45 yaşındayım. Artık evime misafir almıyorum.
Bazen insanlar bir eve girince misafir olduklarını unutur; kabalığa gidip talimat verir, eve uzun süre kalırlar. Eskiden çok misafirperver biriydim, ama kırk yaşını aştığımda tavrımı çabuk değiştirdim. Artık kırkı geçmiş bir adam olarak, kimseyi davet etmiyorum. Neden? Bu tür ziyaretçiler zahmetlidir.
Doğum günümü geçen yıl bir lokantada kutladım. Yemek, ortam ve hizmet beni çok mutlu etti; bundan sonra her zaman dışarıda kutlamayı tercih edeceğim. Şimdi nedenini açıklamaya çalışayım.
Evde bir parti düzenlemek oldukça masraflıdır. Basit bir akşam yemeği bile ciddi bir harcama gerektirir. Yeni yıl daveti düzenlerseniz, maliyet daha da artar. Misafirler zor zamanlar olduğu için mütevazı hediyeler getirir, gece yarısına kadar otururları. Ben ise rahatlamak istiyorum; bulaşık yığını ve temizlikle boğuşmak istemiyorum.
Şu an evimde kimseyi beklemiyorum. İstediğim zaman temizlik yapar, yemek pişiririm. Eskiden yeni yıl kutlamalarından sonra evde yorgun ve moral bozukluğu hissederdim. Şimdi, bayramdan sonra bir duş alıp erken yatağa gidiyorum.
Boş zamanım bol, onu verimli kullanıyorum. Arkadaşlarım çay içmek için uğrayabilir, ama ikram eksikliği beni endişelendirmez. Düşüncelerimi rahatça dile getirebiliyorum. Dinlenmek istediğimde çıkışı işaret ederim. Görünüşe bakıldığında pek zarif olmayabilir ama ben umursamıyorum. Sağlığım ve huzurum her şeyden önce.
En ilginç olanı, başkalarının evine gitmeyi sevenlerin kendi evine hiç misafir çağırmaması. Onlar için birini ağırlamak, temizlik ve yemekle vakit kaybetmekten daha kolaydır.
Misafirleri gerçekten karşılıyor muyum? Kendimi misafirperver biri olarak tanımlayabilir miyim?
Bugün anladığım şey, konukseverliğin de bir sınırı olduğu ve bu sınırı aşmadan önce kendi iç huzurumu korumanın en doğru yol olduğudur. Bu, benim için bir ders oldu.
