizliğe ihtiyaç duyuyordu. Murat bütün gün işe gittiği için, kayınvalidesiyle aynı çatı altında oturmak kolay değildi. Gülçin ise evde yalnız kalmaya alışkındı; kimse onu rahatsız etmezdi.
Gülçin, kayınvalidesine bakıp ne söyleyeceğini bulamıyordu. Ayşe Hanım, Gülçin, bir şey söyleme, oturup akşam yemeğini yiyelim, dedi ve masaya oturdular.
Murat, Gülçin, lütfen meşhur salatanı getir, diye seslendi.
Ayşe Hanım ise, Murat, o kimyasal şeyleri yeme. Ben sana başka bir şey hazırladım, daha sağlıklıdır, diyerek içini çekti.
Gülçin yüz ifadesini değiştirdi; Muratın domates alerjisi olduğunu unutmuştu. Ayşe Hanım, Murat çocukken bu konuda hiç dikkat etmemişti. Doktora koşmaya gerek yok, bir hap veririm, geçer, demişti.
Gülçin sorarak, O alerjisi var. Neden salataya domates koydun? diye sordu.
Ayşe Hanım, Ne diyorsun? Bir domates, ne olacağını sanıyorsun, bir şey olmayacak, diye karşılık verdi.
Gülçin, O hasta olur, dedi.
Ayşe Hanım, Gülçin, sakin ol artık. Onun alerjisi yok. Onun annesi onu senden daha iyi tanır, dedi.
Gülçin, Ben onun karısıyım, ona bakıyorum, diye ısrar etti.
Ayşe Hanım, Sen eş değilsin, hizmetçisin, çocuğun bile yok! Çocuk sahibi olursan, o zaman konuşuruz, dedi.
Gülçin masadan kalkıp yatak odasına koştu. Kayınvalidesi her zaman hassas bir noktaya dokunurdu. Murat, Murat, özür dilerim. Anneye gitsem ya, yoksa ofise dönsem? Senin annenle yaşamam mümkün değil, diyerek karısını teselli etmeye çalıştı.
Gülçin, Murat, özür dilerim. Belki anneye gitsem de, ya da ofise dönsem, senin annenle yaşamayacağız, dedi.
Murat, Bırak onunla konuşayım. O dinleyecek! diyerek ısrar etti.
Gülçin, Hayır, bu konuyu defalarca tartıştık. Tek çatı altında uyum sağlayamayız, diye cevap verdi.
Sonunda bir süreliğine kiralık bir dairede oturmaya karar verdiler; böylece bir aile skandalından kaçınmış oldular. Ayşe Hanımın şikayetleri elbette vardı, ama başka seçeneği kalmamıştı. Gülçin ise, Ne kadar anlayışlı ve hoşgörülü bir eşim var! diye içini ısıtan bir mutlulukla hatırlıyor hâlâ.
