28Mayıs2025
Bugün sabahın erken saatlerinde mahalle girişindeki paslı bir üçgenin motoru hâlâ hırıltılı bir şekilde uğulduyordu. Komşular, perdelerin arkasından merakla izlerken, bir kargaşa başladığını fark ettim.
Dışarıdan ağır adımlarla gelen Emine Yılmaz, otuz iki yıl önce kocasını, annesini, babasını ve iki çocuğunu kaybetmiş, savaşların yıprattığı bir hayatı omuzlamış bir kadındı. Başında beyaz bir başörtüsü, gri beyazlatılmış saçları ve geniş bir şapka vardı; ama bu kıyafetler, oğlu Alinin ve kızı Leylanın kollarına atılmış kanı dondurmadı.
Bir elinde, Mahalle Adliyesi damgası taşıyan kahverengi bir dosya, diğer elinde ise İntikal damgası taşıyan bir zarf tutuyordu. Dosyada, Emine Hanımın sahte bir sağlık raporu imzalayan doktorun adı, Dr. Kemal Şahin yazıyordu. O rapor, Emine Hanımın hâlâ akli sağlığının yerinde olduğunu iddia ediyor, mülkiyet devrini onaylıyor, ama gerçek hiç de öyle değildi.
Ali, evin sahibi olduğu iddia edilen yeni malikâneye gitmek için bana bir tuktukla gelmişti. Yanında genç bir amca, Emine Hanımın yeğeni Murat, beyaz gömlekli bir avukat Ahmet Çelik, mahalle muhtarı ve iki polis memuru vardı. Polis memurları birinin elinde bir not defteri, diğerinin ise bir dosya tutmasıyla durumu kontrol ediyorlardı.
Ali, Anne, evimizi yeniden yenilemek için hâlâ başladı bile değil diyerek titrek bir sesle konuştu. Emine Hanım, Ben döndüm, evim burada, hiçbir şey değişmedi diyerek kapıyı zorlamadan içeri girdi. Çocukların gözleri hâlâ kuru, elleri titrek bir çığlık gibi titriyordu.
Mahkeme salonunda Ahmet Çelik, Bu belge sahte, dolandırıcılık ve istismar suçlarıyla suçlanacak. Emine Hanımın rızası alınmadan imzalanmıştır. Aile içi miras davası açılıyor, geçici bir korunma kararı alınıyor dedi.
Ali ve Leyla, Evinizi bize bırakın, başka bir yere gideriz diye bağırdılar. Emine Hanım, Beni evden kovmakla bir şey kazandınız mı? Şimdi kimin evine bakacağım? diye yanıtladı.
Mahkeme kararına göre, sahte rapor iptal edildi, mülkiyet devri geçici olarak durduruldu ve Emine Hanımın hakları yasal olarak korundu. Ahmet Çelik, Eğer istediğiniz başka bir şey yoksa, bu evin bir sosyal konut olarak kullanılmasını sağlayabiliriz. Böylece siz de bir şey yapmadan bu evin sorumluluğunu alırsınız dedi.
Özür dileyen, Baba, özür dilerim, bir türlü neyi çareyi bulamadık diyen çocukların gözleri hâlâ kararmıştı. Emine Hanım, Ben hayatımın son yıllarını huzur içinde geçirmek istiyorum, siz beni yine bir oyun sahasına dönüştürmek istediniz dedi.
Sonunda, Emine Hanım evini bir Yaşlı Bakım Evi olarak bağışladı. Burada, uzun yıllar yalnız kalan yaşlılar için bir yuva kurulacak, kimse bir daha evini tek başına kaybetmeyecek.
Gün sonunda, Emine Hanım yorgun ama huzurlu bir şekilde otururken, ben de defterime şunu yazıyorum:
**Hayatın en zor anları, haklarımızı savunmakla değil, onlara layık bir gelecek inşa etmekle geçer.**
Bugün, bir yıldızın parladığını değil, bir çocuğun gözünde yeni bir umut ışığını görebildim. Bu, beni bir kez daha hatırlattı ki; adalet yalnızca mahkeme kararlarıyla değil, kalplerdeki samimiyetle ölçülür.
