38 yaşındayım. Epey bir zamandır boşandım; tam on yıl oldu. Eski eşim bana ihanet etmişti, bunu asla affedemedim. Şimdi o kadınla beraber yaşıyor.
O kadın hamile kaldı, doğurdu, sonra evlendiler. Bütün bunlardan sonra kendisiyle konuşmamayı tercih ettim. Aralarındaki hayata dair pek bilgim yok.
İyi bir maaşım vardı ve geçim sıkıntım yoktu. Geçen hafta eski eşim beni görmeye geldi. Yıllardır karşılaşmamıştık, şaşırdım doğrusu. Ona bir şeyler söylemek isterdim ama sohbeti ilk başlatan oydu. Oğluna kanser teşhisi konduğunu, tedavisinin çok pahalı olduğunu söyledi. Eşiyle birlikte ellerinde böyle bir para yokmuş, o yüzden benden yardım istemeye gelmiş.
Yakın zamanda babaannemden kalan evi satıp güzel bir miktar para elde etmiştim. Onun bunu duyduğunu tahmin ettim, tam zamanında gelmişti. Her şey ona göre ne kadar da yolunda gitmişti sanki!
Bu parayı nasıl kullanacağıma henüz karar vermemiştim. Belki iyi bir araba almak istiyordum ama önce sürmeyi öğrenmem gerekiyordu. Pek vakit bulamıyordum. Her neyse, miktar fena sayılmazdı. Kendi paramdan hemen ayrılmak istemiyordum. Acaba o hastalansaydı bana yardım eder miydi? Hiç sanmıyorum.
Nasıl bir çaresizlik içinde olduğumuzu hiç tahmin edebiliyor musun? demeye başladı. Oysa benim duygularımı hiç önemsememişti. Eşi de öyle. Zamanında hiç düşünmeden beni bir başkasına tercih etmişti. Boşanırken her şeyimizi yarı yarıya bölmüştük. Yeni ailesine lazımmış eşyalar, hatta ev için bile para vermemi istemişti ama o evi evlenmeden önce ben almıştım, kurtulmuştum. O zamanlar ne kadar mutsuzdu! Şimdi karşıma çıkmış, para talep ediyor! Bir de bana duygularından bahsediyor!
İnanmazsam tüm raporları göstereceğini söyledi. Ama benim buna ihtiyacım yoktu, bunu düşünmek dahi istemiyordum. Her şeylerini geri ödeyeceklerine yemin etse de, çocuk için rehabilitasyon da lazım olacakmış, o da çok para demek. Doğrusunu söylemek gerekirse, onlardan herhangi bir şeyin geri döneceğine inancım yoktu.
Neden bankadan borç almıyorsun? diye sordum.
Bunları ona gözünün içine baka baka söyledim. Sinirlendi, diz çökeyim diye teklif etti. Ama bunu istemiyordum. Ona acı çektirmek gibi bir niyetim yoktu, sadece artık onu görmek ve tanımak istemiyordum. Zamanında beni başka birine değişmişti, ihanete uğramıştım. Şimdi de kendi yoluna baksın. Bana, sakinleşince tekrar geleceğini söyledi. Düşünecek bir şey yoktu ki.
Bazıları vicdansız olduğumu düşünebilir. Fakat kendi kazancımı kendi istediğim gibi yönetmek istiyordum. Kimseyle paylaşmak zorunda değildim. Bu konuşmadan sonra biraz kötü hissettim elbet. Ama onlara yardım etmeyeceğim bu onlara ders ve işledikleri günahın karşılığı olur.
