Güzel ve merkezi bir semtte, tek başıma bir odalı şık bir apartman dairesinde yaşıyorum. Eşim beş yıl önce vefat etti, onun ardından halamdan bana kalmış olan başka bir iki odalı dairem ise farklı ama güzel düzenlenmiş, pek prestijli sayılmayan bir muhitteydi. Bu daireyi, son derece düzenli ve saygılı genç bir çifte kiraladım. Ayda bir hem kirayı almaya hem de evi kontrol etmeye geliyorlardı. İki yıl boyunca hiçbir sıkıntı yaşamadım.
Oğlum evlendiğinde, gelinimle beraber kendi aile hayatlarını kurmak istediler, bir ev kiraladılar ve biriktirdikleriyle kredi çekip bir ev sahibi olabilmek için çalışmaya başladılar. Uzun vadede halamdan kalan bu daireyi onlara vermek, isterlerse satmalarına, tadilat yapmalarına ya da istedikleri gibi yenilemelerine izin vermek gibi bir planım vardı. Bu yüzden ilk başta karışmadım.
Düğünlerinden bir yıl sonra bir torunum dünyaya geldi. Torunumu kucağıma alınca, oğluma evi devretme fikrim daha da oturdu içime. Bu kararlılığım ancak geçtiğimiz hafta değişti.
Geçen hafta 60 yaşımı kutladım ve bu dönüm noktasını kendim için güzel bir şekilde kutlamaya karar verdim. Bir restoranda masa rezerve ettim, dostlarımı, akrabalarımı, elbette oğlumla gelinimi de davet ettim.
Gelinimle aramız temel olarak iyi olsa da, bazen gençliğinin ve deneyimsizliğinin de etkisiyle biraz fevri davranabiliyor. Zaman zaman bana karşı tepkiler verdiği de oldu ama önemsemedim. Yine de o gece, konukların gözleri önünde yaşanan olay, ona ve içinde bulunduğumuz ilişkiye bakışımı tamamen değiştirdi.
Oğlum ve gelinim bebekleriyle birlikte geldiler. Restoranın gürültülü havasının bebek için uygun olmayacağını düşündükleri için gelinim, kısa süre sonra ayrılmak istediklerini bana önceden söyledi. Hak verdim ve anlayış gösterdim.
Giderken, gelinim telefonunu bulamadı. Yardım etmek için arkasından gidip kendi telefonumdan gelinimin numarasını tuşladım, böylece çalınca kolayca bulacaktık.
O sırada, konuklar bizi izlerken salonda hafif bir sessizlik yaşandı. Tam o an, cam kenarından feci bir köpek havlaması, bir uğultu koptu! Herkes o tarafa dönerken gelinim birden kızarmış bir yüzle koşarak cama atıldı ve telefonunu aldı, hemen aramayı sonlandırdı.
Davetteki tanıdıklarım gözleriyle önce ona, sonra bana baktılar. O sırada kardeşim ortamı toparlayıp şarkı başlattı, ardından bana bir kadeh kaldırdı ancak, tabiri caizse o andan sonra bir şeyler değişti.
Gece boyunca konuklar kendi aralarında gelinimin bana ayarladığı bu tuhaf ve özgün zil sesini fısıldaşarak konuştular. Ertesi gün, oğlumla konuşup ne hissettiğimi anlattım; büyük ihtimalle o da bu sesi defalarca duymuştur. Fakat oğlum için mesele pek önemli değildi.
O günden sonra onlarla arama mesafe koymaya başladım ve evi hediye etme meselesini daha iyi bir zamana erteledim. Hiç değilse, oğlumdan ve gelinimden küçük bir özür duymayı bekliyorum. Eğer onlar bana köpek muamelesi yapacaklarsa, bu onların tercihi olabilir ama ben kendime olan saygımdan taviz vermem.
Hayatta bazen en yakınlarımızdan beklemediğimiz davranışlar görebiliyoruz. Bize düşen, sınırlarımızı korumak; saygı görmek için önce kendimize saygı duymamız gerektiğini unutmamak. İyilik yaparken bile, değerinizi bilmeyenlere karşı tutumunuzda dengeli olmalısınız. Sevgi ve saygı, ancak karşılıklı olduğunda gerçekten anlam kazanır.
