58 Yaşımda Hayatımın En Zor Kararını Verdım: Artık Kızıma Maddi Destek Sağlamıyorum. Bu Kararı Sevgisizlikten ya da Cimrilikten Vermedim… Kızım, evlendiği günden beri çalışmaktan kaçan damadımla mücadele ediyor. Her işe birkaç ay dayanıp sürekli bahane buluyor; patron, maaş, ortam, hep bir sorun… Kızım ise sürekli çalışıyor ama parası yine de yetmiyor. Her ay aynı sebeplerle kapımızı çaldılar: kira, yiyecek, borçlar, çocukların okulu. Ben de her seferinde maddi olarak yardımcı oldum. Önce bunun geçici bir dönem olduğunu düşündüm; zamanla sorumluluk alır, dedim. Ama yıllar geçti, değişen hiçbir şey olmadı. Damadım işe gitmiyor, geç saatlere kadar uyuyor, arkadaşlarıyla gezip „iş bulacağım“ diyerek oyalıyor. Benim verdiğim para da aslında onun masraflarını —ve hatta içki parasını— karşılıyordu. Çünkü biliyordu, eninde sonunda ben yine yardımcı olurum. Kızım da ona hesap sormuyordu — bana başvurmak daha kolaydı. Sonunda başkalarının evliliğinin ve borçlarının yükünü taşır oldum. Bir gün kızım „acil“ bir durumda para isteyince ve bu paranın damadımın arkadaşlarıyla bilardo oynarken yaptığı borcu kapatmak için olduğunu öğrenince dayanamayıp sordum: — Neden o çalışmıyor? — Ona baskı yapmak istemiyorum, dedi. O anda şunu söyledim: Artık sadece manevi olarak yanında olacağım. Hem kızımın, hem torunlarımın destekçisi olmaya devam edeceğim. Ama hiçbir şey yapmayan, sorumluluk almayan bir adamla birlikte olduğu sürece maddi destek sağlamayacağım. Kızım buna çok üzüldü, bana kızdı ve kendisini yalnız bıraktığımı söyledi. Bir anne olarak yaşadığım en zor anlardan birisi buydu. Sizce… Haksız mı davrandım?

58 yaşındayım ve çoğu insanın hayal bile edemeyeceği bir karar aldım: Kızıma maddi destek vermeyi bıraktım. Bunu, onu sevmediğim için yapmadım ya da cimri biri olduğum için de değil.

Kızım, daha en başından çalışmaya pek niyeti olmadığını belli eden bir adamla evlendi. Adam birkaç ayda bir iş değiştirip durdu; sürekli bir bahanesi vardı: patron kötüymüş, çalışma saatleri zor, maaş yetmiyor, ortam uygun değilmiş… Bir türlü bir yerde tutunamadı.

Kızım ise çalışıyordu ama kazandığı para hiçbir zaman yetmiyordu. Ve her ay, damadım aynı bahaneyle kapımı çalıyordu: kira, mutfak masrafı, borçlar, çocukların okul giderleri Ben de her seferinde sonunda yine yardımcı oluyordum.

İlk başta bunun geçici bir dönem olduğunu düşündüm. Bu bir süreçtir, toparlanır, sorumluluk alır, olgunlaşır sanmıştım. Ama yıllar geçti, hiçbir şey değişmedi.

O ise evde pinekleyip, öğlene kadar uyuyor, dışarıda arkadaşlarıyla vakit geçiriyor, neredeyse iş buldum diye sözler veriyordu. Benim kıza verdiğim paralar ise aslında damadımın üstlenmesi gereken masrafları karşılıyordu belki de daha kötüsü, onun içki keyfini.

Çalışmaya pek de yanaşmıyordu çünkü ne olursa olsun ben yardımcı olurdum, bunu biliyordu. Kızım da onunla yüzleşmektense yine bana gelmeyi seçiyordu, ona göre zor olan yol buydu.

Sonuçta bana ait olmayan faturaları ödedim, bana ait olmayan bir evliliğin yükünü yıllarca omuzlarımda taşıdım.

Bunu değiştiren gün, kızım acil bir ihtiyaç için borç istediğinde oldu laf arasında, damadımın arkadaşlarıyla bilardo oynarken bir borç yaptığını ağzından kaçırdı.

Ona sordum:
Neden eşin çalışmıyor?
O ise:
Onu sıkmak istemiyorum, dedi.

O anda çok net konuştum:
Ona her zaman manevi destek vereceğimi, yanında olacağımı, torunlarımı asla yalnız bırakmayacağımı söyledim. Ama, hayatında hiçbir sorumluluk almayan bir adam oldukça, maddi hiçbir yardımda bulunmayacağımı da açıkça belirttim.

Ağladı. Bana kızdı. Beni yüzüstü bıraktın dedi.

Bir anne olarak yaşadığım en zor an buydu belki de.

Söyleyin, sizce yanlış mı yaptım?