Anne, o benden bunu yapmamı istiyor… Diyor ki, tüm iyi kadınlar bunu başarabiliyormuş… Peki ben iyi değil miyim? Bana öğret… Herkes yapabiliyorsa, ben de yapmalıyım… Daha hâlâ şaşkınım; Ablamın yüzünden yeğenim nasıl eş buldu, aklım almıyor. Alina küçükken ablam asla onu kreşe göndermedi, genç kız olduğunda dışarı çıkmasına izin verilmedi, hep evde kaldı ve içine kapanık biri oldu. Üniversiteyi bizim şehirde okurken annesi saat 18’den önce mutlaka evde olmasını isterdi. Kız yirmi yaşındaydı ve annesi saat yedi buçukta arayıp hâlâ eve gelmediği için bağırıyordu. Bu, tamamen absürd bir durumdu. Alina, üniversitenin ikinci yılında gelecekteki eşiyle tanıştı; birlikte kütüphanede ders çalışıyorlardı, o iki yaş büyük, notlarını veriyor, yardımcı oluyor ve sonunda Alina’ya aşık olup çıkmaya başlıyorlardı. Yeğenim, tam da o zaman annesinin kurallarını umursamamaya başladı. Nihayetinde yeğenim evlendi ve annesi de ona yeni bir hayata başlamasına izin verdi. Şimdi size yeni yaşadığım bir hikayeyi anlatmak istiyorum. Ablamın evinde otururken Alina aradı, sesi hem ağlamaklı hem gülüyordu, neredeyse ne dediği duyulmuyordu: – Anne, o benden bunu yapmamı istiyor… Tüm iyi kadınlar yapabiliyormuş… Ben iyi biri değil miyim? Bana öğret… Herkes yapabiliyorsa, ben de yapmalıyım… Bu noktada ablamın yüzü bir anda değişti, kızından sakin olmasını istedi ve tüm iyi kadınların neler yapabildiğini anlatmasını rica etti. – Çorba, anne, dedi ve biz kahkahalarla güldük, – Benimle dalga geçmeyin! Sen bana hiç çorba yapmayı öğretmedin, internette tarif baktım ama hiçbiri güzel olmadı! Ablamla birlikte ona adım adım çorbayı nasıl yapacağını anlattık ve bu sırada epey güldük. Akşam olunca yeğenim tekrar aradı, teşekkür etti; eşi ona iltifat etmiş, çorba çok lezzetliymiş ve en önemlisi artık kendini “gerçek bir kadın” gibi hissettiğini söyledi!

Anne, o istiyor ki onun için yapayım… Diyor ki, iyi kadınların hepsi yapabiliyormuş… Ben iyi değil miyim? Bana öğret… Herkes yapabiliyorsa, ben de yapabilmeliyim…

Hâlâ şaşkınım, yeğenim nasıl oldu da bir adam buldu, tüm bu annesi yüzünden.

Ayşegül daha küçücükken, ablam asla anaokuluna göndermedi onu. Genç kız olduğunda sokağa çıkmasına izin verilmedi, tüm gün evde kalırdı, adeta bir keşiş gibi. Üniversiteyi bizim şehirde kazanınca bile annesi her akşam altıdan önce mutlaka eve gelmesini sağlardı. Kız yirmisine geldi, ablam akşam yedide arayıp neden hâlâ evde olmadığını bağırarak soruyordu. Gerçekten tuhaftı, tam anlamıyla garipti.

Ayşegül, ikinci sınıfta girdiği kütüphanede tanıştı ilerideki eşiyle. Orada birlikte ders çalışırlardı, o çocuk ondan iki yaş büyüktü. Notlarını paylaştı, Ayşegüle yardım etti ve farkına varmadan ona fena hâlde âşık oldu. Sonra çıkmaya başladılar ve işte o anda yeğenim, annesinin kurallarını bir bir yıkmaya başladı.

Sonunda da evlendiler. Annesi de yeni hayatına başlamasına razı oldu.

Geçenlerde olan tuhaf bir şeyi anlatmak istiyorum. Ablamın evinde otururken Ayşegül aradı; sesi hem gülmeye hem de ağlamaya benziyordu, kelimeler karışıyor, anlaşılmıyordu bile:

Anne, bana onun için yapmamı istiyor… Diyor ki tüm iyi kadınlar yapabiliyor… Ben kötü müyüm yani? Bana öğret… Onlar yapıyorsa, ben de yapmalıyım…

O anda ablamın yüzü birden değişti. Kızına sakinleşmesini, iyi anlatmasını istedi: Hangi iyi kadınların neyi yapabildiğini söylüyordu herkes?

Çorba, anne, dedi kız. Biz de güldük, evi kahkaha doldurdu.

Benimle dalga geçmeyin! Bana hiç öğretmediniz, internetten tarife bakıyorum, ama hiçbiri güzel olmuyor!

Ablamla ben hemen telefonda, adım adım çorbanın nasıl yapılacağını anlattık; ara ara lafa karışıp birlikte gülerek.

Akşam olunca Ayşegül tekrar aradı; teşekkür etti, eşi tadına bayılmış, Ellerine sağlık, harika olmuş! demiş. En önemlisi, Şimdi gerçek bir kadın oldum! diye sevinçle anlattı; sanki rüyada, zaman ve mekân birbirine karışmış kadar mutlu ve şaşkındı.